عشق من کجایی؟ کجایی؟ کجایی؟ بیا

مُردم از جدایی، جدایی، جدایی، بیا

چشم خود بِدارم، بِدارم، بَرِ درگهت

تا که تو بیایی، بیایی، بیایی، بیا

از غمت شکسته، شکسته، شکسته، دلم

ده مرا رهایی، رهایی، رهایی، بیا

بی وفا دل من، دل من، ندیده وفا

تو نما وفایی، وفایی، وفایی، بیا

ای طبیب جانم، بجانت، به جان مرحمت

کن، رسان دوایی، دوایی، دوایی، بیا

بینوا دل من، دل من، دل من، دلم

در پی نوایی، نوایی، نوایی، بیا

مضطر و‌ ملولم، ملولم، ملولم ز غم

هدیه کن صفایی، صفایی، صفایی، بیا

لحظه ای نظر کن، نظر کن، نظر کن، نظر

گو‌ که کی می آیی؟ می آیی ، می آیی، بیا

در ره وصالت، وصالت، وصالت، وصال

می کنم دعایی، دعایی، دعایی، بیا

ای خدا، خدایا، خدایا، خدایا، خدا

وصلتش رضایی، رضایی، رضایی، بیا

این دلم به هجرت، به هجرت، به هجران تو

می کشد جفایی، جفایی، جفایی، بیا

این دلم به غیرت، به غیرت ، به غیرت کسی

را نشد سزایی، سزایی، سزایی، بیا

ماه من دل آراست، دل آراست، دل آراست، چرا

در خفا چرایی، چرایی، چرایی، بیا

ای “مبین” چگونه، چگونه، هنوز زنده ای

در غم و‌ جدایی، جدایی، جدایی، بیا

 

نصرالدین کریمی ( مبین)
نیمه شعبان سال ۱۴۰۰ هجری شمسی
دوشنبه ۹ فرودین ۱۴۰۰