نامت بلند
با خاک گفتم از مقام مادر؛ اقیانوس ها را نشانم داد.
با آب گفتم از مقام مادر؛ کهکشان ها را نشانم داد.
با باد گفتم از عطر آغوشش؛ مشام بهشت را مست شمیم خویش کرد.
با آتش گفتم از حرارت عشقش؛ عرق شرم بر جبین خورشید نشانید.
کیست مادر؟ آنکه دستت را گرفت.
کیست مادر؟ آنکه پروردت به جان
کیست مادر؟ آنکه مهرت یاد داد
کیست مادر؟ آنکه نامش، نامی از نور خداست.
کیست مادر؟! …
مادر، واژه ای لاهوتی است که حتی در فضای ناسوت هم عطر آسمانی خویش را از دست نخواهد داد!
مادر تفسیر آیه آیه ایثار در قاموس عشق و وفاداری است.
تأویل سوره سوره اخلاص، در فرقان مهر و محبت است.
مادر تحلیل صفحه به صفحه کتاب زندگی، از تولد تا مرگ است.
مادر یعنی، شمع، یعنی تبسمی گران بها در آیینه عشق الهی!
شعله ای در وجودستان محبت که از گرمایش، خورشید جان می گیرد! شراری در دل عشق که اشک ها را بر گونه ها می رویاند.
مادر یعنی؛ خاطره ای کوتاه در سکوتِ غبارگرفته عکس ها!
تو نام خداوند را به من آموختی تا قدردان نعمت هایش باشم؛
تو چگونه بودن را به من آموختی تا چگونه زیستن را خود، یاد بگیرم!
به نام دست هایت قنوت می گیرم و با یاد اشک هایت به اجابت آسمان، دل می بندم.
چگونه می توانم به پاس هزاران روز، تنها «یک روز» را به نام تو جشن بگیرم؟!
نامت بلند باد در قاموس تمام خوبی ها!
روزت مبارک و نام و یادت گرامی!
سید علی اصغر موسوی
نقل از
http://www.hawzah.net
