محرم آمد و دل بی قرار کربلا شد

محرم آمد و این دل گرفتار بلا شد

محرم بوی­ عشق و بوی ایمان می­ دهد باز

محرم بوی هفتاد و دو قربان می­ دهد باز

محرم امد و یاد حسین بر دل نشسته

که از داغش دوباره قلب این عالم شکسته

محرم آمد و من یاد عباس می­کنم باز

لب­ عطشان مولا را من احساس­ می ­کنم باز

به یاد آن دو دستی که از پیکر جدا شد

به یاد نازنین اکبر که بهر دین فدا شد

و قطعه­ قطعه شد قاسم ­تنش ­از ضرب شمشیر

گلوی اصغر ششماهه پاره از دم تیر

سکینه از عطش در خیمه­ گاه غمگین و نالان

رسان یک قطره آبی برایش ای عموجان

محرم امد و رنگ عزا عالم گرفته

زمین و اسمان را زین مصیبت غم گرفته

الهی درد دردمندان دوا کن

دل شیعه ز بند غم «رها» کن