پس از سرودن شعر کیست مادر با جستجو در گوگل متوجه شدم که شعری با همین مطلع قبلا توسط آقای اسماعیل ولیخانی سروده شده است لذا به رسم امانتداری و برای آنکه متهم به سرقت ادبی نشوم عین سروده ی ایشان را از وبلاگ مرکز پیش دبستانی توتیا نقل می کنم/نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

کیست مادر؟ مظهر مهر و وفا

کیست مادر؟ آیت صدق و صفا

کیست مادر؟ زیر پای او بهشت

کیست مادر؟ بر سرش فرّ هما

کیست مادر؟ آنکه در دامان شب

خواب و آسایش کند بر ما فدا

کیست مادر؟ حق او بیش از پدر

کرده واجب امر او را کبریا

کیست مادر؟ گلشن سر سبز مهر

کیست مادر؟ چشمه فیض و دعا

کیست مادر؟ نغمه ساز لای لای

کیست مادر؟ روح بخش جسم ما

کیست مادر؟ دافع رنج و تعب

کیست مادر؟ گنج پر قدر و بها

(اسماعیل ولیخانی)

کیست مادر مظهر مهر و وفا

کیست مادر منشأ لطف و صفا

کیست مادر زخم ها را مرهم است

بر تمام دردها باشد دوا

کیست مادر ترجمان پاک عشق

لیلی مجنون بگِرد بچه ها

کیست مادر در شب یلدای عمر

شمعِ جمعِ بزمهای بینوا

کیست مادر حلقه ی زنجیرِ وصل

عنصر پیوند دلها با خدا

کیست مادر زیر پایش شد بهشت

رحمتی گسترده و بی منتها

کیست مادر گر چه خود شد بی رمق

شیره ی جان میدهد بر جسم ما

کیست مادر با وجود خستگی

کی کند فرزند خود را او رها

کیست مادر سینه ی سرشار مهر

جای نفرین بر لبش دارد دعا

کیست مادر صبر هم در پیش او

سکه اش بی رونقست و بی بها

کیست مادر جود اندر پای او

در تلاطم میزند بس دست و پا

کیست مادر در زمین باشد ولی

جایگاهش گوشه ی عرش خدا

کیست مادر نکته ای گویم «مبین»

او بُوَد یک واژه ی بی انتها

 نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

سروده محمد حسین شهریار

آهسته باز از بغل پله ها گذشت

در فکر آش و سبزی بیمار خویش بود

اما گرفته دور و برش هاله ای سیاه

او مرده است و باز پرستار حال ماست

در زندگی ما همه جا وول می خورد

یکی از حکما گوید:
چهار چیز است که محتاج به چهار چیز است:
۱- حسب به ادب
۲- سروری به امن
۳- قرابت به مودت
۴- عقل به تجربه
و چهار چیز است که اندک آن اندک نیست:
۱- قرض
۲- آتش
۳- دشمن
۴- مرض

آدم های بزرگ ، درباره ی ایده ها سخن می گویند.

آدم های متوسط، درباره ی چیزها سخن می گویند.

آدم های کوچک، پشت سر دیگران سخن می گویند.

***********************

آدم های بزرگ، درد دیگران را دارند.

آدم های متوسط، درد خودشان را دارند.

آدم های کوچک، بی دردند.

***********************

آدم های بزرگ، عظمت دیگران را می بینند.

آدم های متوسط، به دنبال عظمت خود هستند.

آدم های کوچک، عظمت خود را در تحقیر دیگران می بینند.

***********************

آدم های بزرگ، به دنبال کسب حکمت هستند.

آدم های متوسط، به دنبال کسب دانش هستند.

آدم های کوچک، به دنبال کسب سواد هستند.

***********************

آدم های بزرگ، به دنبال طرح پرسشهای بی پاسخ هستند.

آدم های متوسط، پرسش هایی می پرسند که پاسخ دارند.

آدم های کوچک، می پندارند پاسخ همه ی پرسش ها را می دانند!

***********************

آدم های بزرگ، به دنبال خلق مسأله هستند.

آدم های متوسط، به دنبال حل مسأله هستند.

آدم های کوچک، مسأله ندارند.

************************

آدم های بزرگ، سکوت را برای سخن گفتن بر می گزینند.

آدم های متوسط، گاه سکوت را بر سخن گفتن ترجیح می دهند.

آدم های کوچک، با سخن گفتن بسیار، فرصت سکوت را از دست می دهند.

********* افق خانواده ضمیمه ی افق حوزه/شماره ۶۰/

ای رنجبر
تا به کی جان کندن اندر آفتاب ای رنجبر      

    ریختن از بهر نان از چهره آب ای رنجبر

زین همه خواری که بینی زآفتاب و خاک و باد    

  چیست مزدت جز نکوهش یا عتاب ای رنجبر

از حقوق پایمال خویشتن کن پرسشی         

 چند می ترسی زهر خان وحباب ای رنجبر

جمله آنان را که چون زالو مکندت خون بریز   

  وندرآن خون دست و پایی کن خضاب ای رنجبر

دیو آرزو خود پرستی را بگیر و حبس کن  

  تا شود چهر حقیقت بی حجاب ای رنجبر
حاکم شرعی که بهر رشوه فتوا می دهد     

   کی دهد عرض فقیران را  جواب ای رنجبر
آن که خود را پاک می داند ز هر آلوده گی  

   می کند مردار خواری چون غراب(۱) ای رنجبر
گر که اطفال تو بی شامند شب ها باک نیست   

  خواجه تیهو می کند هرشب کباب ای رنجبر
گر چراغت را نبخشیده است گردون روشنی   

  غم مخور می تابد امشب ماهتاب ای رنجبر
در خور دانش امیرانند و فرزندانشان            

  تو چه خواهی فهم کردن از کتاب ای رنجبر
مردم آنند کز حکم و سیاست آگهند       

  کارگر کارش غم است و اضطراب ای رنجبر

هر که پوشد جامه ی نیکو بزرگ و لایق است

  رو تو صدها وصله داری بر ثیاب(۲) ای رنجبر

جا مه ات شوخ است و رویت تیره رنگ از گرد و خاک

  از تو میبایست کردن اجتناب (۳)ای رنجبر

هر چه بنویسند حکام اندر این محضر رواست

 کس نخواهد خواستن ز ایشان حساب ای رنجبر

پروین اعتصامی

۱- کلاغ، زاغ

۲-جامه، لباس

۳- دوری

با دقت در آیات و روایات و مراجعه به منابع دینی عوامل ذیل که یکی پس از دیگری بیان می شود به عنوان علل و عوامل نگرانی، اضطراب، افسردگی و سایر بیماری های روحی، مطرح می شود که بیشتر جنبه شناختی دارند. هر چند عوامل دیگر نیز وجود دارند. در این مقاله به ریشه برخی از این تنیدگی ها که در قرآن کریم آمده است اشاره می کنیم.

۱٫کفر و بی ایمانی

هر چند کفر در بینش اسلامی خود نوعی بیماری روانی است، لکن به نوبه خود یکی از علل بیماری روانی است؛ زیرا کفر یکی از موانع شناخت و درک صحیح واقعیات و حقایق است. به واسطه کفر، ابزار اصلی شناخت یعنی قلب، چشم و گوش از کار می افتد «خَتَمَ اللهُ عَلَی قُلُوبِهِم وَ عَلی سَمْعِهِم وَ عَلی اَبْصَارِهِم غِشَاوَه؛(۱)؛ خداوند بر دل ها و گوش ها و چشم های شان پرده افکنده است» و این یعنی ظلمت و گمراهی مطلق که در آیه دیگر فرمود: «وَ مَنْ لَمْ یجْعَلِ اللهُ لَهُ نُورَاً فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ؛(۲) کسی که برای خدا برای او نوری قرار نداده برای او نور نیست» و این تاریکی و ظلمت مطلق همان ایجاد زمینه بالقوه برای اضطراب، تشویش درونی و نگرانی های روحی است.

۲٫ فراموشی یاد خدا و اعراض از آن