اگر ها و مگرها را دهید بر آب

بایدها و شایدها کنید پرتاب

یقینا” می شود جاری

به پای هر سپیداری

آن گرانقدر مایع کمیاب

دگر عمری نمانده بهر من باقی

که تا شُویَم ز تن دست و شوم یاغی

زنم بر کوه و دشت و دره و دریا

چنان مرغکان در دشت ، بی پروا

زنم نوک بر زمین، کاوم با منقار

بچینم دانه و ریشه ز آنش خار

برم آن را ورای لار

که هر روینده ای از رویشش بیزار

در آنجایی که روزی رستم دستان

نمود آن دیو دجال را ذلیل و خوار

نمایم من هم دفن، دانه ی زشت و پلید شرار

برد با خود به گور آن حسرت آفتاب را دیدار

اگر ها و مگرها را دهید بر باد

نباید ها و شاید ها کَن از بنیاد

برون آرید ز آستینها دمی دستان

ز حَتمَنها (حتما”ها) ببندید نقش بر ایوان

احمد نجفی زیارانی