آدینه

آدینه گذشت و خبر از یار نیامد 

 در آینه عکسِ رخِ دلدار نیامد

جانم به لب و لب نگرفتیم ز جانان  

  افسوس بر این غصه که غمخوار نیامد

پشتم بشکست از غم هجران تو یارا    

  بر این همه غم، یار و مددکار نیامد

باران که نبارید بر این باغ و دل من  

 هرگز بدل و باغ، بر و بار نیامد

دیوار بسازم ز گنه، بین خود و یار     

   هرگز خبری از پس دیوار نیامد

گردیده زمانه دی و از قدرت سرما   

 حتی که نسیمی سوی گلزار نیامد

خواهم که سپیده بزند ، بر شب تارم     

  ورد سحری نیز، مرا کار نیامد

صد خار برآید به همه گلشن و گلزار      

  افسوس که آن گل برِ یک خار نیامد

گفتم فرجی کن که خلائق همه حیران    

  دیدم فرجی، از سوی دادار نیامد

گفتم که «مبین» دیده سفیدست و سیه دل  

گفتا بدلم، نور ز انوار نیامد

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

وزن شعر: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن