امام علی (ع) فرمودند:

هر چیزی آفتی دارد:

آفت علم، فراموشی است.

آفت عبادت، ریا

آفت خرد، خودپسندی

آفت نجیب زادگی، تکبر

آفت زیرکی، خودستایی

آفت بخشندگی، زیاده روی

آفت شرم و حیا، ناتوانی

آفت بردباری، خواری

و آفت نیرومندی زشت گفتاری و بد کرداری.

*****************************

ترس آفت است.

هوس آفت خردهاست.

آفت ایمان، شرک است

آفت یقین، شک است.

آفت نعمتها، ناسپاسی است.

آفت طاعت، نافرمانی کردن است.

 آفت بزرگ زادگی، تکبر است.

آفت هوشمندی، حیله گری است.

آفت سخاوت، منت گذاری است.

آفت دین، بدگمانی است.

آفت خرد، پیروی از خواهشهای نفسانی است.

آفت بلند پایگی، موانع قضا و قدر است.

آفت نفس، شیفتگی به دنیاست.

آفت مشورت، درهم شکستن آراء است.

آفت شاهان، بدرفتاری است.

آفت دانشمندان، جاه طلبی است.

آفت زمامداران، بی سیاستی است.

آفت ارتش، سرپیچی از فرماندهان است.

آفت ریاضت کشیدن، چیره شدن عادت است.

آفت رعیت، نافرمانی کردن است.

آفت پارسایی ، کمی قناعت است.

آفت قاضیان، طمع است.

آفت کارها،  ناتوانی کارگزاران است.

آفت آرزوها، رسیدن اجل است.

آفت وفاداری، پیمان شکنی و بدعهدی است.

آفت دوراندیشی، کار از کار گذشتن است.

آفت امانت، خیانت است.

آفت فقیهان، ناخویشتنداری (از بدیها) است.

آفت بخشش، ولخرجی است.

آفت معاش، سوء مدیریت است.

آفت سخن گفتن، پرگویی است.

آفت توانگری، بخل است.

آفت آرزو، اجل است.

آفت نیکی، همدم بد است.

آفت قدرت، ستمگری و سرکشی است.

سرآمد آفتها، شیفتگی به لذتها (و خوشگذرانی) است.

بدترین آفتِ خرد، خود بزرگ بینی است.

میزان الحکمه/جلد اول/ ص ۱۵۱ و ۱۵۲