تقدیم به دلدار عزیز زهرا (غدیریه)

ای که نامت مست را هستی دهد

ای مقـامت هست را مستی دهد

هم مَلک وامانده اندر کـار تو

هم فلک جامانده از کردار تو

کی بنی آدم رسد بر حال تو

وا زده کــرّوبیان از قال تو

گشته حیرانت همه لاهوتیان

در تَمنّایت همه نــاسوتیان

یا علی تو کیستی برگو،فَتی

یا علی تو نیستی از ماسوی؟

محور هستیِّ عــالم یا علی

عالم از رخسار ماهت منجلی

سینه چاکت کعبه شد اول قدم

در میان خود گرفتت آن حرم

در حــریم کبریا ره باز شد

در طوافت کعبه در پرواز شد

آمدی زیباترینِ خوش جمال

تـا رسانی آدمی را برکمال

آمدی تـا عشق را معنا کنی

غنچه ی عدل خدا را وا کنی

مستیِّ ما جملگی از هست تو

هستی ما یا علی در دست تو

ای غدیرت، شد علامت بر همه

شـاد هستی از غدیر و فاطمه

ای وِلایت، شد وِلای کردگار

بی ولایت تلخ باشد روزگار

در غدیرت آتش از ربِّ جلیل

شد گلستانی بر روی خلیل

دشمنـانت در غدیرت مبتلا

جمله ی اعمالشان اندر هوا

ساکــنان آسمان هفتمین

در پذیرش در ولایت اولین

زینت آنها شده عرش خدا

اولین اُجرت بُود از این وِلا

با ولایت شد مزین چارمین

آسمان با بیت معمور این ببین

مکه از تسلیم در امرِ وِلا

افتخار کعبه را دارد دلا

شد مدینه شهـر پیغمبر،چرا؟

چونکه سر خم کرد در امرِ وِلا

کوفه شد تسلیم امرِ کردگار

در وِلایت سر نهاده زیرِ بار

شد مُزیَّن از قدومت یا علی

با نگاهی از سوی ربِّ جلی

کیمیایت را به هر کوهی زدند

دُرُّ و گوهرها از آنجا می برند

هست پاداش ولایت بس دقیق

سنگ شد فیروزه، یاقوت و عقیق

با تمام انبیاء تـو در نهان

تو پیمبر را بُدی تنها نشان

آدم و حوّا را در آب و گِل

بوده ای تنها امیدو جان و دل

نور واحد بوده ای تو با نبی

مظهر حقّیّ و حقّت منجلی

لوح محفوظ خدایی یا علی

مقصد و مقصود مایی یا علی

جان جانانِ رسولی یا علی

راحت جان بتولی یا علی

جان زهرای بتولت کــن مدد

حاجتم ده کن خلاصم تو ز درد

درد ما هجران مهدی هست و بس

درد ما اینست بر دادم برس

کن نظر بر حال زارم یا علی

بِه ز این کن روزگارم یا علی

یک نظر کن تا که در راه تو من

مدح تـو گویم به صدها انجمن

ای « مُبین» گر حُبِّ مولا داشتی

بــذر نیکی را به عالم کاشتی

ورنه گر دستت به هر نیکی رواست

گر نـداری حُبِّ او، بس نارواست

خیر دنیـا پیرو او بودن است

بِه ز آن هم ،دل به او بسپُردن است

 نصرالدین کریمی (مُبین) از زیاران

وزن شعر: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

 

تمام لذت عمرم در این است                      که مولایم امیرالمومنین است

 

هر کس که شود داخل حصن حیدر

ایمن بود از عذاب روز محشر

جز مهر علی و آل چیزی نبود

سرمایه ی طوبا و بهشت و کوثر

 

غدیر، نام اقیانوس بی‏ کرانی است که افق در افق، با آسمان نسبت دارد ؛

و موج در موج، هم ‏آغوش عرش است.

آری، عرش، از آخرین موج‏های غدیر آغاز می‏شود.

 

قدرت حق ، سیرت حق ، مرد اعجاز آفرین

طلعت حق ، رحمت حق ، حجت جان آفرین

او وصی احمد است و نور پاک کردگار

زینت حق ، صولت حق ، حیدر کرار دین

 

امیر مۆمنان علی علیه السلام:

چگونه خواهد بود حال کسى که عهده ‏دار هزینه زندگى تعدادى از مردان و زنان مۆمن (در روز غدیر) باشد، در صورتى که من پیش خدا ضامنم که از کفر و تنگدستى در امان باشد.

(وسائل الشیعه، ۷/ ۳۲۷)

 

ای شیعه امیر را فراموش مکن

خورشید غدیر را فراموش مکن

مانند یتیمان سوی مولا بشتاب

مسکین و اسیر را فراموش مکن

                                                                                                                                            فرآوری: صالح

بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان

شیعه که باورهای خود را از عقل و نقل؛ یعنی قرآن و روایتهای معتبر می گیرد، معتقد است که مقامِ قانون‏گذاری تنها از آنِ خداوند متعال است و بس ؛ دلیل این باور، آیاتی از قرآن کریم است که با صراحت تمام می گوید:

إِنِ الْحُکْمُ إِلاَّ لِلَّهِ [۱]؛ حکم کردن، فقط ویژه خدای متعال است.

زیرا حکم در هر امری جز از سوی کسى که مالک و متصرف به تمام حقیقت آن باشد صحیح و عملی نیست. در تدبیر امور عالم و تربیت بندگان هم، مالکى حقیقى و مدبرى واقعى جز خداى سبحان وجود ندارد؛ بنابراین حکم هم به معنای

 او مطمئن است اما می خواهد که دیگران نیز از این اطمینان او مطمئن شوند اما نکند …. آری نکند که دیر شود و تمام آنچه که در تمام سالیان برای آن آن این همه زحمت کشیده رنج برده و خون دل خورده است و به فراموشی سپرده شود ….. نه، هرگز

 

نجوای دل انگیز قافله عشق هنوز به گوش می رسد. ولوله ی کاروانیان و صدای سم اسبان و زنگ شتران هیاهوی گنگی را در فضا پراکنده است. این روزها گویی صحرای جحفه کم کم لباسی از غرور را به تن می کند تا تولد افتخارش را در برگ های خاطراتش جشن بگیرد. سیمای نورانی آخرین پیامبر خدا در اندیشه ای ژرف ، آرام و بی سرو صدا انگار از همان آغاز که گام در حجهالوداع می نهاد، حادثه ای بزرگ را انتظار می کشیده است. چونان همیشه مهربان و صمیمی در میان مردم می درخشید. سیل مردان و زنان چونان زنجیری که ابتدا و انتهایش فرسنگ ها

 قناعت، از فضیلت های مهم اخلاقی و صفات پسندیده انسانی است که از گرفتار شدن انسان به رذیلت دنیادوستی که ریشه همه خطاهاست، جلوگیری می کند.

 

---

برخورداری از بی نیازی مادی و داشتن ثروت و امکانات بیشتر مالی، یکی از خواست های مهم افراد بشر در زندگی است. اغلب به خاطر افراط، عده ای آن چنان فریفته مال و ثروت می شوند که تمام لحظات زندگی شان را صرف تحصیل آن می نمایند و گمان می کنند که با این روش به بی نیازی دست خواهند یافت؛ غافل از آنکه فقر و دارایی ریشه در نفس آدمی دارند. اگر انسان به تهذیب نفس بپردازد، در عین کم داشتن قانع و بی نیاز می شود، ولی اگر از این امر غفلت کند و حرص و آز در وجود او ریشه بدواند، هرقدر ثروتمند باشد، بی نیاز نمی شود.

قناعت، از فضیلت های مهم اخلاقی و صفات پسندیده انسانی است که از گرفتار شدن انسان به رذیلت دنیادوستی که ریشه همه خطاها

تو با منی همه جا ، من ترا نمی بینم

نشسته ای به همه ، حالتی به بالینم

تو با منی چو نفس بیصدا و پیوسته

همیشه در همه جا، ای نگار دیرینم

بجویمت به سما و تو در برم باشی

برفت بهر وصال تو، از کفم ، دینم

اگر چه هست دلیلت برای من روشن

ز باغ معرفتت، میوه ای نمی چینم

نشاید اَر که بغیرت نگار مه سیما

برای این دل بشکسته، یار بگزینم

ز بس که لاف تو را میزنم به شام و سحر

تهی شده ز درون و همیشه مسکینم

برای من تو ستاندی تمام هستی را

ولی چه سود که من، مست خواب دوشینم

طمع نموده به فرهاد و او به نیرنگی

 ز کف ببرده توان و روان شیرینم

صفا ز گفته اهل وفا بجو تو «مبین»

کسی را محرم رازِ حدیث ِاو نمی بینم

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران/ شنبه ۰۶/۰۸/۱۳۹۱ برابر با یازدهم ذی الحجه ۱۴۳۳

وزن شعر: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

---

واژه “مخبتین” به معنی متواضعان، از “خَبت” است به معنی زمین هموار، و به گفته برخی زمین هموار و وسیع سپس اخبات به معنی نرمی و تواضع بکار رفته است.  

 

خبت عبارت است از : تواضع، طمأنینه و خشوع هم گفته می شود. کلمه اخبات یک معنای خاصی است که اگر سه معنای تواضع، طمأنینه و خشوع را با هم جمع کنیم، معنای اخبات است. لازمه اش اینست که ابتدا این سه کلمه را معنا کنیم و بعد ببینیم جمع اینها که اخبات می شود به چه معناست.

*تواضع در مقابل تکبر است. در تکبر یک حالت سرپیچی نهفته شده است. اما در تواضع یک حالت اطاعت و مطیع بودن نهفته شده است. امام صادق فرمودند: کسی که در مقابل خدا تواضع بکند و تکبر نکند خدا او را بالا می برد. هر مخالفتی که از روی علم و عمد صورت بگیرد تکبر در برابر خدا است. 

*طمأنینه به معنای سکون و آرامش است و در مقابل آن عدم ثبات و عدم استقرار قرار دارد. کسی که ثبات ندارد و هر روز رنگی است. یه وقت شاد است و زمانی عصبانی و زمانی خندان و … اما افرادی می بینیم که سجیه اخلاقی

هجر تو یوسف کنعان تا کی؟

سر ز هجرت به گریبان تا کی؟

عالمی در طلبت بی طاقت

تشنه ی چشمه ی حیوان تا کی؟

گوش شیدا به رهت یا مولا

چشم در هجر تو حیران تا کی؟

شده مردم ز تماشا محروم

مردم دیده پریشان تا کی؟

تا به کی در پس ابر غیبت

بشوی از همه پنهان، تا کی؟

لاله با داغ به باغ و نرگس

نگران از غم هجران تا کی؟

مرهم زخم دل خسته وصالت باشد

سینه در هجر تو سوزان تا کی؟

طعنه ها گشته روان از همه سو

بغض ها مانده گلومان تا کی؟

ظلم گسترده به عالم همه جا

شاهد ظلم به یاران تا کی؟

ای خدا از تو فرج میخواهم

ای «مبین» بی سر و سامان تا کی؟

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران جمعه ۹۱/۰۷/۲۸

وزن شعر: فعلاتن فعلاتن فعلن

روانم پر شده،  از رنج و درده

دلم با نفس، دائم در نبرده

دلم گوید که دنیا هست فانی

نشاید عاقلی گردش بگرده

ولیکن نفس می گوید دمادم

ببین دنیای من دل از تو برده

برایم نفسِ سرکش لحظه لحظه

طریق ناکسی ها را شمرده

دل و جان همیشه، در همه حال

بغیر از راه حق، جایی نبرده

نگر احوال اجداد خودت را

ببین دنیا وفا با کس نکرده

دلم سوی خدایم می کشاند

گناهانم حجاب هستند و پرده

اگر بر نفس خود گشتی تو چیره

بدان این خصلت مردان مرده

به دنیا دل مبندا ای خردمند

که خاک تیره ی آن خیلی سرده

سعادت گر بجویی تو «مبینا»

مشو بر مال دنیا دل سپرده

نصرالدین کریمی (مبین) / جمعه ۲۸/۰۷/۱۳۹۱

وزن شعر: مفاعیلن مفاعیلن فعولن

در قرآن می‌خوانیم:

یَآ أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اجْتَنِبُواْ کَثِیراً مِّنَ الظَّنِ‏ّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِ‏ّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُواْ وَلَا یَغْتَب بَّعْضُکُم بَعْضاً أَیُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَن یَأْکُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً فَکَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُواْ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِیمٌ‏(حجرات/۱۲)

اى کسانى که ایمان آورده‏ اید! از بسیارى گمان‏ها دورى کنید، زیرا بعضى گمان‏ها گناه است. و (در کار دیگران) تجسّس نکنید و بعضى از شما دیگرى را غیبت نکند، آیا هیچ یک از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده خود را بخورد؟ (هرگز) بلکه آن را ناپسند مى‏دانید و از خدا پروا کنید، همانا خداوند بسیار توبه‏ پذیر مهربان است.

 

غیبت و پیامدهاى آن‏:

غیبت آن است که انسان در غیاب شخصى چیزى بگوید که مردم از آن خبر نداشته باشند و اگر آن شخص بشنود، ناراحت شود.(۱)

رسول خداصلى الله علیه وآله فرمود: دست از سر مرده‏ها بردارید و بدى ‏هاى آنان را بازگو نکنید، کسى که مُرد، خوبی هایش را بیان کند.(۲) امام صادق‏ علیه السلام فرمود: