شیخ طوسی متکلم بزرگی بود که در زمان خود توانست حقانیت مذهب بر حق تشیع را بربسیاری ثابت سازد . ابن ندیم در فن دوم از مقاله پنجم «الفهرست» که درباره متکلمان شیعه بحث مىکند، از او به عنوان «ابن المعلم» یاد کرده و او را ستایش می کند.
وجود نورانی شیخ مفید مملو از عشق به آل الله علیهم السلام است .وی هم چون مجاهدی در میدان مبارزه کلامی به دفاع جانانه از مذهب تشیع
خوشا به حال کسی که قلبی سالم دارد، خدای هدایتگر را اطاعت می کند، از شیطان گمراه کننده دوری می گزیند، با رهنمایی مردان الهی با آگاهی به راه سلامت رسیده….
قدم در مسیر رستگاری
« فلیقبل امرُءٌ کرامهً بقبولها، و لیحذر قارعهً قبل حلولها، و لینظر امرۆٌ فی تصیر أیّامه، و قلیل مقامه، فی منزل حتّی یستبدل به منزلاً، فلیصنع لمتحوّله و معارف منتقله، فطوبی لذی قلب سلیم، اطاع مَن یهدیه، و تَجَنَّبَ مَن یُردیه، و أصاب سبیل السلامه بِبَصَرِ مَن بَصَّرَهُ، و طاعهِ هادٍ أَمَرَهُ، و بادر الهُدی هَبلَ اَن تُغلَقَ أَبوابُهُ، و تُقطَعَ أسبابُهُ، و استَفتَحَ التوبهَ، و أماط الحوبه فقد اُقِیمَ علی الطریق، و هُدِیَ نهج السبیل»۱
شرح گفتار
امیر بیان علی(علیه السلام) در این فراز از خطبه ی ۲۱۴ نهج البلاغه
از قول همسر علامه نقل کردند که لحظه مرگ، ایشان چشمها را باز کرد و به گوشه ای خیره شد و آن گاه سه مرتبه فرمود: توجه! توجه! توجه! و از دنیا رفتند.
آیت الله جوادى آملى ، که توفیق شاگردی حضرت علامه را داشتند از آن سالها میگوید: یادم هست سال ۱۳۵۰ بود که مىخواستم به مکه مشرف شوم ، مصادف با زمستان بود.
آن روز هم هوا سرد بود و برف مىبارید، رفتم براى عرض سلام و تودیع و خداحافظى، در زدم؛ علامه
