ای دلیل خلقت کون و مکان
فاطمه جانِ علی پیشم بمان
در غم هجران بابا مرضیه
گشته خون از دیدگانِ تو روان
همچنان ابر بهاری اشکِ تو
گریه هایت در غم او بی امان
در جوانی از چه شد یا فاطمه
خم شدی، قد تو شد چونان کمان
چشم وا کن فاطمه من در غمت
با که گویم درد خود را این زمان
در تب و تاب پدر بودی چرا
من چگونه درد خود دارم نهان
من پس از تو با که گویم درد دل
ظلم و جور بی حدِ این مردمان
عمر تو چون گل بسی گردید کم
بی خبر شد وقتِ تاراج خزان
از وفا دورست زهرا ،خود روی
بی تو مانم من میانِ دیگران
میروی زهرا چه سازم بعد تو
یا چه گویم از تو با این طفلکان
میروی تنهایِ تنها میشوم
میکنم با چاه دردِ خود بیان
دیده بگشا فاطمه من حیدرم
طاقت اشکم ندارند عرشیان
دیده بگشا حیدرِ خیبر منم
در غمت قد مرا منما کمان
شد کبود از ضرب سیلی روی تو
ای گلم شرمنده ام از باغبان
باغبان صبر تو دستم بسته بود
کارگر هرگز نباشد ریسمان
زینبت بس بیقراری می کند
مجتبی رازی بدل دارد نهان
ام کلثومت چه زاری می کند
یا حسین آهش رسد تا آسمان
دستها بر آسمانست ای« مبین»
ای خدا رحمی نما بر بیکسان
نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران
وزن شعر: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن