صاحب عصر، آینه ای از زمان
درد فراق تو دهد، کی امان؟
دیده ی ما، مانده به در، جمعه ها
کی شود آن جمعه، که گردی عیان؟
بانگ اناالمهدی تو مهدیا
کی برسد گوش زمین و زمان؟
طعنه ی دشمن بشنیدیم و بس
مدعیان طعنه زنندم به جان
مرهم زخم دل ریشم تویی
چشم امید همه ی مردمان
ای امل کهنه ی هر آدمی
آرزوی جمله ی پیغمبران
مادر تو فاطمه زد پشت در
ضجه ، بیا مهدی و دادم ستان
گر چه “مبین” منتظری مدعیست
در رقم منتظرانش رسان

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران
جمعه ۸ اسفند ۱۳۹۹