امام علی (ع) فرمودند:

۱– بهترین ادب آن است که انسان در حدّ و مرز خود بمانئ و از اندازه ی خویش تجاوز نکند.

۲-  بهترین ادب آن است که تو را از نارواها باز دارد.

۳- برگزیدن راستی و دوری از دروغ زیباترین خوی و برترین ادب است.

۴- خویشتنداری به هنگام خواهش و ترس از بهترین ادبهاست.

میزان الحکمه/جلد اول/ص ۱۰۱

کعبه امشب سینه چاکت شد علی

قبله امشب در طوافت شد علی

سینه امشب پر ز مهرت یا علی

عرش حق مست وصالت شد علی

وزن شعر: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

 

**************************************

بی ولای تو زمین تنگست ، مولا کن مدد

بر سر نام تو بس جنگست ، مولا کن مدد

مهر تو بر سینه ی ما مهر تابان در شبست

غیر آن بر این جبین ننگست،  مولا کن مدد

وزن شعر: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن

 

****************************************

من ولایت را بدل دارم ، علی جان کن مدد

بر دلم تنها تویی یارم ، علی جان کن مدد

با تو هستم از همه غمها چه غم

بی تو بودن میکند خوارم ، علی جان کن مدد

وزن شعر: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

سلام خـــــدا و نبی بــــــــر علـــــی

درود همه مؤمنــــــــــان بــــــر وَلی

وجـــود علــــــــی سیزده خصلتست

یکــــــــی زان همه بر خلائق بَسَست

تـــــــــــو فرمانــــروای همه مؤمنان

ز عید تــــو کامــــــــل شده دینمان

علی شد بـــــــــــرادر فقط بـــا نبی

نشایـــــــــــد کسی را بغیرش وصی

علــــــــــی از من و من ز اویم بدان

اطاعت کن از او بِراهش بمــــــــان

مکن جنگ بااوکه جنگ با خداست

علی باحقَست کی حق از اوجداست

اگـــــر حـــــق ولایش درونت نهاد

رهــــــی ازضمیرت، به ایمان گشاد

بِـــــــدان حزب او حزب یزدان بُوَد

ولی دشمنش حزب شیطـــــــان بُوَد

علی حجت حضرت کردگــــــــار

ز او بس فضیلت به خَلق آشکـار

عدویش چـــــــه دارد بگو رو کند

زمین و زمــــان پُر هیاهو کند

نشاید که کــــــاهی بَرِ کوه سخت

کند عرض انـدام آن تیره بخت

علی کوه ایمان بُوَد ای دغــــــــل

چرا میکنی در وِلایش جَـــــــــدل

علــــــــــی ذات حق را بُــوَد آینه

بیــا تیــره بختی ز دینت بِنه

علی قاسِم نــــار و جنّت بُوَد

علــی در قیامت هم حُجَّت بُوَد

هر آنکس که گردد جــدا از علی

بـــــــدان کافرست کُفرِ او منجلی

بــــــدان شیعیانش به محشر تمام

همه رستگارند بــه شُربِ مُدام

علی جـــــــــــانِ جانان زهرا بُوَد

علی روحِ ریحــــــــــان زهرا بُوَد

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

جابر بن عبدالله انصاری گوید:
از پیغمبر -صلی الله علیه و آله و سلم- شنیدم که می فرمود:
« در وجود علی – علیه السلام- فضائلی است که اگر یکی از آنها در سایر مردم باشد کفایتشان کند»
پیغمبر(ص) درباره ی او فرمود:
۱- هر که من فرمانروای اویم علی فرمانروای اوست.

۲- علی نسبت به من مثل هارون است نسبت به موسی

۳- علی از من است و من از علی

۴- به جای خود من است، اطاعتش اطاعت من و نافرمانیش نافرمانی من

۵- جنگ با علی، جنگ با خداست و صلح با او صلح با خدا

۶- دوست علی دوست خداست و دشمنش دشمن او

۷-علی حجت خدا و جانشین او در میان بندگان است.

۸- دوستی علی ایمان است و دشمنیش کفر.

۹- حزب علی حزب خداست و حزب دشمنانش حزب شیطان

 

۱۰- علی با حق است و حق با او، از یکدیگر جدا نشوند تا لب حوض کوثر

۱۱- علی قسمت کننده ی بهشت و دوزخ است.

۱۲- هر که از علی جدا شود از من جدا شده و هر که از من جدا شود از خدا جدایی گرفته

۱۳– شیعیان علی در قیامت رستگارند.

نصایح/مرحوم مشکینی/ترجمه آیت اله جنتی/انتشارات الهادی/ص ۳۴۰

خداوند متعال میفرماید:
« من همنشین آن کس هستم که او همنشین من باشد و فرمانبر کسی هستم که فرمانبر من است و آمرزنده ی کسی هستم که از من طلب بخشایش و آمرزش کند. ماه رجب، ماه من و بنده، بنده ی من و رحمت، رحمت من است. آن کس که در این ماه مرا بخواند، من او را اجابت می کنم و هر کس از من چیزی بخواهد به او می بخشم و هر کس طلب هدایت از من کند، او را راهنمایی و هدایت می کنم. من ماه رجب را چونان ریسمانی بین خود و بندگانم قرار داده ام، هر کس این ریسمان را بگیرد، به من میرسد.»

پیامبر خدا (ص) فرمودند:
« آگاه باشید که ماه رجب ، شَهرُالله الاَصَمّ یعنی ماه استوار خداوند است و آن ماه بزرگی است و جز این نیست که او را اَصَمّ نامیدند، برای اینکه هیچ ماهی، حرمت و فضیلت این ماه را در نزد خداوند تبارک و تعالی ندارد، و مردم زمان جاهلیت، آن را در روزگار جاهلیت بزرگ دانسته و تعظیمش می نمودند. پس آنگاه که اسلام آمد، جز تعظیم و بزرگی و برتری بر آن نیفزود.»

المراقبات/مرحوم میرزا جواد آقا ملکی تبریزی/نشر لاهوت/ص ۱۰۲ و ۱۲۱

لقمان (ع) گوید:
هر که خواهان ادب باشد بدان اهتمام ورزد
و هر که بدان اهتمام ورزد در شناخت آن رنج برد
و هر که برای دانستن آن زحمت کشد سخت جویای آن شود
و هر که بشدت آن را بجوید به سودش دست یابد،
پس ادب را عادت خود گردان زیرا تو (به لحاظ متصف شدن به این عادات پسندیده) جانشین کسانی هستی که پیش از تو به این آداب آراسته بوده اند و سود آن را به آیندگان نیز  می رسانی.
میزان الحکمه/جلد اول/ص ۹۹

در زمان طاغوت ، مأموران ساواک، یکی از شاعران شهر کاشان را به جرم اینکه در مدح شاه شعر نمی گفت به کلانتری بردند.افسر نگهبان با دیدن شاعر گفت: مردک! چرا تا بحال در مدح اعلیحضرت شعر نگفته ای؟
شاعر که دارای شهامت زیادی بود، در جواب افسر نگهبان این بیت ناصر خسرو را خواند:

من آنم که در پای خوکان « نریزم»                    مر این قیمتی دُرّ لفظ دری را
افسر نگهبان که خونش به جوش آمده بود، برخاست و دو کشیده ی آبدار به صورت شاعر نواخت. شاعر کتک خورده که هوا را پس دید، گفت: اینطور است؟
افسر نگهبان جواب داد: از این بدتر هم خواهی دید!
شاعر با گردنی کج ادامه داد: حالا که وضع اینطوری است، ناچارم بگویم:

من آنم که در پای خوکان « بریزم»                    مر این قیمتی دُرّ لفظ دری را
افسر نگهبان در این موقع لبانش به خنده باز شد و به شاعر گفت:
آفرین!! حالا می توانیم با هم کنار بیاییم و بعد دستور داد تا شاعر را آزاد کنند!!

از لابلای گفته ها/سید جواد مهری/انتشارات حضور/ص ۴۰۱و۴۰۲

افلاطون گوید:
« کسی که در جوانی به شهوات و لذات گذراند، در پیری به جهت ضعف بدن، ناراحت و از لذتها    بی نصیب خواهد بود. اما جوانی که در ایام شباب و حداثت عمر، به افکار نیک و بواعث کمال گراید -هر چند برای او آسان نیست- لیکن در ایام پیری، آسوده و متلذذ خواهد بود.
پس برای شب پیری، در روز جوانی چراغی باید تهیه کرد.»

از لابلای گفته ها/سید جواد مهری/انتشارات حضور/ ص ۹۷و۹۸

مهتابِ بَدر منی تو که سر زدی از خاک

گردیده مِهر محو جمالت ، ستارگان غمناک

در مزرع کمال ترا دیده ام که تویی

سروِ بلند قامت غیرت بر آمده از خاک

ای دافع پلیدی پَستان به عرصه ی پیکار

نامت بلند گشته بماند به قله ی افلاک

مصباح راه منست در شب یلدا

این بازمانده ز تو، استخوان و پلاک

شد آبدیده مادرت از داغ غُربت و درد

با سوز و آهِ دمادم، به سیل اشک پاک

به گنج معدن روح اللهی ز کان وفا

شدی دُر و گهر بی نظیر در افلاک

شد کاسه لیس درت رستم دستان

عاری نباشدش به برت پهلوان ز بیم هلاک

«خون شد دلم به یاد تو هرگه که در چمن»  (۱)

بینم که لاله زند سینه اش برایت چاک

سربند تو بدور سرم بسته ام بدان

از تیغ تیز همه دشمنان ندارم باک

از خاطرم نروی تا ابد مباد هرگز

ما بی تو در قرار نشینیم ،صد حاشاک

یاد تو هر زمان بِدمد روح تازه ای

در جان ما، بجسم مینمایدم چالاک

کار« مبین»  رسیده بدانجا که در غمت

با خاک بوسی این درگهت شود او پاک

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

(۱) این مصرع از حضرت حافظ میباشد.

به بهانه ی ۹۶ شهید تازه تفحص شده به مقصد حرم حضرت روح الله(ره) سروده شده جمعه ۰۵/۰۳/۱۳۹۱ مصادف با سوم رجب ۱۴۳۳ هجری قمری برابر با شهادت حضرت امام هادی (ع)

وزن شعر: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن

به مناسبت لیله الرغائب
امشب شب آرزوی دلهاست
نوری ز خدا به این دل ماست
سوگند به نقیِّ پاک یارب
بر حال همه نظر کن امشب
یارب برسان عزیز زهرا
با او برود غم دل ما
نصرالدین کریمی (مبین)
آرزوی عاقبت بخیری در کنار حضرت موعود برای همه ی عزیزان دارم