شد عین علی علت پیدایش ما

شد لام علی لنگر آرامش ما

جانا ز طوفان حوادث مهراس

در یای علیست عامل آسایش ما

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

برگشتم از رسالت انجام ‌داده‌ام

زخمی‌ترین پیمبر غمگین جاده‌ام

ناباورانه از سفرم، خیل خارها

تبریک گفته‌اند به پای پیاده‌ام

زیر چراغ ماه سرت خواب رفته‌ام

بر شانه کجاوه تو سر نهاده‌ام

دل می‌زنم به آب و آتش برای تو

از خیمه‌ها بپرس که پروانه ‌زاده‌ام

چون ابر آب می‌شوم از آفتاب شام

تا ذره‌ای خلل نرسد بر اراده‌ام

یا نیست باورم که در این خاک خفته‌‌ای

یا بر مزار باور خود ایستاده‌ام

بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان

 

 

---

رضا جعفری

آن که ما را بر صراط حق هدایت می کند     

                          چهارده قرن است بر دل ها حکومت می کند

کیست او فرزند زهرا شاه عاشورائیان      

                             یک نگاه او به یک عالم کفایت می کند

تا حسین داریم بی تردید اهل عزتیم               

                     شیعه با عشق حسین احساس لذت می کند

مکتب او مکتب فقه و اصول و منطق است     

                        اوست استادی که تدریس ولایت می کند

عشق بیماری ست یک بیماری فوق جنون         

                   هر که گوید یا حسین بر او سرایت می کند

خون و شیر شیعه با عشق حسین آمیخته ست       

             شیعه از نام حسین اخذ شرافت می کند

زور گویی واژه واهی ست در فرهنگ ما                

                 دشمن ما بی جهت اعمال قدرت می کند

شیعه در خط حسین و تابع فرمان اوست           

                   یا حسین می گوید و تجدید بیعت می کند

حزب حزب اللهیان حزب حسین بن علی ست      

                 شیعه از فرمان مولایش اطاعت می کند

در کدامین حزب یک کودک بُوَد صاحب نظر              

                اصغر شش ماهه در محشر شفاعت می کند

ضابطه یا نظم و نوبت در امور دنیوی ست       

                       حالِ ما را حضرت مولا رعایت می کند

هیچ نوبت بر عزاداران مولا نیست نیست               

               این حسین است کارها خارج ز نوبت می کند

خوف محشر از کسی باشد که او بی صاحب است    

             صاحب ما در قیامت هم قیامت می کند

فاطمه در روز محشر هیئتی ها از شما                 

                مطمئن باشید اظهار رضایت می کند

«سید خوش زاد» را با دین فروشان کار نیست         

              شاعر ما با حسین گویان رفاقت می کند

بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان

 

 

---

سید حسن خوشزاد

 

اشک ها فصل تماشاست امانم بدهید          

                       شوق آئینه به چشم نگرانم بدهید

از شما می شنوم عطر گل یاسین را     

                               خاک ها رنگ یقینی به گمانم بدهید

جامی از اشک فراهم شد اگر ای مردم         

                        به تسلای دل همسفرانم بدهید

طول یک چله جدایی به خدا یک عمر است      

                       گاه خط و خبر از سیر زمانم بدهید

گر خبر دار شدید از گل داودی من                

                         یک شمیم از نفسش روح و روانم بدهید

پاره های دلم افتاده در این دشت، به خاک          

                   رخصت گریه به گلگون کفنانم بدهید

کاکل آشفته به خون، خفته در این جا سروی      

                   باز در سایه اش آرامش جانم بدهید

این رباب است که با لاله رخان می گوید:            

                  ذکر لالایی گل را به زبانم بدهید

من که از عطر گل فاطمه مدهوش شدم         

                      خبر از حال و هوای دگرانم بدهید

سجده ها کرده ام از بوسه بر این تربت پاک             

              طاقت از دست شد، آرامه ی جانم بدهید

دشت لبریز گلاب است اگر امکان دارد             

                      برگی از آن گل صد برگ نشانم بدهید

اربعین نیست حدیثی که فراموش شود

شعله عشق نه آن است که خاموش شود

بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان

---

محمد جواد غفور زاده (شفق)

از آن ساعت که خود را ناگزیر از تو جدا کردم

تو بر نی بودی و دیدی چه‌ها دیدم، چه‌ها کردم

گمان بر ماندن و قبر تو را دیدن نمی‌بردم

ولی فیض زیارت را تمنّا از خدا کردم

به یادم مانده آن روزی که می‌جستم ترا اما

تنت پیدا به زیر سنگ و تیر و نیزه‌ها کردم

تو را ای آشنای دل اگر نشناختم آن روز

مرا اکنون تو نشناسی، وفا بین تا کجا کردم

تن چاک تو را چون جان گرفتم در برم اما

برای حفظ اطفالت، تو را آخر رها کردم

به سان شمع، آبم کرد بانگ آب ‌آب تو

اگر چه تشنه بودم چشمه‌های چشم وا کردم

میان خیمه ‌های سوخته همچون دلم آن شب

نماز خود نشسته خواندم و بر تو دعا کردم

شکسته جای مهرت را ز بی ‌مهری به نی دیدم

شکستم فرق خویش و اقتدا بر مقتدا کردم

ولی هرگز ندادم عجز را ره در حریم دل

سخنرانی میان دشمنان چون مرتضی کردم

بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان

 

 

---

علی انسانی

باید شناخت کینه ز بدر و حنین را

بغض نهان و شوم، علیه حسین را

باید شنید شرح غمِ کاف و عین را

تا ذوب شد مخدّره عالمین را

باید مسیر قافله تا اربعین گرفت

آن گاه اذنِ پاسخِ هل من معین گرفت

 

خبرگزاری فارس ـ گروه آیین و اندیشه: درباره دیدگاه مولوی نسبت به امام حسین(ع) نکاتی چند در بخش اول این گفت‌وگو مطرح شد (اینجا)، بخش دوم و پایانی گفت‌وگو با حجت‌الاسلام قادر فاضلی، مؤلف، پژوهشگر و از استادان حوزه و دانشگاه از نظر می‌گذرد.

 

 

 

* در دیوان شمس هم اشعاری در مدح اهل بیت علیهم‌السلام هست؟

ـ بله در دیوان شمس نیز نمونه‌هایی از ارادت مولانا به اهل بیت (ع) داریم. به عنوان مثال مولانا شعری دارد که البته در مورد حضرت علی (ع) است اما به جایی می‌رسد که همه ائمه (ع) را اسم می‌برد

خبرگزاری فارس ـ گروه آیین و اندیشه: اخیراً برخی مخالفان عرفان نسبت به مولانا هجمه می‌کنند و از مخالفت او با واقعه کربلا می‌‌‌گویند. به همین مناسبت و در آستانه اربعین حسینی(ع) در گفت‌وگوی مشروحی با حجت‌الاسلام قادر فاضلی، پژوهشگر و شاگرد علامه جعفری (ره) این مسئله را بررسی کردیم.

فاضلی پس از اخذ دیپلم به حوزه علمیه رفت و پس از طی سطوح، درس خارج فلسفه و عرفان را نزد حضرات آیات حسن زاده آملی و جوادی آملی و مصباح یزدی گذراند. پس از آن هشت سال در تهران در محضر علامه جعفری شاگردی کرد و پس بازگشت به قم مشغول تألیفات شد. فاضلی در حال حاضر ۶۳ جلد کتاب منتشر شده دارد و ۱۵ مجلد نیز در دست چاپ است.

بخشی از این کتاب‌ها در تفسیر قرآن کریم و نهج‌البلاغه و تفسیر عرفان اسلامی و تفسیر مثنوی است. بخشی دیگر موضوعات متفرقه، نقد عرفان‌‌های کاذب و معرفی عرفان اسلامی

 بله…البته…مشکلی نیست… کلماتی هستند که بی اراده و بدون این که واقعیت داشته باشند از دهان شما خارج می شوند و خیلی دیر به این نتیجه می رسید کاری که از شما خواسته شده است را دوست ندارید انجام دهید و یا وقتی برای آن ندارید . شاید شما توان مالی ندارید که به کسی قرض دهید ، وقت آن را ندارید که با دوستانتان به خرید بروید و یا کاری که همکارتان به شما محول می کند وظیفه شما نیست اما انجام می دهید . خودتان هم تعجب میکنید که چطور انجام چنین کارهایی را پذیرفته اید. از خود می پرسید چگونه این مسائل برای من پیش می آید؟

وقتی دو ساله بودید بدون هیچ مشکلی به راحتی فریاد می زدید: نه! اما کم کم این کلمه از شما دور شد.هر چه بیشتر نه می گفتید پدر و مادرتان عصبانی تر می شدند آموزگارتان این کلمه را غیر قابل قبول می دانست.وقتی بزرگتر شدید از این می ترسیدید که با نه گفتن عشق و وفاداری پدر و مادر و یا دوست خود را از دست بدهید.بدون شک