واژه “مخبتین” به معنی متواضعان، از “خَبت” است به معنی زمین هموار، و به گفته برخی زمین هموار و وسیع سپس اخبات به معنی نرمی و تواضع بکار رفته است.  

خبت عبارت است از : تواضع، طمأنینه و خشوع هم گفته می شود. کلمه اخبات یک معنای خاصی است که اگر سه معنای تواضع، طمأنینه و خشوع را با هم جمع کنیم، معنای اخبات است. لازمه اش اینست که ابتدا این سه کلمه را معنا کنیم و بعد ببینیم جمع اینها که اخبات می شود به چه معناست.

*تواضع در مقابل تکبر است. در تکبر یک حالت سرپیچی نهفته شده است. اما در تواضع یک حالت اطاعت و مطیع بودن نهفته شده است. امام صادق فرمودند: کسی که در مقابل خدا تواضع بکند و تکبر نکند خدا او را بالا می برد. هر مخالفتی که از روی علم و عمد صورت بگیرد تکبر در برابر خدا است. 

*طمأنینه به معنای سکون و آرامش است و در مقابل آن عدم ثبات و عدم استقرار قرار دارد. کسی که ثبات ندارد و هر روز رنگی است. یه وقت شاد است و زمانی عصبانی و زمانی خندان و … اما افرادی می بینیم که سجیه اخلاقی

در قرآن می‌خوانیم:

یَآ أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اجْتَنِبُواْ کَثِیراً مِّنَ الظَّنِ‏ّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِ‏ّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُواْ وَلَا یَغْتَب بَّعْضُکُم بَعْضاً أَیُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَن یَأْکُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً فَکَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُواْ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِیمٌ‏(حجرات/۱۲)

اى کسانى که ایمان آورده‏ اید! از بسیارى گمان‏ها دورى کنید، زیرا بعضى گمان‏ها گناه است. و (در کار دیگران) تجسّس نکنید و بعضى از شما دیگرى را غیبت نکند، آیا هیچ یک از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده خود را بخورد؟ (هرگز) بلکه آن را ناپسند مى‏دانید و از خدا پروا کنید، همانا خداوند بسیار توبه‏ پذیر مهربان است.

غیبت و پیامدهاى آن‏:

غیبت آن است که انسان در غیاب شخصى چیزى بگوید که مردم از آن خبر نداشته باشند و اگر آن شخص بشنود، ناراحت شود.(۱)

رسول خداصلى الله علیه وآله فرمود: دست از سر مرده‏ها بردارید و بدى ‏هاى آنان را بازگو نکنید، کسى که مُرد، خوبی هایش را بیان کند.(۲) امام صادق‏ علیه السلام فرمود:

بهترین معیار و ملاک شناخت حق از باطل چیست؟

پاسخ این سۆال را مى توان با توجه به آیه ۱ سوره «فرقان» بدست آورد، در این آیه مى خوانیم: «پر برکت و زوال ناپذیر است خدائى که «فرقان» را بر بنده اش نازل کرد، تا جهانیان را انذار کند»(تَبارَکَ الَّذِی نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى عَبْدِهِ لِیَکُونَ لِلْعالَمِینَ نَذِیراً)

جالب این که: مبارک بودن ذات پروردگار، به وسیله نزول فرقان، یعنى قرآنى که جدا کننده حق از باطل است معرفى شده، و این نشان مى دهد که: برترین خیر و برکت آن است که :انسان وسیله اى براى شناخت ـ شناخت حق از باطل ـ در دست داشته باشد!

این نکته نیز قابل توجه است که: «فرقان» گاه، به معنى «قرآن»، گاه به معنى معجزاتى که روشنگر حق از باطل است، و گاه در مورد «تورات» به کار رفته است، ولى ،در اینجا با قرائنى که در آیه و آیات بعد است، منظور قرآن است.

در بعضى از روایات، هنگامى که از امام صادق(علیه السلام) مى پرسند: آیا میان «قرآن» و «فرقان» فرقى است؟ مى فرماید: «قرآن اشاره به مجموع

آیات قرآن بر پیامبری وی دلالت صریح ندارد; هر چند بعضی از تعبیرات آیه به این امر اشاره می کند. در بسیاری از روایات اسلامی نیز می خوانیم: «او پیامبر نبود، بنده ای صالح بود.»

«ذوالقرنین » (صاحب دو قرن) چرا به این نام نامیده شده است؟

بعضی معتقدند این نام گذاری به خاطر آن است که او به شرق و غرب عالم که عرب آن را قرنی الشمس (دو شاخ آفتاب) می خواند، رسید.

بعضی دیگر معتقدند این نام به خاطر آن است که دو قرن زندگی یا حکومت کرد. البته در این که مقدار قرن چه اندازه است نیز نظرهای متفاوت وجود دارد.

بعضی می گویند در دو طرف سر او برآمدگی مخصوصی بود و به خاطر آن به ذوالقرنین معروف شد.

 برخی بر این عقیده اند که تاج مخصوص او دو شاخک داشت. از این رو، مبتکر نظریه سوم یعنی «ابوالکلام آزاد» از این لقب برای اثبات نظریه خود بسیار بهره برده است.

از قرآن کریم به خوبی استفاده می شود که ذوالقرنین صفاتی ممتاز

 از جمله امور فطری ، که خدای سبحان در همه انسانها به ودیعه گذاشته ،مسأله شرم و حیاست که در همه انسانها ، از اولین تا آخرین وجود داشته و خواهد داشت.

خداوند در درون همه انسانها چیزی به نام فطرت را به ودیعه گذاشته است که با ساختار و سرشت انسانها آمیخته شده است ، و چون  دستورات و احکام دین به گونه ای بیان شده که همه انسانها خواستار آن هستند ، لذا می گویند که دین الهی مطابق با فطرت انسان است ، که با گذشت زمان و اعصار ، قابل زوال و تغییر نیست ؛ زیرا فطرت قابل زوال نیست.

همانگونه که تشنگی در وجود انسان است و فقط با آب بر طرف می شود ، لذا انسان تشنه فقط به دنبال آب می گردد نه چیز دیگری ، خب رسیدن به کمال و….هم وقتی فطری شد ، پس انسان برای بدست آوردن آن ، فقط به دنبال اموری می رود که فطری اوست .

بنابراین منطبق بودن دین الهی و دین خالص با فطرت آدمی ، یکی از مهمترین امتیازات دین خداوند

در روزگاری که انواع سختی‌ها زندگی‌ها را درگیر خود ساخته‌اند سۆالی اساسی ذهن آدمی را به خود مشغول می‌سازد که دین برای رهایی از این مشکلات چه راهی را پیش روی مسلمانان قرار داده است؟

 در لابه لای آیات قرآن و کلمات معصومین (علیهم السلام) پاسخ‌های گوناگونی برای این سۆال وجود دارد که یکی از اصلی‌ترین آن‌ها استغفار نمودن

برای شروع در هر کاری و برای رسیدن به هر هدفی که دنبالش باشیم باید نیرویی قوی در انسان باشد تا به او توان حرکت بدهد .اما باید دید آنچه ما را به حرکت و تلاش وامیدارد چیست؟

نه اشتباه نکنید آنچه ما را به حرکت وادار می کند، اراده نیست، بلکه اراده خود نیز نیازمند محرکی است به نام انگیزه.

بله، انگیزه در ما شرایطی را محیا می کند، تا ما در تلاش برای بدست آوردن آنچه که ما را به هدفمان نزدیک می کند با تمام قدرت و توان خود حرکت کنیم و در این مسیر اگر با مشکلی برخورد کنیم اوست که ما را به ادامه راه و سعی در حل مشکلات تشویق و ترغیب می نماید .

این نیروی بسیار قدرتمند

* آوردن تخت ملکه سبأ نزد سلیمان نبی علیه السلام
حضرت استاد حسن رمضانی در گفتگوی مشروح با خبرگزاری فارس درباره آوردن تخت ملکه سبأ نزد حضرت سلیمان گفت: این جریان از آیه ۳۸ تا ۴۲ سوره مبارکه نمل به روشنی نقل شده است.
وی گفت: ملکه سبأ با عده‏ اى از اشراف قومش، تصمیم گرفتند به سوى سلیمان علیه السلام بیایند، این خبر از هر طریقى که بود به سلیمان علیه السلام