در محضر خدا ،عزیزم گنه چرا
تا کی کنیم، بر خود و خلق و خدا جفا
در محضر خدایِ جهانیم و بی درنگ
از او نمی کنیم چرا لحظه ای حیا
در محضر خدا، شکمِ سیر همچو طبل
یادی نکرده ایم ز اطفال بینوا
در محضر خدایم و با آرزوی دور
کاین نفس پر نموده ام از باطل و هوا
در محضر خدا به تمنای منفعت
پستم نموده بازی دنیای بیوفا
در محضر خدای چنان ول شدم که من
افسار نفس خویش، نمودم دگر رها
فرمان حق نپذیرم ز زشت و نیک
در محضر خدا ،چه کنی سرکشی، دلا
در محضر خدا، ز ابلیسِ نابکار
هرگز وجود خویش، نکردم ز او جدا
در محضر خدا، شده ای غرق منکرات
کردی شتاب، به زشتی تو هر کجا
در محضر خدایم و از او جدا نگر
شیطان احاطه کرده ز هر سو مرا، مرا
در محضر خدای، شنو این ندا ز او
صد عهد توبه گر که شکستی بیا، بیا
در محضر خدا بُوَدت چاره، ای «مبین»
دائم ادب نمای، تو از سر، تا به پا
وزن شعر: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن
نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران
