🟢گذری تدبری در سوره نصر؛ قسمت هفتم بخش دوم (و پایانی)
🔵توضیحات کاربردی: ۲_ یاری الهی و پیروزی، در فتح یک حکومت یا منطقه، منحصر نیست و کاهی، در قالبِ توفیق یافتن، برای انجام امور خیر یا تسلط بر نفسِ امّاره و مواردی، از این قبیل، بُروز می یابد؛ آموزه های سوره نصر، سرلوحه گفتار و رفتارِ ما، در همه این موارد است. آنچه، از یاری خدا، شامل حال ما می شود، بیش از هر چیز، باید، ما را، به او، نزدیک کند، مبادا، که این شرایط به جایِ تقرّبِ بیشتر، مایه ی دوری، تکبّر و نخوت شود، ما سراسر ضعف و نقصیم؛ آنچه ما را، پیروز می دارد، مغفرت اوست؛ او که به هیچ چیز و هیچ کس، نیاز ندارد و هر چه می کند، در کمال و زیباییِ مطلق است. ✌️✌️✌️✌️✌️ کتاب تدبر در قرآن کریم حزب مفصل (انشقاق تا ناس) استاد علی صبوحی پاورقی صفحه ۲۸۸ 🟢🟣🔴🟣🟢 #نصر #درس_نوزدهم #یاری #الهی #پیروزی #تقرب #تکبر #نخوت #نفس #اماره #صبوحی #علی_صبوحی 🌺☘🌺☘🌺 با کانال فهم زبان قرآن همراه شوید 🔻 https://eitaa.com/joinchat/77201969C7b71ff995b
🔵توضیحات کاربردی: ۱_ وقتی بعد از، تلاش های شبانه روزیِ رزمندگان اسلام، برای آزاد سازی خرمشهر، از چنگال رژیم بعث،خبر این پیروزی، پخش شد، شاید کمتر کسی منتظر شنیدنِ این جمله بود که: ” خرمشهر را، خدا آزاد کرد“. آری! آموزه های سوره نصر، یعنی “تسبیح” همراه با “حمد” پروردگار و اعتراف به نقص و عجزِ خویش، در برابر خدا، در گفتار و رفتارِ رهبر قرآنی این انقلاب، مشاهده می شد. ✅ این رمزِ پیروزیِ مومنان به الله است؛ حقیقتی که هرگاه، در صحنه های نبرد، از آن غافل شوند، سخت، زمین می خورند. ما نیز با توجه به فرمان های این سوره مبارک، پیوسته و در همه حال، باید این یاری الهی و پیروزی عظیم را، پاس بداریم و تسبیح و حمدِ پروردگارمان را، در زبان و قلب و عمل، فراموش نکنیم و همواره، متوجه ضعف و عجزِ خویش باشیم و از خدای مان، طلبِ مغفرت کنیم.
🟢 تدبر در سوره ماعون قسمت هفتم سوره ماعون، در بیانی حکیمانه، هشداری بزرگ داده است؛ ❌ غفلت از حقیقت نماز منجر به تکذیب رفتاری دین می شود و چنین نمازی، عذاب خدا را، به همراه خواهد داشت. سخن سوره، وقتی خواب😴 از سرِ مخاطبانِ به ظاهر دیندارش رُبود که معلوم شد؛ ” الَّذِی یُکَذِّبُ بِالدِّینِ“ ابتدای سوره، همان “اَلْمُصَلِّین” ادامه آن است. گفتنی است، این تطبیق، با تفاوت در نوع تعبیر از “الَّذِی یُکَذِّبُ بِالدِّینِ”، به صورت مفرد و تعبیر از “اَلْمُصَلِّین” ، به صورت جمع منافاتی ندارد؛ اولی مفرد است تا به مصداقِ بارز، اشاره داشته باشد. و دومی جمع است تا بفهمیم که مساله تکذیب دین و عاقبت شوم آن، همه نمازگزارانِ غافل، از حقیقت نماز و اهل ریا و منع ماعون را، تهدید می کند؛ این نوع سخن، در بیان مصداق و قاعده، در محاورات عرفی نیز رایج و متداول است.
🟢 تدبر در سوره ماعون قسمت ششم 🌕 توضیحات کاربردی: تا چه اندازه، به حقیقت نماز، توجه داریم؟ حقیقت نماز، خداگرایی و لازمه ی آن، دوری از دنیاگرایی است.نمازِ ما نشانه خداگرایی واقعیِ ما، یا تظاهربه خداگرایی است؟ لازمه نزدیک شدن به بلندای خداگرایی، دور شدن از حضیض گرایش به دنیاست. اکنون، ببینیم از دنیاطلبی دور می شویم، یا نه در مسیر انفاق به نیازمندان، گام بر می داریم؟مبادا، دنیاخواهانی، در لباس خداجویان، یا نمازگزارانی ریاکار و دنیاطلب، باشیم؟اگر دنیاگرایی کسی تا مرز طرد یتیمان و بی مسوولیتی، در قبال مسکینان، پیش رفته، شکی نیست که، مکذّب دین است؛ حتی اگر، در خرقه ی نمازگزاران، باشد.تنها راهِ نجات از دایره ی سیاه و سوزانِ مکذّبانِ دین، نماز حقیقی و عاری از، ریا و دور کردن حبِّ دنیا، از وجود و اقدام به انفاق و یتیم نوازی و احساس مسوولیت،در قبال مسکینان است. در منطق قرآن، به هیچ وجه، قابل قبول نیست که در جامعه مسلمانان، کسی گرسنه یا بی سرپرست و تنها بماند؛ معظلی که گاه گریبانگیر جوامع اسلامی می شود و گروهی، بی خبرو غافل، از کسانی که شب گرسنه می خوابند و از لوازم اولیه زندگی، محروم اند، در ناز و نعمت، به سر می برند و متاسفانه به هزاران طریق عملکرد خویش را، توجیه می کنند.در نگاه قرآن، مومن واقعی کسی است که، این ایمان را در بی میلی اش به دنیا، از راه انفاق، به اثبات می رساند. 🕋🕋🕋🕋🕋 کتاب تدبر در قرآن کریم حزب مفصل(انشقاق تا ناس) استادعلی صبوحی ص۲۶۷و۲۶۸ 🟢🟣🔴🟣🟢 #ماعون #درس_هجدهم #صبوحی #علی_صبوحی #مکذب #نماز 🌹🍀🌹🍀🌹 با کانال فهم زبان قرآن همراه شوید 🔻 https://eitaa.com/joinchat/77201969C7b71ff995b
🟢 تدبر در سوره ماعون قسمت پنجم 🌕 در محضر عترت علیهم السلام:
از وجود نازنین امام صادق (ع) در تفسیر واژه “ماعون” نقل شده است؛ “هُوَ الْقَرْضُ یُقْرِضُهُ وَ المَتاعُ یُعِیرُهُ و الْمَعْرُوفُ یَصْنَعُهُ “ “ماعون“، وامی است که شخص، به دیگری قرض می دهد و کالایی است که امانت می دهد و معروفی است که انجام می دهد.” با توجه به فرموده حضرت، نمازگزاری که این موارد را، از دیگران، دریغ می کند، از مصادیق نمازگزارانی است که نفرینِ خدا، شامل حالِ او، می شود. پیامبر عظیم الشان اسلام (ص) می فرماید: ...اعْلَمْ أَنَّ کُلَّ شَیْءٍ مِنْ عَمَلِکَ تَابِعٌ لِصَلَاتِکَ و اَعْلَمْ أَنَهُ مَنْ ضَیِّعَ الصَّلَاهَ فَإِنَّهُ لِغَیْرِ الصَّلَاهَمِن شَرَائِعِ الاِسلَامِ اَضیَعُ … “بدان هر عمل تو، تابعی از نمازت است و توجه کن، هر کس نماز را ضایع کند، نسبت به دیگر احکام، ضایع کننده تر است.” همان طور که در سوره مبارکه ماعون ملاحظه شد، ضایع کردن نماز، به دنیاگرایی است، از این رو، نمازگزاری که، دنیا گرایی را از خود دور نکرده است، هم نماز خود را ضایع می کند و هم نسبت به دیگر احکامِ دین، بیتفاوت خواهد بود تا جایی که ” مُکذّبِ دین” نام می گیرد. 🕋🕋🕋🕋🕋 کتاب تدبر در قرآن کریم حزب مفصل (سوره های انشقاق تا ناس) استاد علی صبوحی ص ۲۶۷
🟢 تدبر در سوره ماعون قسمت چهارم 🌕نماز می خوانند، اما … :
جهت هدایتی سوره: سوره ی ماعون، ابتدا به معرفی تکذیب کننده عملی دین پرداخت و سپس، این تکذیب کننده را، با عنوان ” نمازگزاران“، تهدید می کند. آیات سوره، در ادامه، چگونگیِ نمازِ او را، تبیین نموده تا معلوم شود، چرا نمازش، او را، نجات نداده و زمینه تکدیب عملیِ دین را، برایش، فراهم کرده است. 👇👇👇👇👇 تهدید نمازگزارانِ مکذّبِ دین: از خود راندنِ یتیمان و بی تفاوتی، در طعامِ مسکینان، از نشانه هایِ تکذیبِ دین است. وای بر نمازگزاران که ، با غفلت از حقیقت نماز و جمعِ بینِ ریاکاری و منع کمکِ مالی به نیازمندان، زمینه فعلیت یافتن این اوصاف را. فراهم می آورند و در عمل، دین را. تکذیب می کنند!
🟢 تدبر در سوره ماعون قسمت سوم 🌕نماز می خوانند، اما … :
گفتیم مخاطبان سوره ماعون نمازشان، ریایی است یعنی، نمایشِ نماز است؛ زیرا: وَیَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ ﴿٧﴾ و کمترین، کمک را، منع می کنند.
اگر کسی، دریغ از نیازمندان را، با رفتاری به اسم نماز، جمع کرد، آنچه به اسم نماز می کند، نماز نیست، بلکه نمایشی از نماز است. ایشان دو وصفِ نماز نمایشی و دریغ کردن از نیازمندان را، با هم، جمع کرده اند؛ از یک سو، خود را نمازگزار و خداگرا، جلوه می دهند و از سوی دیگر، با تمام وجود، دنیا 🌎 را، در آغوش گرفته اند و حتی از انفاق “ماعون“، این کمترین مایحتاج زندگی، دوری می ورزند. حقیقت نماز، چیزی جز، دوری از، دنیا و نزدیک شدن به یادِ خدا 🕋، نیست. نماز، نمادِ خداگرایی است و انسان را، از دنیاگرایی و ویژگی های زشتِ دنیاپرستان، باز می دارد؛ اما برخی نمازگزاران، از حقیقتِ نماز، غافل هستند و از دنیا گرایی، منصرف نگشته، منفعت دنیایی خود را، بر انجام وظایفِ انسانی و الهی، در قبالِ یتیمان و مسکینان، ترجیح می دهند؛ به راستی که، نمازگزارانی با این ویژگی ها، مستحقِ عذاب “ویل” خدا هستند؛ زیرا اگر، نماز ایشان، حقیقی بود، مکذّبان رفتاری دین، نمی شدند.
🟢 تدبر در سوره ماعون قسمت دوم 🌕نماز می خوانند، اما … :
چنین کسی، سزاوارِ عذاب و سرنوشتِ دردناکی است، اما، درست، در نقطه ای که، مخاطب، منتظر شنیدنِ عاقبتِ این رفتار است، پایِ عنوان جدیدی، به سوره باز می شود فَوَیْلٌ لِلْمُصَلِّینَ﴿۴﴾ پس وای، بر نمازگزاران
تکذیب کننده ی دین، در سوره ماعون، در کسوتِ نمازگزاران نیز هست، اکنون باید دانست، چرا تهدید خدای متعالی، بر نماز واقع شده است.
مشکل در رفتارِ بدِ او، با یتیم و مسکین است یا در نماز او؟⁉️
در حقیقت، نمازِ او، عاملِ تکدیبِ عملی دین، از جانبِ اوست و از همین رو، عذاب بر عنوان نمازگزاریِ او، تطبیق یافته است؛ اما، مگر نماز او، چگونه بوده ، که او را به ورطه ی تکذیبِ دین، کشانده است❓
🟢 تدبر در سوره ماعون قسمت اول 🌕نماز می خوانند، اما … : نماز می خوانند؛ اما اوصاف دنیاگرایانه دارند، یتیم را به شدت، از خود، می رانند و بر اطعامِ مسکین، ترغیب نمی کنند. بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ بخوان این سوره را، به اسمِ خدای رحمت گستر رحم آور أَرَأَیْتَ الَّذِی یُکَذِّبُ بِالدِّینِ ﴿١﴾ آیا دیدی، آن کس را که دین را تکذیب می کند؟ “دین“، همان آیین و برنامه سعادتِ بشر است که اهل آن، در برابر دستوراتش، تسلیم و مطیع هستند. دینی که قرآن کریم از آن سخن، می گوید، دین مبین “اسلام” است؛ اما گویی کسی هست که دین را تکذیب می کند؛ یعنی، آن را، دروغ می داند و برنامه های آن را، برای رساندن، به سعادت، ردّ می کند. او کیست؟ چگونه و با چه، بیانی، دین را، تکذیب می کند؟ او را با این ویژگی ها، می توان دید: ۱⃣ فَذَٰلِکَ الَّذِی یَدُعُّ الْیَتِیمَ ﴿٢﴾ پس آن، همان کسی است که یتیم را به شدت، می راند. ۲⃣ وَلَا یَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْکِینِ ﴿٣﴾ و بر طعامِ بینوا، رغبتی، نمی کند. آری! او دروغ انگاریِ دین را، با رفتار خود، در برابرِ یتیم و مسکین، به نمایش می گذارد. ⬅️ یتیم، نقطه ی اوجِ بی پناهی و مسکین، نهایت نیازمندی است. کسی که، با یتیم و مسکین، چنین رفتاری دارد، از درون، به دین، اعتقاد ندارد و تکدیب، در رفتاری است که، از او سر می زند، هر چند زبانش، سخن دیگری بگوید.
🟣 تدبر در سوره نصر: قسمت ششم (پایانی) استاد محمد حسین الهی زاده 🌱🌱🌱🌱🌱 ادامه↙️ 🔹گام سوم: تفهّمِ جهت هدایتی آیات؛ سوره نصر، با تاکید بر علت فرمانِ پیشین، پایان می پذیرد که چون، پروردگار، بسیار، پیگیرِ هدایت و رشدِ بندگان خود است، این فرمان را، صادر کرده است:
… وَاسْتَغْفِرْهُ ۚ إِنَّهُ کَانَ تَوَّابًا (نصرآیه۳) یعنی؛ ای پیامبر (ص)، تو، از خدا، این طلبِ رحمتِ بیشتر و توسعه ی ظرفیت وجودی را، به عنوان رهبر جامعه اسلامی، بخواه؛ ما به تو، بسیار لطف و عنایت داریم. 🔵 نتیجه (جمع بندی تدبر در سوره): با توجه به امیدواری مسلمانان نسبت به فتح مکّه و به تبع آن، انتظار داخل شدن گروه گروهِ مردم، در دین الهی، خداوند با خطاب کردن پیامبر (ص)، وظیفه ایشان و پیروِ آن، مومنان را، در چنین شرایطی، تبیین می کند که همان تسبیح حامدانه و استغفار است. با توجه به اینکه؛ از سویی سوره، از ساختار شرط و حواب شرط، بهره جسته و از میانِ شرط و جواب شرط ، اصلِ سخن، در جوابِ شرط است
و از سویی دیگر، خطابِ آن، به پیامبر اکرم (ص) بوده و به دنبال ورودِ یادِ خدا، در متن زندگی است، جهتِ هدایتیِ سوره؛👇 ” یادِ خدا، وظیفه پیامبر (ص)، هنگام یاری و نصرت هایِ اجتماعیِ الهی” است.
