جهان را از بلا، عاری بفرما

همه عاجز شدیم، کاری بفرما

خداوندا به لطف بیکرانت

تمام بی کسان، یاری بفرما

نصرالدین کریمی ( مبین)
جمعه ۱۳ فروردین ۱۴۰۰

نمی دانم که کی آیی به باغم؟

ز کی خواهی که گیری تو سراغم؟

ولی دانم اگر روزی بیایی

نوای زندگی گیرد دماغم

نصرالدین کریمی ( مبین)
جمعه ۱۳ فروردین ۱۴۰۰

دلم را از بدی پارو نمایم

مصفا آن ز هر یارو نمایم

به آب دیده و مژگان چشمم

مسیرت را خودم جارو نمایم

نصرالدین کریمی ( مبین)

دلت پر کن ز صهبای محبت

بپوشان تن، تو دیبای محبت

نباشد مانعی بهر ورودت

اگر داری تو ویزای محبت

نصرالدین کریمی ( مبین)
۱۳ فروردین ۱۴۰۰

به درمانم غمی آمد عیادت

نشستی در کنارم با لطافت

بگفتا حکمتت در غم نشینیست

تو را من می کنم اکنون طهارت

نصرالدین کریمی ( مبین)

غمی آمد، دلم در خون نشانده

تبی آمد، سرم را چون نشانده

ز داغ این تب و این غم خدایا

دل لیلی به خون، مجنون نشانده

نصرالدین کریمی ( مبین)

فلک کردی چرا، از غم کبابم

ربودی از دو چشمونم، تو خوابم

پی نونی مرا در خون نشاندی

درین آتش ندادی قطره آبم

نصرالدین کریمی ( مبین)

به غمخواری ، غمی از دل تو بردار

به دلداری، دلی تنها تو مگذار

نه غمخواری، نه دلداری، نه دلبر

برو، ما را، در این غمها میازار

نصرالدین کریمی ( مبین)

رفتی زدی آتش به جان، مادر ای مادر

کارم شده سوز و فغان، مادر ای مادر

کنج دلم کردم حرم ، دور حریمت می پرم

پر بسته و ناله زنان، مادر ای مادر

نصرالدین کریمی ( مبین)
پنج شنبه ۱۲ فروردین ۱۴۰۰

نشسته داغ سنگین، درون دل، چه سهمگین

نشسته مردم چشم، کنار دل چه غمگین

نه حال و روز خوبی، نه حس توپ توپی

فقط  می باره غم، چه بارشی، چه سنگین

نصرالدین کریمی ( مبین)