خــدایـــا ! در پـذیــر ایـن نعــــره ی مـسـتـــانه ی مـا را
مـکــن نـومـیـــد از حســـن قبــول افســـانه ی مــــا را
در آن صـحـــرا کـه چـون برگ خــزان انجــم فــرو ریــزد
بــه آب روی رحـمــــت، سـبـــز گـــردان دانــه ی مــا را
تو کز خون شیر و نوش از نیش و گل از خار می سازی
به چشم خلق، شیرین ساز تلخ افسانه ی مــــــا را
اگر چه بحر رحمت بی نیاز است از حساب ما
به بــــــــــــــاد آستین مشکن دل پیمانه ی مـــــا را
زمـیـــــن مـــرده احیـــا کـــردن آیـیــن کـــــرم بـاشـــد
چــراغـــان کــن به داغ خــود دل ویرانــــه ی مـــــا را
ز بـیـــم گـفتــگـوی حـشــــر فـــــارغ دار دل صـــــــائب
شـفـــاعــت مـی کـنــد عشقــش دل دیــوانـه ی مـا را
از لابلای گفته ها/ سید محمد جواد مهری/صفحه ۱۰۹-۱۱۰/ انتشارات حضور
