یا بُنَیَّ!، لا تَغفُلْ عَن قِراءهِ القرآنِ ؛ فإنَّ القرآنَ یُحیِی القَلبَ ، و یَنهى عنِ الفحشاءِ و المُنکَرِ و البَغیِ
💬 فرزندم! از خواندن قرآن غافل مباش؛ ✅ زیرا که قرآن دل را زنده مى کند و از فحشا و زشت کارى و ستم و گناه باز مى دارد.
📚 البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۱۹
🟢 البته طبق دستور قرآن، قرائت باید همراه با تدبّر باشد.
«کتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَیک مُبَارَک لِیدَّبَّرُوا آیاتِهِ وَلِیتَذَکرَ أُولُواالْأَلْبَابِ» (ص آیه ۲۹) قرآن؛ کتاب با برکتی است که آن را به سوی تو (ای پیامبر) فرستادیم تا (مردم) در آیات آن تدبّر کنند و برای خردمندان تذکّر است. 🌹🌷🌹🌷🌹
بترسید از خدایی که شما را به سبب آنچه بیم داده جای عذری برای شما نگذاشته و حجت را با راه روشنی که پیش پای شما نهاده تمام کرده و شما را از دشمن نابکار بر حذر داشته که پنهانی در سینه ها نفوذ میکند و مخفیانه در گوش ها سخن میگوید.
فعلِ مضارع (۱): فعل مضارع، فعلی است که بر انجام کار یا پدید آمدن حالتی در زمان ” حال یا آینده” دلالت می کند. مانند: یَنصُرُ: یاری می کند یَحسُنُ: نیکو می شود. مثال آشنای قرآنی: یَمنَعُون : منع می کنند (ماعون آیه ۷) أَعْبُدُ: می پرستم ( کافرون آیه ۲)
❎ روش ساختنِ فعلِ مضارع: فعلِ مضارع که از صیغه اول ماضی ساخته می شود، مانند ماضی دارای چهارده صیغه است؛ ترتیب ساختن آن از فعل “ضَرَبَ” (زد) به شرح ذیل است:
۱ یکی از حروف مضارع(أَ، ت، ی، ن) را بر سرِ فعل ماضی در می آوریم: ضَرَبَ ⬅️ یَضَرَبَ
۲ “فاء الفعل” آن را “ساکن” می کنیم: یَضَرَبَ⬅️ یَضْرَبَ
۴عین الفعل را با مراجعه به ” لغت نامه” تغییر می دهیم: یَضْرَبُ ⬅️ یَضْرِبُ
☑️ توجه: حرکتِ عین الفعلِ مضارع نیز، همچون ماضی “سماعی” است؛ یعنی ممکن است مفتوح، مکسور یا مضموم باشد که با استفاده از “فرهنگ لغت” می توان، آن را به دست آورد. یکی از روشهای متداول لغت نامه ها، برای تعیین حرکت عین الفعل، به صورت ذیل است:
ضَرَبَ -ِ : یعنی عین الفعل مضارعِ فعلِ “ضَرَبَ”، مکسور است (یَضْرِبُ).
عَبَدَ -ُ : یعنی عین الفعل مضارعِ فعلِ “عَبَدَ”، مضموم است (یَعْبُدُ).
