تقدیم به یوسف فاطمه (س)

***********************

دنیا بُود زندان غم ، وقتی نباشی

افزون شود درد و اَلم،  وقتی نباشی

نرگس نروید باغ من لیکن ندانم

رونق ندارد گلشنم، وقتی نباشی

هر کس رسد داد عدالت می دهد سر

بس می کند بر ما ستم،  وقتی نباشی

گر چه شکسته بال و پر در راه وصلت

پایی ندارم ای صنم، وقتی نباشی

یک نرگست مستم کند با ناز چشمش

ذوقی ندارد صد اِرم،  وقتی نباشی

بیشی برایم از هزاران ای کم من

صدها نباشد یک رقم، وقتی نباشی

چشمم ز بس آلوده شد، رویت ندیدم

حالم شود بد دمبدم، وقتی نباشی

کرده «مبین» گر چه قلمفرسایی تو

فیضی ندارد این قلم،  وقتی نباشی

*********************

نصرالدین کریمی (مُبین) از زیاران

وزن : مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن

« السلام علیکِ ایتها الصدیقه الشهیده»

زبانحال حضرت زینب بر بالین مادر

مادر ای قصه ی تو غُصه ی شبهای دلم

مادر ای غُصه ی تو قصه ی لالای دلـم

مادر ای مظهر نـــــور ازلی در عالم

مادر ای مونس شبهای علی در ماتم

مادر ای نغمه ی ساز دِلَک خسته ی من

مادر ای محــــرمِ رازِ دل بشکسته ی من

مادر ای اُمِّ ابیهــــــــایِ غریبِ عالم

مادر ای زُهره ی زهرای حبیب عالم

بوی نرگس

نمی آید بر و باری به باغم

نمی گردد چرا روشن چراغم

بهار آمد گل و باغ و گلستان

بسی تازه کند این لاله داغم

نموده کَر صدای زاغ گوشم

نیامد نغمه ی بلبل به باغم

شدم غرق تمنای مجازی

شده زندان من زرّین پناغم۱

ز عطر گل همه شاد و دل انگیز

نیاید بوی نرگس بر دماغم

«مُبینا» کن جدا از نارفیقان

روم دنبال او یابم فراغم۲

———————

۱-   پناغ: تار ابریشم

۲-   فراغ: آسایش

***************************************

شهد وصل

بیا تا از قفس گردم من آزاد

بیا تا خانه ام سازی تو آباد

بیا تا جان شیرینم بگیری

بسوزم در غمت مانند فرهاد

بیا تا ذره ذره این وجودم

بسوزانی دهی گردم تو بر باد

بیا این دل ز غم ویرانه گردید

به پاکی کن عمارت را تو ایجاد

بیا در کام ما زهرِ مدام است

ز شهد وصل تو گردیم دلشاد

بیا این دیده را نور دگر ده

« ز دست دیده و دل هر دو فریاد»۱

«مُبین» شاگرد درس عشق اویی

چرا بیخود رَوی دنبال اُستاد

————————-

۱-   این مصرع از باباطاهر می باشد.

این دو غزل بر وزن مفاعیلن مفاعیلن فعولن سروده شده است.

تقدیم به امام زمان (ارواحنا له الفدا)

داغ انتظار

بیا ای گــل، بیا بــــاغم ،بهــــارم                   

                                 بیــــــــــا برگیـــر داغ انتظـارم

بیــــــا آرامش روح و روانم              

                                 که غیر از هجر تو، دردی نـدارم   

سر و پایم فـــــــــــدای ابروانش     

                                 اگر دستی دهد پــــــــای نگارم   

به گرد شمع تو سوزم شب و روز     

                                  که تا در پیش پایت، جان سپارم

سحرگه، صبحدم تـــــا شامگاهان       

                                به تسبیح و دعــــا دستی برآرم

زهجرت روز من گشته شب تــار       

                                  خدایــــــا این گره بگشا زکارم

اگــــــر غرق سرشکم لیک امید         

                                 ز موجی تو بیــــــایی در کنارم

«مبینا» گـــــــــر نخواند یار ما را        

                                 محک باشد که کم باشد عیارم

نصرالدین کریمی (مُبین) از زیاران

وزن شعر: مفاعیلن مفاعیلن فعولن

با سرعت تـمام در گذر ثانیه ها

با دقتی دقیق بــــی ثمر ثانیه ها

بگذشت سالها ، نود و یک آمد

بر حـال دلم، ناگهان پیک آمد

ای فرو مانده به دخل و خرج و یارانه

کن درنگی بدمی حال خود و جانانه

کن اراده که در آغـاز بهار

گوشه ای باز کنی بهرِ نگار

ای خدا کن تو نکو فال مرا

بهترین کن تو خدا حال مرا

*******************

به تولید ملی چنــــان کن دلیر

که باشی به دنیا تک و بی نظیر

تو دانی که دشمن بُوَد بی شمار

حمایت کن ایرانی از کار، کار

بیا پشت دشمن بنه بــــر زمین

مَخر جنس بیگانه در سرزمین

حمایت ز سرمایه ی خویش کن

تو خدمت به ایـــرانیان بیش کن

***********************

دو بیتی

نود ویک بُوَد سال حمایت

زتولید و ز کار و از تجارت

ز دانش گر رسیم ما تا ثریا

ز تولید میرسیم آخر بدولت

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

وزن : مفاعیلن مفاعیلن فعولن

ای گل و سنبل من یار بیا

شده ام از غم تــو خار بیا

من به شوق سر تو جان بِکفم

ای گشایش به همه کار بیا

باز عید آمد و من در هجران

شدم از دوری تو زار بیا

بس که در یاد تو با خلق سخنها گفتم

شده ام شُهره به بازار بیا

باز هم بلبل و گل ، فصل بهار

رونقی نیست بدون تو به گلزار بیا

این همه مدعیان شهره به هر شهر و دیار

با دل من نَبُوَد غیر توأم کار بیا

باغ و بستان همه با بلبل مست

بی تو اندر دل ما نـــاربیا

موج دریا، نفس باد صبا با باران

گشته این مردم چشمم زغمت تار بیا

کودکان پیرِ فراقت ،تمام پیران

همه لب بسته زگفتار بیا

رحم بر کس نکند در دنیا

شده مکر و کلک و حقه چه بسیار بیا

رخ تو باغ من و من محروم

ای دریغ از رُخ زیبای تو دلدار بیا

بعد این گردش ایام تو اندر پس ابر

مِهر رخشان وِلا باقی دادار بیا

ذوالفقار علی اندر کف دستت بی تاب

صورت فاطمی و سیرت کرار بیا

ای «مُبین» بستر هجران شده سخت و رنجور

ای طبیب دل بیمـــــــــــــار بیا

نسیم باد نوروزی ز کویِ یــار می آید

بِکن زنگار دل جانا بوی دلدار می آید

بیا در باغ و از آنجا، نگر رخسار جانان را

شمیمِ عطر گیسویش به این گلزار می آید

می ِ نابی بده ساقی که بیدارم کند یکدم

دل غمدیده ی ما را دمی غمخوار می آید

به بستان گر روی بینی نوای بلبل و قُمری

دوای درد بی درمان بصد بیمار می آید

بیا بنگر به صحرا و بدشت و باغ و بر بُستان

صدای دلنشین آب از کوهسار می آید

ببین زین محشر عالم تمام مُردگان زنده

نسیم زندگی بر مؤمن و کُفّار می آید

اگر چه تار زلف او ربوده طاقت دل را

ز تاب جعد مشکینش بریُّ و بار می آید

هَزار دل غمین از دی، بیا در دامن گلها

بگوش باد برخوان نو بهار می آید

زخواب ناز برخیزید یاس و سوسن و لاله

صبا بر حال رنجوران پیِ تیمار می آید

«مُبین» از رحمت بی منتها با یک گل نرگس

به نوروزی بسر یلدایِ انتظار می آید

                                           بسم ا… الرحمن الرحیم

                                             دلبر ناز

ای دلبر نـــــــــــــازِ دلرُبایم                           ای بـــــــــــاورِ عقل بینوایم

گیسویِ تو زنجیر دل مــــــا                         در بندِ تــــو در نشوُ و نمایم

در داغ لبت گرفته مـــــــاتم                          اینجـــا شده محراب دُعایم

درویشم و بی نیـــــاز امّــــا                          بر درگـــــــه تو شَهـــاگدایم

   سویت همه ذرات تن من                           هم جــان و دل و نوا و نایم

بیگانه زخویشم و ندانم                                 بـــــا خیلِ رهِ تـــو آشنایم

از عهد تـــــــو مطلع ولیکن                         من روسیَهم که بـــی وفایم

زندان غمت فسرده مـا را                              از تــاب و تبت نمــا رهایم

دردی بدلم نشسته جانا                              دل مرده ام و رســـان دوایم

 بیچاره زننگ و نام هستم                           بـــاز آمده از روی و ریـــــایم

در گلشن آرزو نگــــــــارا                              من در خس و خـار مبتلایم

در حال و هوای غیر بــودم                           درپوش بنه بـــه این جفایم

پیرایه زبس به خویش بستم                        آراسته کن، بـــــده صفایم

گر بسته شده تمام درهــــا                          در پشت درآید این صدایم

از نـــــاز نگـــاه نــــازنینت                            خواندم که گذشتی ازخطایم

من هرزه شدم زمی پرستــی                      یک جرعه نمـــا تو کیمیایم

رحمی به «مُبین»نما مبینا                         مجروح وشکسته دست وپایم

                                          نصرالدین کریمی «مُبین» از زیاران

وزن شعر : مفعول مفاعلن فعولن

غمت آتش زده بر جانم ای دوست      

                     نشانده ماتمی بــر خوانم ای دوست

خیالت برده مـــــــا را طاقت و تاب          

                 شبی گردد شوی مهمانم ای دوست

************************************

جانِ من غمگین ز هجران تا به کی    

                       سینه ام سنگـــین زهجران تا به کی

مــن به امید وصــــــــالت زنده ام      

                            دل بخون چرکین زهجران تا به کی

*************************************

عالَمی گِرد وجودت، من ز تو شرمنده ام    

               دیده ام تــــار و تــــویی نور فروزاننده ام

از سرشکم در فراقت رودها جاری کـنم  

                دارویِ درمان تویی، من از همه درمانده ام

**************************************

نصرالدین کریمی (مُبین) از زیاران

بسم الله الرحمن الرحیم

فضایل حضرت امیرالمومنین علی (ع) و قصه ی مدینه

بنــــــــــام تـــــــو ای ابتــــدای همه                    

       سرانجــــــــــام کـــــــار انتهای همه

خداونــــــد دنیــــــــا و عقبی تویــی              

             گُشاینده ی هــــــــــر معمـــــا تویی

درود تـــــــــو بــــــــر خَتم پیغمبران              

              سلام تــــــــو بــــــــــر رهبرِ مؤمنان

سلام خـــــدا و نبی بــــــــر علـــــی         

                 درود همه مؤمنــــــــــان بــــــر وَلی

وجـــود علــــــــی سیزده خصلتست          

               یکــــــــی زان همه بر خلائق بَسَست

تـــــــــــو فرمانــــروای همه مؤمنان         

                  ز عید تــــو کامــــــــل شده دینمان

علی شد بـــــــــــرادر فقط بـــا نبی    

                     نشایـــــــــــد کسی را بغیرش وصی

علــــــــــی از من و من ز اویم بدان     

                      اطاعت کن از او براهش بمــــــــان

مکن جنگ بااوکه جنگ با خداست          

                  علی باحقَست کی حق از اوجداست

اگـــــر حـــــق ولایش درونت نهاد          

                      رهــــــی ازضمیرت، به ایمان گشاد

بِـــــــدان حزب او حزب یزدان بُوَد          

                     ولی دشمنش حزب شیطـــــــان بُوَد

علی حجت حضرت کردگــــــــار         

                        ز او بس فضیلت به خَلق آشکـــــار

عدویش چـــــــه دارد بگو رو کند         

                       زمین و زمـــــــــــان پُر هیاهو کند

نشاید که کــــــاهی بَرِ کوه سخت          

                       کند عرض انــــــدام آن تیره بخت

علی کوه ایمان بُوَد ای دغــــــــل          

                       چرا میکنی در وِلایش جَـــــــــدل

علــــــــــی ذات حق را بُــوَد آینه       

                            بیـــــــــــا تیــره بختی ز دینت بِنه

علی قاسِم نـــــــــــار و جنّت بُوَد         

                        علــــــی در قیامت هم حُجَّت بُوَد

هر آنکس که گردد جــدا از علی          

                         بـــــــدان کافرست کُفرِ او منجلی

بــــــدان شیعیانش به محشر تمام            

                   همه رستگارند بـــــــه شُربِ مُدام

علی جـــــــــــانِ جانان زهرا بُوَد           

                        علی روحِ ریحــــــــــان زهرا بُوَد

علی بود و زهــــــرا ز پشت دری          

                         ز جان ناله زد تو مــــــــرا رهبری

علی بود ودستش زکین بسته بــود       

                         ز جور  زمین و زمــــان خسته بود

علی بود و درمــــان دَردَش نبــود          

                        علی را زِبودن در اینجـــا چه سود

علی بود و گلخــــانه در دود و آه             

                      بدستان بسته جنایت نمــودی نگاه

علی بود و گلـــــهای باغش همــه           

                     به آه و فغـــــــــــان در پیِ فاطمه

علی بود وازسنگ،جامش شکست        

                        از این جور در مـــاتم گل نشست

علی بود و سنگ اَجـــل بر سرش          

                        گرفته هدف بــــــازویِ همسرش

علی بود و بَــــــــــــرّاقیِ تیغ تیز           

                          به پهلوی یــــــارش شده در ستیز

علی بود و یــارش ز قامت خَمید         

                             در آن صحنه پرواز یـــارش بدید

علی بود و آنجا دگر جــــــا نبود           

                            کسی از برایش چو زهـــــرا نبود

علی بود و تنهــــــا و بی همنفس           

                         غریبانه بی بــــال و پر در قفس

علی بود و زهرا شکست پهلویش         

                         کنــــــار علی شد سیه بازویش

علی بود و شمعش جانی نداشت       

                            به بغض گلویش توانی نداشت

علی بود وشدخانه اش لاله گون         

                              به پشتش درآمــد، کوثر بخون

علی بود و یــــادی ز خیبر نمود            

                            دریغا پیمبر یـــــدش بسته بود

علی بود و ماتمسرا خــــانه اش           

                            دری سوخته گـــشته آیینه اش

علی بود و غم بود و غمنامه هـــا         

                             علی بود و دم بود زهــــــرا بیا

بُوَد لعنت جنُّ و انسُ و مَلــــک           

                               بــــــه آن غاصبان پلیدِ فـدک

اگر شـــــاد خواهی شود فاطمه          

                               فرستید لعنت به آنهـــــــا همه

«مُبین» فیض مطلق بُوَد مرتضی         

                            زحُبِّ علی جــــــان ما پُر نَما

                            نصرالدین کریمی (مُبین) از زیاران

****************************************