مژده ایدل که ز ره کوثر طاها آمد

هدهد خوش خبر ام ابیها آمد

بهترین خیر خدا گشته هویدا امشب

ابتری ننگ به پیشانی اعدا آمد

آمده قبله نمای دیگری بر قبله ام

شیعیان را به جهان رهبر والا آمد

شد نهان یوسف مصر از رخ زیبای حسن

مژده وصل عزیزی به زلیخا آمد

نیمه ی ماه خدا مهر خدا شد کامل

نور یزدان ز سما بر سر دنیا آمد

روزه را بشکن تو با لعل لبش یا مصطفی

باده ی جام ولا بر دل شیدا آمد

ای «مبین» شد بند قنداقش برت حبل المتین

چنگ زن محکم ،برت ، توشه ی فردا آمد

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

وزن شعر: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

کریم اهل بیتی، بی نظیری

تو فرزند برومند غدیری

امیر ما شدی از بعدِ حیدر

به جنت هم جوانان را امیری

وزیر مصطفی گردید حیدر

وزیر مصطفی را تو وزیری

به توصیف تو کوثر گشته نازل

بقرآن تو همان ،خیرِ کثیری

تو شیر بیشه ی شیر خدایی

ز صفین یاد دارم، بس دلیری

تو با صلحی که با خصمت نمودی

نشان دادی ز نسلی بس کبیری

تو با صلح و بِصَبرت کردی اثبات

امام تیز بین، روشن ضمیری

ز حلمت گشته عالم در تعجب

صبوری بُرده ای اندر اسیری

همین بس تا که در وصف تو گویم

تو شاه کربلا را هم امیری

تو مظلومی به عالم یا حسن جان

به قبرت نیست حتی یک حصیری

به پیش مادرت در کوچه ی تنگ

چه دیدی،  دائما آتش بگیری

«مبینا» زاده ی زهرا غریب است

روا باشد اگر بهرش بمیری

 نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

وزن  شعر: مفاعیلن مفاعیلن فعولن

بازم نسیم ربنا بر گوش جانم می رسد

آوای دلجویی ز ما از آسمانم می رسد

مهمان شوید ای عاشقان ،گردیده ایزد میزبان

بر عاصیان اینک امان، از قدسیانم می رسد

رمضان بود آرام دل، تا که برآید کام دل

پر کن دمادم جام دل، رطل گرانم می رسد

لطفی رسد تا بیکران، هر دم بسوی بندگان

من میزنم بر خود زیان، ورنه امانم می رسد

آیید پای امتحان، در این زمان ای عاشقان

بشکن ز دامت بند جان، چون نردبانم می رسد

در روزه جانان را ببین، راه وصالش را گزین

با او نباشی تو غمین ،آن دلستانم می رسد

بند زبانت را بگیر،تا که بیفروزی ضمیر

بر هر کسی خرده مگیر، بند دهانم می رسد

خواهی رها گردی ز آز، دستی ببر بر بی نیاز

خود را بیارا در نماز، تا ارمغانم می رسد

هر جا «مبینا» در خطر، افتی بخوانش در سحر

گردد نهالت بارور، برگ ضمانم می رسد

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

وزن شعر: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن

سلام ای خداوند یکتای من

سلام ای عظیم توانای من

سزاوار شکـــر خلائق تویی

سزاوار دلهای عاشق تویی

تو عاشق ترین عاشقی هر زمان

تو لایـــــــق ترین لایقی هر زمان

تو محبوب نــــــاز توانای من

تو معشوق ناز دل آرای من

تو بهتر ز هـر بهتری دلربا

ز هر وصف تو برتری یاربا

علیمی که علمت نگنجد به جان

رحیمی کــــه رحمت ندارد زمان

کریمی کرم پیش جودت خجل

حلیمی ز صبرت همــه منفعل

قبولم نمـا در بهشتت خدا

نکولم نمــا از جهنم مــــرا

تو در روز سختی امـــــان ده بما

به من قلب پاک و سلیم کن عطا

به آن روز سختی هر ظالمی

پشیمان شده از بـی حاصلی

صد افسوس و حسرت به دنیا ،خدا

نمودم اطاعت، کاش از رسول شما

شناسید مجرم به سیمای او

ببین بسته موی سر و پای او

نگردد عـــــــــذری پذیرش زما

رسد لعن و نفرین ز سوی خدا

بُــــــوَد دوزخ آن منزل ظالمان

به آتش شما میشوید جاودان

ندارد تملک به نفسش کسی

بـود روز سختیُّ و دلــواپسی

گریزد پـــــدر از زن و بچه ها

فراری شده مادر از هر دو تا

نه خواهر شناسد برادر چرا؟

برادر فراری ز خواهر چرا؟

فدا میکند گـــــــــر تواند پدر

برای نجاتش، زن و هم پسر

نباشد در اینجا زری کارگر

دهی رشوه ای تا رهی از خطر

ندارد بهــــــــــــا سکه و سیم و زر

عمل بس دقیق است از خیر و شر

کند اهل خود را به روز جزا

تواند کـــــــــــافر نماید فدا

خدایا تو ما را  ز آنجا رهان

زغیر تـو هرگز نباشد امان

تـو مولای بسیار بخشنده ای

منم بنده ی زار درمـــانده ای

تویی مالک عرش و هفت آسمان

منم بنــــده و عبــــــــد مملوکتان

عزیزی که عزت همه مال تو

ذلیلم کـــه عزت دهد حال تو

تویی آفریننده ی آسمان و زمین

منم بنده ات بی تو زار و حزین

عظیمی تو در کار خلقت که ما

حقیرانه مبهـوت لطفت خدا

همه قدرت و علم بی منتها

ز تو باشد ای خوب بی مدعا

عطا بخش و بخشنده ای مهربان

گـــدایت منم صبح و ظهر و شبان

تو پاینده ای، زندگـــی بخش من

منم مرده ای، توشه ام یک کفن

تویی از ازل فیض تو دائمی

منم زائلی، پیر پـــر منحنی

تو رزاق من، جیره خوارت منم

پی قسمتم جــــان بیخود کَنَم

شفابخش هر مبتلایی خــدا

ولی من به درد و غمم مبتلا

خدایـــــــا گرفته گنه حال ما

به عفوم نما ، بِه تو احوال ما

شکستم نمکدان، ز عصیانگری

ندیدم ترا، مـــــــــن ز اهریمنی

به باد فنا عمر خود داده ام

ز تزویر و نیرنگ سجاده ام

دلم گشته خالی زتو، پر هوا

شده مرده روح و روانم خدا

دلـــم پر ز پستیِّ دنیا شده

ز بس پر فریب و فریبا شده

خدایا بحق خودت کن مدد

مرا بازگردان به راهت احد

«مبین» را «مبینا» خودت جان بده

رهی بر درت، جـــــــــان جانان بده

 نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

وزن شعر:فعولن فعولن فعولن فعل

 

 

گزیده‌ای از نصایح پیامبر اعظم (ص) به حضرت علی (ع)

«حماد بن عمر» از امام صادق (ع) روایت کرده است که آن بزرگوار توسط پدران گرامی خود از امیرمؤمنان علی (ع) نقل کرده است که پیامبر (ص) به او فرمود:

 ای علی :به تو وصیتی می‌کنم که آن را نگهدار و رعایت کن و تا وصیت مرا نگه می‌داری و رعایت می‌کنی همواره در خیرخواهی بود.

ای علی:  هرکس خشمی را که می‌تواند ابراز و اعمال نماید فرو برد خداوند روز قیامت به او امن و امانی عطا می‌فرماید که لذت آن را درمی‌یابد.

ای علی:  هرکس به هنگام مرگ خوب و عادلانه وصیت نکند در مروت و جوانمردیش نقص و کمبودی است و به مقام شفاعت نائل نمی‌شود.

ای علی:  برترین جهاد آن است که انسان صبح که برمی‌خیزد درصدد ظلم و ستم به کسی نباشد.

ای علی : هرکس مردم از زبان او بترسند از دوزخیان است.

ای علی:  بدترین مردم کسی است که مردم از بیم بدگویی و بدزبانی او احترامش کنند و بدی او نقل شود.

ای علی:  بدترین مردم کسی است که آخرتش را به دنیایش بفروشد و بدتر از آن کسی است که آخرتش را برای دنیای دیگری بفروشد.

ای علی:  هرکس عذر عذرخواهی را چه راستگو باشد چه دروغگو نپذیرد به شفاعت من نائل نمی‌شود.

ای علی : خدای متعال دروغ را در کار خیر و اصلاح (میان افراد) دوست می‌دارد و

ماه شعبان سر شده، آن مهر تابانم کجاست؟

ماه رمضان آمده، آن جان جانان کجاست؟

جمعه شد سر، باز در دریای سرخ دیگری

عالَمی دیگر طلب، آرامش جانم کجاست؟

جوز(۱) دنیا گشته رسوا از سبکساری ،نگر

چرخ گردون در نوا، آن مغز دورانم کجاست؟

بزم ما آراسته، از مطرب و ساقیُّ و می

باغ ما خاموش، آن مرغ خوش الحانم کجاست؟

از دد و دیوان ملولم ،جان ما آمد بتنگ

شد فدا انسانیت، آن روح انسانم کجاست؟

سینه سوزان، چشم گریان، خسته از اغیار، من

در پی یک مرهمی، گردم که درمانم کجاست؟

کو به کو آواره ام، دنبال یار خویشتن

تا بجویم با دلم ،بینم که سامانم کجاست؟

کشتی ما رو به طوفان می رود

ناخدای کشتیِّ در موج و طوفانم کجاست؟

حال دنیا و دل ما بِه شود، آری «مبین»

لیک باید جست تا، آن حال گردانم کجاست؟

وزن شعر: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

******************************

(۱) گردو

آدمی را زبان فضیحه کند                     جوز بی مغز را سبکساری

شیخ صدوق از پیامبر (ص) روایت کرده است که آن بزرگوار از امور بسیاری نهی فرموده ، و نهی از برخی حاکی از حرمت آن و از برخی حاکی از کراهت است .

۱- پیامبر (ص) از خوردن در حال جنابت نهی فرمود.

۲- از مسواک کردن در حمام
۳- آب دهان یا بینی در مساجد افکندن

۴- مساجد را راه عبور قرار ندهید و از آنها مگذرید تا دو رکعت نماز در آن بگزارید.

۵- و از آنکه کسی زیر درخت میوه دار یا میان راه بول کند نهی فرمود.

۶- از آنکه انسان با دست چپ یادر حالی که تکیه داده غذا بخورد  نهی فرمود.

۷- و از گچکاری و سفید کردن مقبره ها و نماز خواندن در آنها نهی فرمود.

۸- و فرمود : وقتی یکی از شما (مسلمانان) در جای باز و و بی حفاظی شستشو و غسل می کند مراقب باشید عورت خود را پوشیده دارد.
۹-  و از بول کردن در آب راکد نهی فرمود.

۱۰- و فرمود وقتی به مستراح می روید رو به قبله ننشینید.

۱۱- از مویه و زاری کردن در مصیبت نهی فرمود.

جبرئیل در پاسخ به سؤال پیامبر از اخلاص:
مخلص کسی است که از مردم هیچ نخواهد تا خود بدان دست یابد و هرگاه بدان دست یافت خشنود شود و هرگاه چیزی از آن نزدش باقی ماند به دیگران بخشد زیرا کسی که از مخلوق چیزی نخواهد به عبودیت برای خدای عز و جل اقرار کرده است و چون به نیاز خود رسید و خشنود گشت از خدا خشنود شده است و هرگاه آنچه برایش باقی مانده برای خدای عز و جل ببخشد به مرتبه ی اعتماد به پروردگارش رسیده است.

میزان الحکمه/جلد سوم/ص ۱۴۲۹

امام علی (ع) فرمودند:

هر چیزی آفتی دارد:

آفت علم، فراموشی است.

آفت عبادت، ریا

آفت خرد، خودپسندی

آفت نجیب زادگی، تکبر

آفت زیرکی، خودستایی

آفت بخشندگی، زیاده روی

آفت شرم و حیا، ناتوانی

آفت بردباری، خواری

و آفت نیرومندی زشت گفتاری و بد کرداری.

*****************************

ترس آفت است.

هوس آفت خردهاست.

آفت ایمان، شرک است

آفت یقین، شک است.

آفت نعمتها، ناسپاسی است.

آفت طاعت، نافرمانی کردن است.

 آفت بزرگ زادگی، تکبر است.

آفت هوشمندی، حیله گری است.

آفت سخاوت، منت گذاری است.

آفت دین، بدگمانی است.

آفت خرد، پیروی از خواهشهای نفسانی است.

آفت بلند پایگی، موانع قضا و قدر است.

آفت نفس، شیفتگی به دنیاست.

آفت مشورت، درهم شکستن آراء است.

آفت شاهان، بدرفتاری است.

آفت دانشمندان، جاه طلبی است.

آفت زمامداران، بی سیاستی است.

آفت ارتش، سرپیچی از فرماندهان است.

آفت ریاضت کشیدن، چیره شدن عادت است.

آفت رعیت، نافرمانی کردن است.

آفت پارسایی ، کمی قناعت است.

آفت قاضیان، طمع است.

آفت کارها،  ناتوانی کارگزاران است.

آفت آرزوها، رسیدن اجل است.

آفت وفاداری، پیمان شکنی و بدعهدی است.

آفت دوراندیشی، کار از کار گذشتن است.

آفت امانت، خیانت است.

آفت فقیهان، ناخویشتنداری (از بدیها) است.

آفت بخشش، ولخرجی است.

آفت معاش، سوء مدیریت است.

آفت سخن گفتن، پرگویی است.

آفت توانگری، بخل است.

آفت آرزو، اجل است.

آفت نیکی، همدم بد است.

آفت قدرت، ستمگری و سرکشی است.

سرآمد آفتها، شیفتگی به لذتها (و خوشگذرانی) است.

بدترین آفتِ خرد، خود بزرگ بینی است.

میزان الحکمه/جلد اول/ ص ۱۵۱ و ۱۵۲

 

پیامبر خدا (ص) فرمودند:

آفت زیرکی، خود ستایی است.

آفت شجاعت، تعدّی است.

آفت گذشت، منت است.

آفت زیبایی، غرور است.

آفت عبادت، سستی است.

آفت سخن، دروغ گفتن است.

آفت علم، فراموشی است.

آفت بردباری، سبکسری است.

آفت شرافت خانوادگی، فخر فروشی است.

آفت بخشندگی، اسراف است.

آفت دین ، خواهشهای نفسانی است.

میزان الحکمه/جلد اول/ ص ۱۵۱