گلی.بودم‌که‌کاشتن‌در‌حصاری
ببستن‌دست‌وپایم‌را‌نواری
دریغ‌داشتن‌زمن‌بوستان وباغ‌را
ندیدم بعد‌ ان‌ فصل‌بهاری
نه‌سرو،سوسن‌ونه‌ابشاری
نه‌همصحبت‌ نه‌اواز‌قناری
زجور‌باغبان‌باشم‌چنان‌سرخ
گویا به‌دامن‌ریخته‌اشگ‌اناری
به من‌دادن‌به‌جای‌پست‌ماوا
سرایم‌بود‌مرا‌در‌جوکناری
نه‌پیدا‌ اسمان‌نه‌ماه‌تابان
نه‌ارد‌پیک‌ترنم‌چشمه‌ساری
بدوختم‌چشم‌خویش‌بر‌اسمانی
که‌ریزدعطرخود‌ابر‌بهاری
دلی‌دارم‌پر‌خو ن‌از‌زمانه
چرابر من‌نداد‌پای‌فراری
۸۱٫۵٫۴