باید چهل داغ از چهل پیمانه رد می‌شد

خورشید کم کم در مسیر خود رصد می‌شد

یک چله گذشت از غمِ داغِ تو برادر

دیدی چه گذشت از غمِ تو بر دلِ خواهر

یک زینب و کوهِ غم و هجران و مصیبت

یک چله بلا بود،بلا بود، بلا بود، سراسر

 

#نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

 

گذارت گر فتاده بر مزارم

ببین، تو ،حالت زار و نزارم

اگر مالی بدستم بوده دیروز

نگر اکنون به بَر چیزی ندارم

 

#نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

گذر کردی به قبرم ای توانگر

ببین این منزلم باشد مُحقّر

نشد مال و منالم چاره ی مرگ

ببین مرگم در اینجا گشته باور

 

#نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران

 

 

پاسِبانی! پاسِبانی می نمود

ظاهرا غمها ز مردم می زدود

رشوه از مردم گرفتی بی حساب

زین جفا کردی دل مردم کباب

عادت او شد دگر این رشوه ها

رشوه او را کرد از مردم جدا

کار او با رشوه شد بسیار بد

زشت گشتی حال او، از کار بد

شهره ی شهرش شدی این بینوا

بس گرفتی پولهای ناروا

بود او را دختری با یک پسر

دخترش باهوش تر از آن دگر

این دو، حال و روزِ درس و مدرسه

ورزش و دینی، علوم و هندسه

عرضه کردن بر پدر در یک زمان

نمره های امتحان کردی عیان

عرضه کردن بر پدر با خوشدلی

تا به تدبیرش کند، حل ، مشکلی

کارنامه دخترک با افتخار

داد در دست پدر با انتظار

نمره ها عالی، بس هم بی نظیر

ای پدر یک جایزه بهرم بگیر

گفت بابا، دختر تنبل چرا

نمره ات شد نوزده در این دو جا

دخترک حیران شد از فعل پدر

بود اخذ جایزه او را به سر

دخترک خوردی ز بابایش کتک

جرم او این بود، بودی بی کلک

آن پسر آمد به نزدیک پدر

نمره هایش بود زشت تر از بتر

یک نگه بابا نمودی مهربان

گفت بابا: بیشتر درسَت بخوان

شادمان رفتی سوی خواهر، پسر

از چه رنجیدی تو اکنون از پدر

دخترک با گریه گفتا: ای دَغَل

گشته ای در چشم بابا چون عسل

گفت: دختر! باش چون من تیز هوش

با زرنگی در پی کارت بکوش

فوت و فن کارها را شو بَلَد

ورنه مانی توی خانه تا ابَد

بنگر ای خواهر چگونه من پدر

خام کردم گرچه ام از تو بتر

لابلای کارنامه اسکناس

من نهادم، او مرا گفتی سپاس

هدیه ام لبخند بابا را شکفت

او مرا صد آفرین! بابا! بگفت

رشوه راه بسته ی من را گشود

رشوه کارم از سوی بابا ستود

کارِ زشتی با پلیدی نیک شد

روزگارت زین سبب تاریک شد

رشوه گیرد، داد، هم احسان تو

لقمه ای پر خون نهد، بر خوان تو

رشوه گیرد رحم، وجدان تو را

بیشتر گرداند عصیان تو را

رشوه از خود دور کن نیکو سرشت

تا شود نیکو برایت سرنوشت

 

# نصرالدین کریمی (مبین) از زیاران
۱۳۸۶/۰۸/۱۰

گویم به شما که دلخوشی ها کم نیست

بیکاری و بیماری و غم ، ماتم نیست

گویند بگو که پس غمت باشد چی

گویم که بجز دوری یارم، غم نیست

 

#نصرالدین کریمی (مبین)