میرسد آوای غم بر ما چرا

میدمد هر دم به زخمم سامرا

آن حرامی کرد اهانت بر حرم

این حرامی بر حریم دارد جفا

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

وزن شعر: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

لعنت خدا و فرشتگانش بر شاهین نجفی مرتد

ای فاطمه ای دلبر و جانانه ی حیدر

تنها تو شدی کفوِ علی ساقی کوثر

ای مـــــــــادر بابا به لقب امِّ ابیها

در راه ولایت به پسِ در شده پرپر

نازد بخود از خلقتِ تو خـــــالق یکتا

در مدح تو نازل ز سَما سوره ی کوثر

فقدان تو بر فرقِ علی ضربت کاری

تــــــأثیر ندارد به ذبیح تیزی خنجر

زینب نفسش گرم به ظلمتکده ی شام

از شیر تو او کرده بپـا این همه محشر

ای عشق علی نورِ فروزان خدایــی

ای پاره ی تن، منشعب از نور پیمبر

گفتم که مبینا صله از شعر چه خواهی

گفتا نظری بس بود از ساقی کوثر

نصرالدین کریمی (مُبین)

وزن شعر: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن

کیست مادر مظهر مهر و وفا

کیست مادر منشأ لطف و صفا

کیست مادر زخم ها را مرهم است

بر تمام دردها باشد دوا

کیست مادر ترجمان پاک عشق

لیلی مجنون بگِرد بچه ها

کیست مادر در شب یلدای عمر

شمعِ جمعِ بزمهای بینوا

کیست مادر حلقه ی زنجیرِ وصل

عنصر پیوند دلها با خدا

کیست مادر زیر پایش شد بهشت

رحمتی گسترده و بی منتها

کیست مادر گر چه خود شد بی رمق

شیره ی جان میدهد بر جسم ما

کیست مادر با وجود خستگی

کی کند فرزند خود را او رها

کیست مادر سینه ی سرشار مهر

جای نفرین بر لبش دارد دعا

کیست مادر صبر هم در پیش او

سکه اش بی رونقست و بی بها

کیست مادر جود اندر پای او

در تلاطم میزند بس دست و پا

کیست مادر در زمین باشد ولی

جایگاهش گوشه ی عرش خدا

کیست مادر نکته ای گویم «مبین»

او بُوَد یک واژه ی بی انتها

 نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

مدینه شهر آه و غربت و درد

مدینه شهر ماتم شهر یک مرد

مدینه شهر مــولایم علی بود

ولی تا آن زمانی که نبی بود

ولی آندم که احمد رخت بربست

خوشی هم از علی وفاطمه جست

هنوزم داغ احمد شعله ور بود

هنوزم باغ دینش بی ثمر بود

ولایت میوه ی بــاغ رسالت

رسالت کی بماند بی ولایت

به تسلیت بجای گل جماعت

به آتش آمده بر درب عترت

کسی در میزند، ساکت ببینم

دلم پــر میزند، ساکت ببینم

صدای های و هو آید بگوشم

ولی من بی مهابا در خروشم

بگو تو کیستی، پشتِ درِ ما

دمـــادم میزنی دادی سرِ ما

ولی نه این صدای آشنا نیست

علی نه، این نوای دلربا نیست

بِدان اینان ز ما بس کینه دارند

حسد از تو علی در سینه دارند

چرا با آل طاها در ستیزید

چرا از ما شماها میگریزید

گناه همسرم حیدر مگر چیست

مگر او از مسلمانان دگر نیست

مگر نَبود علــــی اول مسلمان

مگر مدحش نگفته دهرِ قرآن

منم زهـــــرا که بابایم محمد

بُوَد ختم رُسل از سوی سرمد

منم زهرا همان خیر کثیرم

منم زهرا به عالم بی نظیرم

در آن احوال غم افزا که زهرا

تکلم داشت با آن خیل اعدا

ز ضرب تیغ تیز و ضربت در

بر آمد ناله ای از عرش داور

به آتش درب آن خانه شکستند

دو دست حیـــدر صفدر ببستند

ولی ای کاش چشمش بسته بودند

از ایــن غم قلب او نشکسته بودند

خدایا دست مردی را نبندند

اگر بستند به اشک او نخندند

خدایا هیچ مردی پیش همسر

ز نا مردی نگردد دیده اش تر

خدایا باغ پر گل از خزان دور

نگردان قلب گلها را تو پرشور

خدایـــــا مجتبی در پیش مادر

ز آن کوچه بسی گردیدمضطر

همان کوچه که دستی ناجوانمرد

برآمـــد رنگ رخسار حسن زرد

همان کوچه زآن یک ضربه سیلی

رخ عرش خــــــــدا گردید نیلی

همان کوچه که مادر تا بخانه

خمیده،چشم تـــار از تازیانه

همان کوچه که زهــرا را ز حیدر

جدا کرده به مشت و تیغ و خنجر

همان کوچه که پهلویش شکستند

 ملائک در غمش محزون نشستند

همان کوچه به پیش چشم طاها

جسارت کرده بــر ناموس مولا

در آنجا چادر او شعله ور شد

دل حیدر از آنجا خون جگر شد 

همانجا کـــــربلا را نقش بستند

همه پیمان سست خود شکستند

همــــــانجا نینوایش دیدنی شد

گل و غنچه زباغش چیدنی شد

حسین را در مدینه سر بریدند

فدک را ناجوانمردان چریدند

مدینه معجر از زینب کشیدند

حریم و حرمت طاها دریدند

مدینه آتشی افکنده بر یـــاس

دریده علقمه شد چشم عباس

علم  اندر مدینه چون جفا شد

قلم در علقمه دست وفــا شد

مبین دردش زاین غم درفزونست

دل عالم ز داغش پــــرزخونست

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

صبر ما آمد بسر از انتظار                                                       

   گشته ایم خونین جگر از انتظار

دیده ی خوبان شده خونین ز بس      

      رخ ز هجران کرده تر از انتظار

دل دمادم حالتش بدتر شود                                                           

  زخم ما هم بیشتر از انتظار

شورشی افتاده در این مهر و ماه                                                              

  فتنه ها دور قمر از انتظار

حق مطلق شد نهان باطل ولی                                                              

  گوش عالم کرده کر از انتظار

گشته ام رنجور از ظلمت خدا                                                            

  میرسد آیا سحر از انتظار

صبح گر مومن پی رزقم به شام                                                 

   گشته ام کافر دگر از انتظار

چشم در راهم تو را ای بهترین                                                

  کی شود پایان سفر از انتظار

درقدوم نازنیت گوهر جانم نثار                                               

   هر زمان آیی بدر از انتظار

ای« مبین » این داغ هجران عاقبت                                                       

    میکند جانت بدر از انتظار

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

وزن شعر: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

ای نمک بر زخم دلهایم مدینه       

        بغض پنهانی به آوایم مدینه

دائما با خاطرات کوچه ات      

               در مرور داغ زهرایم مدینه

نصرالدین کریمی(مبین) زیاران

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

بسم الله الرحمن الرحیم

«چونکه فردا مال ماست»

یادی از نام خدا کن، چونکه فردا مال ماست      

     خود زسستی ها رها کن،چونکه فردا مال ماست

گنــجهــــا در رنــجهــــا پنهــــــــان ولــی   

     گنج خود را برمَــلا کن چونکه فردا مال ماست

گوهر گمگشته ات اندر درونت شد نهــــان    

      آن نهان را رونمـــا کن، چونکه فردا مال ماست

دشت و صحـرا،کـــوه و دریــا ،پشت ســر  بگذاشتیم    

                         رو بســـوی قله هـا کن،چونکه فردا مال ماست

هم زمیـــن و هم زمــــان ،بر هم بـــــــزن        

                         پشت نومیدی دوتا کن ،چونکه فردا مال ماست

سنگ نادانی ز بس سخت است و محکم چاره اش 

                        درد نـــــادانی دوا کن، چونکه فردا مال ماست

دست در دستم بنـــه بــــا صـــدق و مهر           

                        این«منیّت» را تو «ما»کن،چونکه فردا مال ماست

ما که مست از باده ی ساقی کوثرگشته ایم      

                        یک مدد ازمرتضی کن،چونکه فردا مال ماست

دشمنت چشمش بــه بیعــــاریِّ تـــوست      

                        غیرتت را بر مَـــلا کن ،چونکه فردا مال ماست

گر شدی مجنون،به راه عشق باید زد قدم        

                         بعد لیلا را صـــدا کن، چونکه فردا مال ماست

ره ز بس پر پیچ وخم دشمن بسی پر حبلت است

                               طی ره با پیرما کن، چونکه فردا مال ماست

سایه ی سنگینِ غم، باید شکستن ای رفیق           

                         همتت را در نــوا کن،  چونکه فردا مال ماست

هوشِ تو برتر بُوَد از هوش و گوش دیگران    

                        هوش را ازخواب پاکن،چونکه فردا مال ماست

یوسف گمگشته ی زهرا صدایت می کند   

                       دل به نـــامش آشنا کن،چونکه فردا مال ماست

ذلت ودرماندگی دورست از این ،مرز و بوم  

                        عزّت خود را بپــــا کن،چونکه فردا مال ماست

فتنه ها سنگین، شده موج بلایت ای «مُبین»      

                         بر مَلا این فتنه هــا کن،چونکه فردا مال ماست

در نود و یک بود تو از ،کار و زسرمایه عزیز

                      با حمایت بس صفا کن ، چونکه فردا مال ماست                   

رحمتِ حق شد مهیّا، از زمین و آسمــان        

                         تو توکّل بر خـــدا کن،چونکه فردا مال ماست 

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

وزن:
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

گرد نور جان تو خواهم شوم پروانه ای

یک رهی بر من گشا یا که بگو بیگانه ای

گر چه چشمانم ندارد طاقت دیدار تو

خواهم افتد بر سرم اندر دو عالم سایه ای

گر بهشت هست آرزوی هر کسی در آخرت

پیش رخسار نکویت نیست جز افسانه ای

بسته ام پیمان کنم گرد لبت هر دم طواف

یا ستانی جان من یا که دهی پیمانه ای

دیده ور بر دیدنت گردد اگر این دیده ام

جان متاعی نیست بهر اینچنین جانانه ای

گر ربوده برق چشمت دین و دل را از کفم

ای خردمندا نظر کن تو به یک دیوانه ای

گوش خود بر ره بنه تا که خبر گیری« مبین»

از نگارت تا بسازی بهر او کاشانه ای

نصرالدین کریمی(مُبین) از زیاران

وزن شعر:فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

من بغض نهفته دارم ای اشک

صد حرف نگفته دارم ای اشک

بس درد بجان من نشسته

داغ رخ سوخته دارم ای اشک

در درد فراق یار نازم

آه و لب بسته دارم ای اشک

در راه نگار خود هماره

دو پای شکسته دارم ای اشک

رنجور ز نارفیق و نامرد

روح و دل خسته دارم ای اشک

شاکی ز خود و اسیر خویشم

زاری ز نوشته دارم ای اشک

زنگار دلم «مُبین» بریزان

افکار نپخته دارم ای اشک

*****************

 وزن شعر: مفعول مفاعلن فعولن

نصرالدین کریمی (مُبین) از زیاران

امشب بخواهم تا مرا، یکدم برآید آفتاب

بر کام ما ریزد دمی، یک دو سه جرعه از شراب

من مستمند لعل لب یا جعد موی دلبرم

تا کی دریغ از ما کنی، بردار از رویت حجاب

گر من گنه دارم چه غم، باشد بخاک پای تو

در پیش چشمان رقیب، خود میکنی ما را عذاب

من در طلب کوشیده ام ،بس دربها کوبیده ام

پاسخ زکس نشنیده ام ،جز تو نمیخواهم جواب

بر پشت بام خانه ام، بیرون شود جانانه ام

من ترک ساغر میکنم، هم بشکنم جام شراب

ما را ملالت میکنی، در بند هجرانت ولی

گر میشود دستی رسان، این سینه ام کردی کباب

بر مسجد و محراب تو، از ما نمیگیری سراغ

در دیر و میخانه خسم ،گردیده این حالم خراب

از غیر تو ببریده ام، بر گرد تو پیچیده ام

دائم به راهت دیده ام ،جانا ز من تو رو متاب

هر چند دشمن بی عدد، گیرم زتو یارا مدد

منما «مبینت» را تو رد، دستش بگیر تو از ثواب

نصرالدین کریمی(مُبین) از زیاران

********************************

وزن شعر:

مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن