صاحب عصر، آینه ای از زمان
درد فراق تو دهد، کی امان؟
دیده ی ما، مانده به در، جمعه ها
کی شود آن جمعه، که گردی عیان؟
بانگ اناالمهدی تو مهدیا
کی برسد گوش زمین و زمان؟
طعنه ی دشمن بشنیدیم و بس
مدعیان طعنه زنندم به جان
مرهم زخم دل ریشم تویی
چشم امید همه ی مردمان
ای امل کهنه ی هر آدمی
آرزوی جمله ی پیغمبران
مادر تو فاطمه زد پشت در
ضجه ، بیا مهدی و دادم ستان
گر چه “مبین” منتظری مدعیست
در رقم منتظرانش رسان

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران
جمعه ۸ اسفند ۱۳۹۹

تو هستی پناهم، منم بی پناهی
تو بنما نگاهم، سلاح من آهی
رجیم با سپاهی، کشد بر گناهی
ندارم توانی، رحیما گواهی
خدایا به راهی، گذر کردم از تو
شدم رو سیاهی، فتادم به چاهی
غرورم بگفتا، که هستی چو کوهی
ولی پیش نفسم، شدم همچو کاهی
منم یک گدایم، برای گدایی
به دستان خالی، به دربار شاهی
نوشتی برایم، سرشتی خدایی
سرشتم سرشتم، فقط با تباهی
نکردی رهایم، تو یک لحظه من را
رهایت نمودم، به سالی، به ماهی
رهم را بگردان، سرم را بچرخان
به سویت الهی، خدایا تو‌ گاهی
مبینا تو بگذر، ز گمراهی من
“مبین” که ندارد ، بجز رو سیاهی

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران
۲ اسفند ۱۳۹۹

ترک این هجران، نکردی عاقبت

درد ما درمان، نکردی عاقبت

گر چه دیدی بی سر و سامانی ام

رو به این سامان، نکردی عاقبت

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

ببین اندر فراقت تا که چونم

ز پا افتاده و از سر نگونم

دو چشمم را ببین گردیده جیحون

مپرس از این دلم، که غرق خونم

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

دلم تنگ و نفس تنگ و هوس تنگ

هوا هم داره با ما، گوییا جنگ

دلم تنگ بلوره، ای جماعت

چرا پس میزنید از هر طرف سنگ

نصرالدین کریمی (مبین)

یکشنبه ۲۶ بهمن ۹۹

الهی درد و غم، از ما بگردان

بلا را بیش و کم، از ما بگردان

هر آن حرمان، به قصد جان روان شد

خودت آن دَمبدَم، از ما بگردان

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران
چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۹

از هِجرَتِ تو، گذشته سالی، سردار

بعد از تو جهان، شده چه حالی، سردار

با رفتن تو تمام دنیا فهمید

افتاده به کارش اختلالی، سردار

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

۱۲ دی ماه ۱۳۹۹

بر مریضان خدا فقط شافی است

در تعهد، خدا فقط وافی است

با توکل به او، تو کاری کن

مطمئناً خدا ترا کافی است

نصرالدین کریمی(مبین) از زیاران

دلا فرصت غنیمت دان، به نیکی کردن و احسان

فروزان میشود دنیا، ز احسانِ به همنوعان

بسا افتاده ای، تنها، به لبخند تو‌ محتاجست

دریغ از او مکن لبخند، که دنیا میشود زندان

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

صد بار شنو، یکی ولی بیش مگو

پرسید کسی بگو ولی پیش مگو

یا هیچ مگو یا که اگر میگویی

جذاب بگو، گزنده و نیش مگو

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران