ابى لهب: او پسر عبد المطلب و عموی پیامبر (ص) بود و گویند: اسم او همان کنیهاش بود در مجمع البیان نقل کرده: علّت این نامگذارى آن بود که او خوش قیافه بود، و دو طرف صورتش مثل آتش مىدرخشید.
«أَبی لَهَب» به معنای شعله و مشتعل شدن آتش 🔥است
تَبَّتْ یَدَا أَبِی لَهَبٍ وَتَبَّ ﴿١﴾
تَبَّتْ ⬅️ فعل ماضی، از ریشه «تَبَّ» به معنای «هلاک شد» یا «نابود شد». یَدَا ⬅️ فاعل و مرفوع به (الف) أَبِی ⬅️ مضاف الیه لَهَبٍ ⬅️ مضاف الیه و لفظاً مجرور وَ ⬅️ واو عطف تَبَّ ⬅️ فعل ماضی و فاعل ضمیر مستتر هو 🌷🌷🌷🌷🌷 🟣 هوش مصنوعی: 👇👇👇👇👇 ۱. تَبَّتْ: فعل ماضی تَبّ (به فتح تاء و تشدید باء) به معنای خسران و زیان است. مشتقات تَبّ که در آیات قرآن آمده عبارتند از:
تَبابٍ (به فتح تاء و باء) به معنای خسران و زیان؛
تَتْبِیبٍ (به فتح تاء و سکون تاء) به معنای خسران است.
۲. یَدَا: مثنیٔ «یَد» (دست) به صورت مرفوع
۳. أَبِی لَهَبٍ: «أَبِی»: مضافٌ إلیه برای «یَدَا» و به صورت مجرور (علامت جر یاء). «لَهَبٍ»: صفت برای «أَبِی» و مجرور
