باز دلم پر زند، سوی امــــــــــــــــــــام زمان

نام قشگنش بَرَد، دل زهمه انس و جـــــــان

جان شده سرمست او ،دل شده پابست تو

بوسه زند دست او ،جمله ی هفت آسمـــان

من که گدای تــــوام، مست نوای تــــــــوام

جان بفدای تــــــــوام ،کی بدهی پس نشان

دل ز غمت خون شده، دیده دگرگون شده

عقل چو مجنون شده، آی و مــــــرا وارهان

بـــــــــــــاغ ولا را ثمر ،دین ز تو شد معتبر

بر من مسکین نظر، ای شه کون و مکان

دیده ز تو دیده ور، دل به تو مشتاق تـــــر

جان بزند بال و پر، رحم نمــــــــــا مهربان

بـــــــــــــاغ و بهار همه، ای پسر فاطمه

دل شده پر واهمه، نیست بغیرت امـــان

شام سیه کن سحر، با مــــــدد از دادگر

منتقم خون جگر، بانگ بــــــــرآور بخوان

در پـــــــــــــی تو کو به کو، در طلبِ آرزو

دیده شده در سفر، دل شده هر سو روان

ره شده پر پیچ و خم، در طلبت ای صنم

لطف «مبین» شاملم، تا نشوم خسته جان

نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران