گذر‌کردم‌به‌کوی‌می‌فروشان‌با‌دلی‌ خسته
فغان‌بر‌گوش‌رسید‌یک‌ان‌زجامی‌ چشم وگوش‌بسته
همی‌گفتا،سرایم‌بود‌ کنار‌تخت‌زرینی
نشانی‌داشت‌از‌الماس‌،زمرد‌بود‌بر دسته
بسی‌نالان‌زدورانم،که‌اینگونه‌رهایم‌ کرد
نصیبم‌کرد‌انچه‌ناپسند‌امدوَ ناخواسته
چه‌تیماری‌بدیدم‌زدست‌شاه و اقمارش
چه‌حرفهای‌خوشی‌هموار‌میدادش گلدسته
بشارتها‌که‌بشنیدم‌که‌گاهی‌می‌نموددل راافسرده
به‌سوی‌ان‌کشاورزی‌کنار‌بحر‌بی‌ابی بنشسته
دهیم‌دستور‌برکوزگران‌سازندزبهر تو‌انگ‌را
بری‌از‌نهر‌ما‌اب‌فراوان‌بهر‌اشجارت پیوسته
خوری‌نان‌فراوان‌زاین‌پس‌از‌خوان گسترده
مهیا‌می‌نمایم‌بهر‌ابادی‌ملکت‌بیل‌از جنس‌السته
دهیمت‌،قدروعزت‌که‌بنمودیم بر ان‌تدبیر
که‌یابی‌مگنت‌واز‌بهر‌ما‌گردی ابسته
بپایان،دیدمش‌بارها‌کنار‌کنج‌ایوانی
گدایی‌رنگ و رو رفته‌به‌دستان‌داشت‌او هسته
تو‌گویی‌گرگ‌خون‌اشام‌نموده‌حمله‌بر گله
چنان‌میزدش‌لیس‌بر‌هسته‌ ‌او‌پیوسته‌،پیوسته
حال‌،افتاده‌ام‌کنجی‌به‌دور‌از‌چشم خویشانم
مرا‌همدم‌بگشته‌حال‌تنگی‌بی‌رمق جسته
۹۶٫۷٫۲۹

اگردیدی مردی در تنهاییش قدم میزند
بدان به اخر خط رسیده

#هامان

به هرمسیری که پا میگذارم
بازهم به تو میرسم
همش باخودم میگویم
نکند تقدیرمن باشی

#هامان

از روز ازل عشق تو در کارم بود
نور رخ تو، شمع شب تارم بود

اندر خم ابروی تو پیچید دلم
بر هر مژه ات نقطه ی پرگارم بود

منع من آلوده ز خوانت کردند
بیگانگی از کوی تو دشوارم بود

در چاه شدم ولی ز اقبال بلند
یک دولت شاهانه خریدارم بود

دیدار تو مرهم دلی بود مرا
فارغ که شب چشم تو بیمارم بود

نستوحم اگر عهد وفایش بشکست
امید به لطف در تو یارم بود

ذکرت همه باعث تسلی دل است
تنها بر تو خانه اسرارم بود

گر سر درون، با دگری می گفتی
بیعت شکنی شهره بازارم بود

آندم که می از باده تو نوشیدم
دانم که ز اکسیر تو هوشیارم بود

کشاورز

من دلم را پیشکشت میکنم
در این حادثه خونین
کلام اخر را توبگو
آری  یا  نه

#هامان

شب و روز.این دلم بیدار مانده

ولی تو همچنان در خواب نازی

بنای ابروانت عاجزم کرد

که پنهان مانده ازچشمان قاضی

بیا بامن نشین از کوه تارود

بیاتاکه کنیم دیوانه بازی

#هامان

کاش میشد وقتی دلی میشکنه
تیکه های شکستش رو دربیاری
تا ثابت کنی این یه دل شکستس

#هامان

انبوهی از درختان
قدم زدنهای بی دلیل
من و این همه نبود باتوبودن
بیخیال
وقتی صدای پایی میآید
قاصدکهارا از خودم دور میکنم
که مبادا جز تو کسی رانوید دهند

#هامان

غم‌دنیا‌به‌روحم‌کرده‌لانه
تقاضا‌دارد‌از‌من‌اب‌و دانه
بگفتم‌دورشو‌نیست‌فرصت
چر‌ا،گیری‌به‌هر‌دم‌،تو‌بهانه
چنان‌بی‌روح‌گشته‌جسم‌وجانم
که‌نیست‌پیدا،ره‌مقصودوخانه
برو‌قدری‌به‌روح‌.وجسم‌انان
که‌دارند‌بزم‌در‌حد‌ شهانه
شدم‌برگی‌بسان‌برگ‌پاییز
به‌هر‌بادی‌به‌هر‌سویی دوانه
زبهر‌ارزنی‌هر‌سو‌دوانم
مثال‌مرغکی‌دنبال‌دانه
شب‌و روزم‌شده‌یکسان،اما
زبهر‌زیست‌نمانده‌اشیانه
نمی‌بینی‌نوری‌در‌وجودم
مثال‌رزم‌و‌پیکار‌شبانه
نمودم‌دشت وصحرا‌ را‌ آباد
زبهر‌گل‌زدم‌چندین‌کانه
بدادم‌اب‌از‌اب‌جبینم
ببردن‌دیگران‌نفعش‌به‌خانه
نمی‌دانم‌چرا‌اینگونه‌افتاد
بود‌ایا‌کسی‌انرا‌بدانه
نگار‌م امد‌وبنشت‌پیشم
شدم،جویا‌زاو‌دانه به‌دانه
بگفتا،من‌بگویم‌حال‌برتو
که‌باشد‌این‌نیز‌رسم‌زمانه
بدستت داده‌اند‌اوراق‌جعلی
نباشی‌جز‌ آمار‌سرانه
تمام‌ان چرا‌بینی‌تو‌اکنون
سراب‌است‌ و فسون‌است و‌فسانه

۸۰٫۱۱٫۲۰

یک شب تو نازنین را در خواب دیده بودم
زیباترین شبم شد، مهتاب دیده بودم

نامت به دوش ابری در آسمان آبی
تصویر آسمان را در آب دیده بودم

آن شب به جای هرشب،دست تورا گرفتم
آن دست دیگرت را، بی تاب دیده بودم

لعل تو مرهمی شد، بر زخم کهنه دل
این شربت شفابخش، نایاب دیده بودم

چشم تو مهربان بود در چشم عاشق من
این شیوه از دوچشمت، کمیاب دیده بودم

تو عاشقی نمودی شایسته ستایش
گفتم به خویش گویا،من خواب دیده بودم

کشاورز