عشق هفتاد و دو نوبت شد شهید
تاتن رنجور عالم جان دمید
نینوا از لاله ها آکنده شد
از سر هر ساقه گل خون چکید
آنقدر داغ مصیبت سخت شد
عرش هم بر چهره اش ناخن کشید
کافری خنجر به کف، بر سینه ای
حنجر لب تشنه ای را سر برید
ازدحام نیزه بود و قتلگاه
جامه ای در پنجه گرگان درید
پاره های پیکر خاتم به خاک
قلب خواهر پر تلاطم می تپید
بر سر نیزه نه سر، قران ناب
یاد صفین و علی در جان وزید
کاروان جامانده تن را، سر که هست
کربلا شور شهادت آفرید

کشاورز زیازانی