سوره نصر، خداجویانِ پیروزمند را، با دو آسیب مهم، رو به رو می سازد:
۱ خودشان را، در به دست آمدن این پیروزی و خدا را، در بهره مندی از آن، سهیم بدانند و چنین توهّمی، پیش آید که کار بزرگی، برای خدا کردیم و نیاز مهمی را، از او، برطرف ساختیم و در نتیجه، به طور خودآگاه یا ناخودآگاه، بر خدا منّت بگذارند و توقع داشته باشند که خدا، از ایشان، تشکر کند و همین امر، اسباب غرور و خودفریفتگی را، فراهم آورده و زمینه شکست های دیگر، شود.
۲ در جایگاهِ رفیعِ پیروزی، گرفتارِ خودبینی و غرور شوند و به جایِ توجه به لغزش هایِ احتمالی، که می تواند موفقیت را، با مخاطره مواجه کند، به خود و عظمت کارِ خود، فریفته شوند و در صدد، جلوگیری یا اصلاحِ نواقص، بر نیایند.
✅ “تسبیح ” به همراه حمد، اعتراف، به بی نیازیِ خدایِ عالم، در کنارِ سپاسگزاری از او، برای رهایی، از هر خیالِ باطل، در منّت گذاری بر خدا و دین خداست و “استغفار“، توجه به نقص و ضعف فراوانِ خویشتن و “دعا“، برای پوشش خطاها و لغزش هایِ بعد از پیروزی است. از این رو، آیات سوره ی نصر، “تسبیح” به همراه با “حمد” و “استغفار“، از درگاه الهی را، به عنوان وظایفِ هنگام پیروزی، تعیین کرده است.
✌️✌️✌️✌️✌️ کتاب تدبر در قرآن کریم حزب مفصل (انشقاق تا ناس) استادعلی صبوحی
