سینه مالامال درد و آتشی سوزنده تر
مرده ام از عشق و یارم از همیشه زنده تر
باد با خاکسترم گویا به بازی رفته است
زیر پایش خاک اندامم بسی آکنده تر
ناخنی ساییده ام بر تار ساز زندگی
تارهای زندگی روی دلم ساینده تر
بین دهلیز دلم هم فاصله افتاده است
ساقه ام  ازریشه خشکیده ی دل کنده تر
تیره شد روزم ز دیجوری شبهای خیال
آفتاب بخت اهل بی وفا تابنده تر
تیشه من دست من، اما ز ناکامی دل
در قمار عشق از فرهادها بازنده تر
خنجر عشقی به حنجر عادت هر روز ما
می فشارد گوییا این روزها برنده تر

حسن کشاورز

دلم‌ با‌ خود‌ بسی‌ درگیر و دار است

گهی‌ آرام‌ و گه‌ بر موج‌ سوار است

گهی‌ دارد صلابت‌ چون‌ دماوند

گهی‌چونان دماوند‌ پرشیار است

گهی‌ پوشیده‌ از املاح‌ چو مرداب

گهی‌ صاف‌ و زلال‌ چون‌ آب‌ لاراست

گهی‌ تاریک‌ و مبهم‌ چون‌ ته‌ چاه

گهی‌روشن‌چو‌ماه‌ده چار است

گهی بیرون‌زهرسویش‌شراره

گهی‌معصوم‌چو‌طفل شیرخوار است

گهی‌ چونان به‌ فصل‌ برگریزان‌

گهی‌ پر گل‌ چو فصل‌ نو‌ بهاراست

گهی‌ دارد‌ به لکنت‌ جمله ای چند

گهی‌ ثابت‌ بیان‌ و استوار است

زمانه‌ دوخته‌ است بهرش‌ قبایی

که‌پودش‌سست‌تارش‌بی شمار است

نمیدانم‌چگونه‌گیردش‌پند

که‌حسنش‌کم‌دردش‌ آشکار است

احمد نجفی زیارانی

من فقط زبان نوکری بلدم
لال بودم اگر نداشتمت
میرسم در هوای خورشیدت
کال بودم اگر نداشتمت

برسان نوکرت به کربُ بلا
تا که احرام عشق بندد باز
تا میان مسافران بهشت
او کند چون کبوتری پرواز

کاش تکرار میشد آن رویا
کربلا اربعین چه حال خوشی
از تو بر سینه ام مدال نوکری است
خوشبحالم عجب مدال خوشی

گر چه چشم جهان شده بسته
روی امواج سرخ اقیانوس
هر قدم سمت مرقد پاکت
شد برای حرامیان کابوس

رضا مرادی

می شود عشق را بهانه کنیم
بی غرض کار عاشقانه کنیم

گاه گاهی به فکر خود باشیم
کم تمنای آب و دانه کنیم

پیچ و تاب دل پریشان را
با سر انگشت یار شانه کنیم

بنشینیم رو به روی دلی
ذکر گویان انار دانه کنیم

دل به دریای روشنی بزنیم
در شبستان نور خانه کنیم

این زمانه زمانه درد است
یکسره کار این زمانه کنیم

#شعر
#رضا_مرادی

سوز می آید زسویت، بس زمستان پیشه ای
نه زمستان نیستی، فصل بدون ریشه ای
از درخت آشنایی میوه چیدی بارها
میوه خوردی لاجرم، امروز دست تیشه ای
بره ی شاد دلم، غمگین زخم پنجه هاست
در لباس میش ها،  گرگ درون بیشه ای
قامتت یک روز خواهد شد، چو قلب سنگیت
در خیال خام خود، شفاف همچون شیشه ای
حسن کشاورز

جانها همه قربان تو آقا برگرد
خون می شود احسان تو آقا برگرد

انگارخلیل است و ذبیح و عرفات
اصغر سر دستان تو آقا برگرد

این قوم جفاپیشه ندارد رحمی
برکودک عطشان تو آقا برگرد

تیری به سر چله نشانش کرده
از دیده پنهان تو آقا برگرد

شرمنده نشو، تشنه ترین وارث آب
سوگند سر جان تو آقا برگرد

اهل حرم و چشم به راهی تا کی
دستم سر دامان تو آقا برگرد

اعصاب سما ناله ز دردی دارد
تیری شده مهمان تو آقا برگرد

اعضای زمین یکسره درهم پیچید
از حنجر طفلان تو آقا برگرد

اکنون که ردا بر سر طفلت داری
کامل شده پیمان تو آقا برگرد

حسن کشاورز

صندلی خالی تر از یک سرنشین
بامن تنهاتر از من هم نشین

یادم آید از زمان خوش دلی
از تبسم های شادی آفرین

از همانکه در کنارم می نشست
از نگاه و چشم و حرف دل نشین

آرزوی خوب فرداهای دور
حلقه اندیشه هایم را نگین

حس یک پیمان برجا تا ابد
اولین همراه، شاید آخرین

ناگهان طعم خیالم تلخ شد
آمده آیا غروب واپسین؟

این عبور بی تفاوت از چه روست؟
آسمان مبهوت، هم من، هم زمین

صندلی با غم نگاهم می کند
سرد شد آغوش گرم آتشین

یا نهیبم می زند سویش برو؟
یار می ماند فقط تنها همین

حسن کشاورز

شاه را میشناسم از تاجش
از گدایان و خلق محتاجش

فیل را هم که از قیافه او
و هم از جُثه یا که از آجش

پاسبان را هم از عدالت و داد
گاه گاهی هم از فیِ باجش

دوست خوب است نوع کم سخنش
نه که سر درد زا و وراجش

دوست دارم دو چشم دلبر را
گرچه دل برده او به تاراجش

مستمع را دو جور می خواهم
اولی هاج و دومی واجش

شاعرست و دلش پر از حرف است
کس نباشد به فکر اخراجش

#شعر
#رضا_مرادی

گویم سخنی با تو فراگیر به گوش

هرگز ندهد سواری یک اسب چموش

گر رام تو او نیست مبادا نگران

بر تربیتش کاسه ی صبری تو بنوش

احمد نجفی زیارانی

اگر ها و مگرها را دهید بر آب

بایدها و شایدها کنید پرتاب

یقینا” می شود جاری

به پای هر سپیداری

آن گرانقدر مایع کمیاب

دگر عمری نمانده بهر من باقی

که تا شُویَم ز تن دست و شوم یاغی

زنم بر کوه و دشت و دره و دریا

چنان مرغکان در دشت ، بی پروا

زنم نوک بر زمین، کاوم با منقار

بچینم دانه و ریشه ز آنش خار

برم آن را ورای لار

که هر روینده ای از رویشش بیزار

در آنجایی که روزی رستم دستان

نمود آن دیو دجال را ذلیل و خوار

نمایم من هم دفن، دانه ی زشت و پلید شرار

برد با خود به گور آن حسرت آفتاب را دیدار

اگر ها و مگرها را دهید بر باد

نباید ها و شاید ها کَن از بنیاد

برون آرید ز آستینها دمی دستان

ز حَتمَنها (حتما”ها) ببندید نقش بر ایوان

احمد نجفی زیارانی