پاسِبانی! پاسِبانی می نمود

ظاهرا غمها ز مردم می زدود

رشوه از مردم گرفتی بی حساب

زین جفا کردی دل مردم کباب

عادت او شد دگر این رشوه ها

رشوه او را کرد از مردم جدا

کار او با رشوه شد بسیار بد

زشت گشتی حال او، از کار بد

شهره ی شهرش شدی این بینوا

بس گرفتی پولهای ناروا

بود او را دختری با یک پسر

دخترش باهوش تر از آن دگر

این دو، حال و روزِ درس و مدرسه

ورزش و دینی، علوم و هندسه

عرضه کردن بر پدر در یک زمان

نمره های امتحان کردی عیان

عرضه کردن بر پدر با خوشدلی

تا به تدبیرش کند، حل ، مشکلی

کارنامه دخترک با افتخار

داد در دست پدر با انتظار

نمره ها عالی، بس هم بی نظیر

ای پدر یک جایزه بهرم بگیر

گفت بابا، دختر تنبل چرا

نمره ات شد نوزده در این دو جا

دخترک حیران شد از فعل پدر

بود اخذ جایزه او را به سر

دخترک خوردی ز بابایش کتک

جرم او این بود، بودی بی کلک

آن پسر آمد به نزدیک پدر

نمره هایش بود زشت تر از بتر

یک نگه بابا نمودی مهربان

گفت بابا: بیشتر درسَت بخوان

شادمان رفتی سوی خواهر، پسر

از چه رنجیدی تو اکنون از پدر

دخترک با گریه گفتا: ای دَغَل

گشته ای در چشم بابا چون عسل

گفت: دختر! باش چون من تیز هوش

با زرنگی در پی کارت بکوش

فوت و فن کارها را شو بَلَد

ورنه مانی توی خانه تا ابَد

بنگر ای خواهر چگونه من پدر

خام کردم گرچه ام از تو بتر

لابلای کارنامه اسکناس

من نهادم، او مرا گفتی سپاس

هدیه ام لبخند بابا را شکفت

او مرا صد آفرین! بابا! بگفت

رشوه راه بسته ی من را گشود

رشوه کارم از سوی بابا ستود

کارِ زشتی با پلیدی نیک شد

روزگارت زین سبب تاریک شد

رشوه گیرد، داد، هم احسان تو

لقمه ای پر خون نهد، بر خوان تو

رشوه گیرد رحم، وجدان تو را

بیشتر گرداند عصیان تو را

رشوه از خود دور کن نیکو سرشت

تا شود نیکو برایت سرنوشت

 

# نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران
۱۳۸۶/۰۸/۱۰

گویم به شما که دلخوشی ها کم نیست

بیکاری و بیماری و غم ، ماتم نیست

گویند بگو که پس غمت باشد چی

گویم که بجز دوری یارم، غم نیست

 

#نصرالدین کریمی (مبین)

 

من اسیرِ غم و آهم، چه کنم

زیرِ این بار گناهم،چه کنم

گر چه مویِ سیهَم گشته سپید

با دل گشته سیاهم، چه کنم

 

#نصرالدین کریمی (مبین)

 

فقط حرف، فقط حرف شنیدیم خدایا

ز بزم و عزا خیر ندیدیم خدایا

هم از حرف ، هم از بزم، عزا نیز همین طور

فقط تلخ، فقط تلخ، چشیدیم خدایا

#نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

بسم رب العشق یعنی با سلام

بسم رب المنتهی و والسلام

می کنم آغاز اما بی کلام

خود بخوان از رنگ رخسارم تمام

صد هزاران نکته در سیمام هست

خط پیشانی و خونِ در چشام

روزگارم بر خلاف ظنِّ من

شد به غفلت طیُّ و محتاج دعام

تا کند لطفی نثار بنده اش

وز سر رحمت نماید او صِدام

که بیا اما نه از هر کوی و بام

کوی عشق و کوی آن شُرب مدام

کوی کل هستی عالَم، حسین (ع)

بوی عشقی که بپا شد از خیام

کو همان گل باشد و بلبل تویی

گر که باشی قابل و آری تو جام

از ره عشق حسین بالا بیا

خون من باشد حسین، پس خوش خَرام

قله ی قاف حسین بالاتر است

از تمام قله ها و والسلام

هادی پارسا

 

به دنیا اعتباری نیست ای دوست

که نوشش را گواری نیست ای دوست

اگر در بازیش بردی همیشه

مدالش افتخاری نیست ای دوست

وگر بر مسند قدرت نشینی

لباسش را وقاری نیست ای دوست

گرت گردد خزانت چون بهاران

بهارش را قراری نیست ای دوست

تو را گر دولت عالم ببخشد

به حکمش اعتباری نیست ای دوست

به مهرش دل مده حتی تو آنی

دوامش انتظاری نیست ای دوست

به نوشش لحظه ای سرمست گردی

ز نیشش احتذاری نیست ای دوست

«مبین» شیرینی دنیا زیادست

ز مرگش هم فراری نیست ای دوست

نصرالدین کریمی ( مبین) از زیاران

۱۳۹۶/۰۷/۲۷

 

 

یادداشت/ حجت‌الاسلام موسوی

رد پای احادیث در اشعار فارسی

به گزارش خبرنگار آئین و اندیشه خبرگزاری فارس،‌ حجت الاسلام والمسلمین دکتر سید محسن موسوی، عضو هیئت علمی دانشگاه مازندران در یادداشتی به جایگاه احادیث در اشعار فارسی پرداخته است:

با ظهور دین مبین اسلام در کشور عزیزمان ایران و گسترش فرهنگ اهلبیت(ع) در میان توده های مردم، گروه های مختلف فکری، تلاش کردند تا از آموزه های قرآن و اهلبیت(ع) بهره جویند.

شاعران پارسی گوی از پیشتازان این عرصه بودند که مضامین والای احادیث را در اشعار خود جلوه گر ساختند. ایشان با این کار هم بر غنای شعر خود افزودند و هم احادیث اهلبیت ما را در قالب شعر و در جمع علاقه مندان به هنر، ادبیات و نیز پیروان اهلبیت رواج داده اند.

نوع استفاده از احادیث در ادبیات فارسی گونه های مختلفی به

در محفل شعرخوانی «دیدار ماه»

عنوان شد

بهاءالدین خرمشاهی: دفتر شعر

نداشتم و از دفترچه تلفن برای

نوشتن شعر استفاده می‌کردم

به گزارش خبرگزاری فارس، تازه ترین محفل شعرخوانی «دیدار ماه» شب گذشته با حضور علی موسوی گرمارودی، بهاءالدین خرمشاهی، محمدعلی مجاهدی، م.موید و جمعی دیگر از شاعران ‌برجسته ایرانی در حوزه هنری برگزار‌شد.

در سومین محفل «دیدار ماه» که حسن مطلع آن شعر گرمارودی شاعر انقلابی در وصف فصل «خزان» بود، محمدعلی مجاهدی، بهاالدین خرمشاهی، محمدحسین مهدوی(م.موید)، خسرو احتشامی، افشین علا، عباس کیقبادی، عباس شاه زیدی خروش، عبدالجبار کاکایی،علی‌محمد مودب، خورشید احسان(شاعر تاجیکی)، عبدالحمید ضیایی، میلاد عرفان‌پور، محمدجواد شرافت، حسنا محمدزاده، سارا جلوداریان، سیمین دخت وحیدی، مصطفی علیپور، محمود اکرامی‌فر، مصطفی محدثی خراسانی، مرتضی امیری اسفندقه، مهدی فرجی، سعید بیابانکی، محمدمهدی سیار، مجید سعدآبادی و سید اکبر سلیمانی شعرخوانی کردند.

همچنین علیرضا قزوه که اجرای این محفل ادبی را برعهده داشت، در ابتدای محفل از شاعران درگذشته ایرانی یاد کرد که در راه اعتقادات خود تلاش کردند و شعر سرودند. وی همچنین از گردآوری اشعار خوانده شده و انتشار دفتر شعر محفل «دیدار ماه» بعد از برگزاری جلسه خبر داد.

همچنین خرمشاهی شعرخوانی خود را با بیان این مطلب آغاز کرد «که تاکنون دفتر شعری نداشته و گاهی از دفترچه تلفنش برای نوشتن شعرهای خود استفاده می‌کند.»

شعرخوانی در وصف اهل بیت(ع)، شعرخوانی افشین علا برای م.موید شاعر برجسته ایرانی که در جمع حضور داشت، تقدیم شعر

برای دیدنش رفتم
رخش را از رخم گرداند
صدایش کردم آهسته
مرا با چشم خود ترساند
به او گفتم: نمی دانی؟
مرا دیگر نمی بینی
نگاهم کرد و آهسته
سرش را یک طرف پیچاند
به سوی دست او بردم
دو دست عاشق خود را
خودش را پس کشانیدو
دل دیوانه را لرزاند
به او گفتم: نمی مانی؟
تبسم بر لبش آمد
وگویا گفت در سینه
که حرف تو مرا خنداند
به او گفتم: که دلگیری
سراغم را نمی گیری
بدون پاسخ حرفم
نگاهش را به  من پیچاند
به او گفتم: که من رفتم
نرفتم، باز برگردم
ولی انگار نشنیدو
برایم دست می جنباند

حسن کشاورز

کاش می شد ساعتی امشب
دور از هیاهوی آدمک ها شد

کاش می شد دمی عشق بازی کرد
دور و دورتر ز مردمک ها شد!

کاش می شد ستاره ای چید و
سرخوش از عطر گندمک ها شد

کاش می شد برای یک لحظه
غرق در رقص شاپرک ها شد

کاش می شد شبیه یک کودک
دلخوش از اوج بادبادک ها شد

کاش می شد ترانه ای خواند و
هم نوا با نیلبک ها شد

کاش می شد به وسعت بودن

مرهمی ساده بر ترک ها شد

کاش می شد به صرف یک قهوه
چشم در چشم دلبرک ها شد!

کاش می شد آرزویی کرد
دست در دست قاصدک ها شد…

بیتا فلاح زیارانی