واژه ها در وصف تو وا مانده اند
جمله ها از سطرها جا مانده اند
سطرها در وصف تو، حرفی نداشت
متنها در مدح تو، ژرفی نداشت
من وجودم را، شدم مدیون تو
تار و پودم را، شدم مدیون تو
تو ستونِ محکم امن منی
چلچراغ روشنِ صحن منی
بارشِ پر مهری از سوی خدا
ای بهار خنده های دلربا
ای دلم قرص از نگاه مهر تو
پشت من، گرم از فروغِ چهر تو
قوت من ، قدرت من ، تاج من
ایستاده در برِ تاراج من
آبرویم، انتسابم از تو شد
اعتبارم، اکتسابم از تو شد
پینه ی دستان تو، آرامشم
هیبتِ چشمان تو، آسایشم
ای جبین پر چروکت ، ماه من
شوکت تو در سلوکت، جاه من
ای سکوتت، قصه فریادها
مهر تو، سرپوش بر بیدادها
گوشه ی چشمت، غم دل را زدود
گامهایت، غصه هایم را ربود
شانه هایِ تو همه سرمایه ام
گرمیِّ دستت فزوده پایه ام
سایه ی تو خستگی از تن زدود
آفتاب رویِ تو، گرمم نمود
هر کجا، هر مشکلی آمد پدید
دست تدبیرت به فریادم رسید
هر کجا، حیران شدم از روزگار
گرمی دستت مرا آمد به کار
کوهِ غم، هر جای ،پشتم را خمید
خنده ات، روحی دگر بر من دمید
هر کجا زخمی، ز ناکس باز شد
از وجودت، مرهمش ابراز شد
حیف باشد ،دفترت خورده ورق
گشت دست وپایِ تو، هم بی رمق
ای فدایِ دستهایِ عاجزت
تشنه ام، بر گفته هایِ مؤجزت
ای تمام هستی ام، بابای من
عشق من، سر مستی ام بابای من
ای پدر، سلطان رنج و درد و غم
خنده ات، پایان غمها و اَلم
عزتت بابا، همیشه مستدام
اعتبارت، پایدار و با دوام
سایه ات بابا، ز رویم کم مباد
قلب من، از هجر تو پر غم مباد
تا ابد تا هر زمان باشد جهان
نام تو بابا، بماند جاودان
ای خدایِ آسمانها و زمین
خواهشی دارم ز درگاهت چنین
غنچه ی لبخندِ بابا باز کن
با پدر آهنگِ هر کس، ساز کن
بی پدر هرگز نگردد کودکی
بالاخص در روزگار کوچکی
بی پدر، فرزند، در دنیا مباد
زندگی باشد ز بابا شاد شاد
ای خدا دستان بابایم بگیر
غیرِ تو، او را نباشد دستگیر
نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران
۱۲/۰۶/۱۳۹۶
