قطعه ای درباره ی «زبان»

درون تو بدان گنجی نهـــــان است           

            کلیدش دفــــــع آفات زبان است

نباشی مالکش بیچاره گــــــــردی          

         که این ابزار شیطان در دهـان است

زبانت را نگهـــــــــدار از دُرشتی            

            بدان مردی به زیر آن نهـــان است

فسادش،غیبت و کذبست و تهمت        

          جدال و ناسزا هم بی گمـــان است

اگر جویای حکمت در جهـــــانی        

                   زبان خود گرفتن در میـــان است

نجاتی گر تو خواهی ای خـــردمند     

             سکوت و خاموشی درهر زمان است

سخن گر چه مثـــــــــال نقره باشد

              سکوت تو طلای جــــــاودان است

پشیمــــــــــانت کند بیهوده گویی       

                که آن تیری تو را اندر کــمان است

دهـــــــــان را گر ببندی بر اباطیل      

                تمام جسم و جانت در امـــان است

بدین قدّاره بس خونهـــــــا بریزی      

                 که جان بسیار در بند زبـــــان است

اگــــر خواهی امین خلـــــق باشی    

              سخن را راست گفتن هر زمان است

«مُبینا» گــــــــــر امید وصل داری       

                  طریقش ذکر دائم با زبــــــان است

وزن شعر: مفاعیلن مفاعیلن فعولن

                       نصرالدین کریمی(مُبین) از زیاران

بیا ای دل، ره دیگر بگیریم

گنه را وانهیم، تا پر بگیریم

اگر شیطان به قصد ما کمین کرد

مدد از ساقی کوثر بگیریم

**********************************

بیا ای دل ، به یاد دوست باهم

یکی گشته، برانیم ماتم و غم

اگر دشمن زند نیش و کُند ریش

به زخم دشنه ما، باشیم مرهم

********************************

بیا ای دل ، دوباره شاد گردیم

به یک باده ، زغم آزاد گردیم

به عشق ساقی و جام دمادم

خراباتی شده، آباد گردیم

****************************    نصرالدین کریمی (مُبین) از زیاران

دوست عزیزم سلام ،از میلیاردها انسانی که از ابتدای خلقت در روی این کره ی خاکی زندگی کرده اند فقط و فقط افراد و بناهای با ارزش ماندگار بوده اند پس قدر و ارزش امروز خود را بدان و قیمت وجوت را بالا ببر تا فردا جزء آن چند میلیارد فراموش شده نباشی بلکه در گروه آن اندک ارزشمند بمانی

*******************************
عمری که همه در ره جور و بجفا رفت
افسوس خطا کردم و در راه خطا رفت
واقف به خود و حال دل خویش نبودم
درمان نشده درد و بدنبال دوا رفت
*******************************
رویم سیه و دل، گرو یار ندارم
پر مشغله ام با تو ولی کار ندارم
زارم به همه، راز بگویم همگان را
خاکم به سرم ،با تو سر زار ندارم
*******************************
نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

چشیدم زهر هجران ای رفیقان
ندیدم روی خوبان ای رفیقان
غمم را غم کند دلجویی و ناز
کشیدم رنج دوران ای رفیقان
نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

****************************

 بیا تا جان دهم پایت، الا ای جان جانانم                                                     

          دمی فارغ شوم از غم، بیایی سوی بستانم

سرشک دوری و هجران،کند بنیاد من ویــران    

       به آبادیِّ این ویران،به نازی کن تو مهمانم

الا ای همنشین دل،انیــس و همـــدم محـفــل    

      هزاران درد وصد مشکل،رسیده برتن و جانم

سحاب رحمتی جـانـا،در ایـن ایـام وانفسـا          

 کویری گشته این دلها،بهاری گشته چشمانم

لطافت را کرامت کن،کرامت را زیـادت کن   

        ملالت را سلامت کـــن،دوای درد و درمانم

می و مطرب بود خامی،سبو بشکستم و جامی   

        فدای موی تو سـاقی،که تنهایی تو جانانم

عجین درد گردیده ، «مُبینت »سرد گردیده           

                بسی دنبال تو گشته بیا پایان ده هجرانم

وزن شعر : مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن

بسم الله الرحمن الرحیم

پیامبر خدا(ص) فرمودند:  اى قیس! به ناچار، پس از مرگ، همدمى با تو به خاک سپرده مى ‏شود! که اگر بخشنده و کریم باشد، تو را گرامى خواهد داشت و اگر فرومایه و بخیل باشد، تو را واخواهد گذاشت.برانگیخته نمى‏ شوى مگر با او! پرسیده نمى ‏شوى مگر از آن! پس، همدم و همراهت را غیر از نیک قرار مده؛ زیرا اگر نیک باشد، با او انس‏ گیرى و اگر بد باشد، وحشت وهراس تو تنها از او خواهد بود. آن همراه و همدم، عمل توست.(۱)امیرالمؤمنین(ع) فرمود: پس از مرگ، مال، فرزندان و عمل انسان، پیش رویش مجسم گردد. در آن حال، رو به مال کند و گوید: به خدا سوگند، بر تو حریص بودم؛ اینک چه در نزد توست؟ (کنایه از اینکه چه کارى مى‏ توانى برایم کنى؟مال گوید: کفنت را بستان و ببر.از مال که نومید شد) رو به فرزندانش کند؛ گوید: به خدا سوگند، دوستدار و حامى شما بودم؛ اینک چه در نزد شماست؟گویند: ما تو را به قبرت رسانیم؛ در آن قرارت دهیم و بپوشانیم!آنگاه رو به عملش کند؛ گوید: به خدا سوگند، من از تو روگردان بودم و تو را بر خود سنگین و دشوار مى ‏یافتم؛ اینک چه در نزد توست؟گوید: تا قیامت همدم و همراهت خواهم بود.(۲)

امام علی (ع) فرمودند: هر انسانی را در ثروتش دو شریک است: وارث و حوادث(۳)

پاورقی:

(۱)-کتاب الخصال»، الشیخ الصدوق، ج‏۱، ص‏۱۱۴، منشورات جماعهالمدرسین:
(۲)-تفسیر القمى»، ج‏۱، ص‏۳۶۹ – ۳۷۰٫ «بحار»، ج‏۶، ص‏۲۲۴ – ۲۲۵٫ «المحجه البیضاء»، ج‏۸، ص‏۳۰۳:

(۳) نهج البلاغه حکمت ۳۳۵
************************************************

مثنوی مال و فرزند و عمل

دو چیز باشند با تو، ای خردمند                       به روز واپسین، همراه فرزند

یکی مالست تا هنگام مردن                          ز آن تنها کفن با خویش بردن

شریک توست یا یار حوادث                               زبعدت میشود تملیک وارث

ببارد ای پدر بر قبر تو نور                                ولی ما با تو باشیم تا لب گور

عمل باشد قرینت ای خردمند                       نه مالست و نه آن،دلبند فرزند

اگر نیکی کنی با خلق عالم                            بود نوری عمل در روز مـاتم

اگر شد بد عمل، تو تیره بختی                  که ظلمت هست یارت، روز سختی

مبادا دل به این دو تو ببندی                             به فرزند و به مال خود بخندی

اگر خواهی به محشر شاد باشی                      بدون ناله و فریـاد باشی

بباید راه نیکویی گزیدن                                    عمل را دیدن و زان دو بریدن

عمل آرد برایت، نیکبختی                                 بسازد روز حسرت ، تاج و تختی

تو خود آرامگاه خود بیارا                                   هم اکنون گور خود را کن مصفا

عمل را نیک کن تا وقت مردن                             به آسانی توانی جان سپردن

«مبین» خواهی شوی در گور شادان                 مشو غافل ز یاد مرگ و یزدان

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

وزن شعر: مفاعیلن مفاعیلن فعولن