در نام‌گذاری شعر آیینی اختلاف نظرهای بسیاری وجود دارد. نگارنده ضمن توجه به این اختلاف رأی‌ها، از سر ناگزیری و نظر به آشنایی عموم مخاطبان با این اصطلاح، شعر آیینی را در این یادداشت معادل شعر مذهبی مفروض می‌دارد و سعی می‌کند در شعر قیصر امین‌پور در پی جستجوی نشانه‌ها و ویژگی‌های آن برآید.

اما مسئله دیگر همین تعریف شعر آیینی است که باز در تعیین حد و حدود آن با اختلاف آرای محققان روبرو هستیم. بسیاری شعر مذهبی را شعری می‌دانند که دربرگیرنده موضوعی مذهبی باشد و در مقابل کسانی هم هستند که اصالت را به موضع مذهبی می‌دهند. نگارنده بر این باور است که شعر شیعی اصیل هیچگاه از این دو بی‌نیاز نخواهد بود و بی‌توجهی و کم‌کاری در هر یک از این حوزه‌ها موجب آسیب دیدن چهره راستین شعر شیعی خواهد شد. زیرا این عرصه

نمی دانم شما هم مثل من حس تان را گم می کنید یا نه ! من حالم دگرگون می شود وقتی جملات و حرف هایی را می شنوم که در وصف مادر می گویند : بهشت زیر پای مادران است . مادر ، خورشید خانه .مادر ، نبض حیات خانواده و…. این توصیفات زیبا گاهی مثل سیلی به صورتم می خورد . مقابل آینه می ایستم و خود را به عنوان یک مادر قضاوت می کنم. چقدر به این حرف ها نزدیکم؟

به گذشته ها سفر می کنم ، من چه تعریفی از مادر داشتم ؟ یاد زمانی می افتم که خیلی کودک بودم و به مجسمه ی زیبایی که در خانه ی مان بود ، ساعت ها نگاه می کردم.به چشمان مهربان مادری که کودک نوزادش را در آغوش گرفته و می خواباند. یادم می آید گرمای آغوش آن مادر ساخته شده از گچ ،از پشت شیشه ی ویترین ،مرا گرم می کرد .هنوز هم آن مجسمه را دوست دارم چون در همه حال لبخندی با آرامش و رضایت به لب دارد و فرزندی که در آغوشش خوابیده، گویی بی خیال دنیا و پستی و بلندی هایش ،دلگرم به یک کوه مهربان و مقتدر است.

کمی که بزرگ تر شدم ،اسم مادر مرا به رویای مادر بزرگی می کشاند که وقتی برایم شالگردن می بافت، اشعار حافظ

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدعلی خامنه‌ای (مد‌ظله‌العالی) پارسال، امیر کویت دو نسخه از آن را براى من فرستاد که من یک نسخه‌اش را به کتابخانه‌ى نهاد ریاست جمهورى دادم و نسخه‌ى دیگر را در کتابخانه‌ى خودم نگه داشتم.

اطلس تاریخ اسلام توسط کویتی‌ها درست شده که تقریباً بدون استثنا مورد استفاده‌ى همه‌ى مسلمان‌هاست. این‌که مى‌گویم تقریباً، به این دلیل است که «خلیج فارس» را «خلیج عربى» نوشته است که اگر الان به ما پول دستى هم بدهند، حاضر نیستیم این کتاب را در کتابخانه‌هاى خودمان ترویج و یا به فارسى ترجمه کنیم؛ چون «خلیج عربى» دروغ است.

اگر یک وقت خواستیم این را برگردانیم، حتماً «خلیج فارس» خواهیم نوشت. البته، یک جا هم از دستشان در رفته و تصویر یکى از نقشه‌هاى قدیمى را چاپ کرده‌اند و «الخلیج الفارسى» را به‌کار برده‌اند.

با این‌که همه جا و در همان نقشه‌هاى قدیمى، این اصطلاح را عوض کرده‌اند، ولى یک جا تصادفاً براى اتمام حجّت، در این کتاب به این بزرگى و با این همه خرج چاپ، اصطلاح «الخلیج الفارسى» را نوشته‌اند.

غرضم این بود که گاهى اوقات تاریخ و جغرافیا را مى‌نویسند، اما نکته‌یى در آن هست که ما نسبت به آن حساسیم. حالا این از جهت ملّیش بود که البته الان خلیج فارسى و عربى براى ما فقط ملى هم نیست؛ سیاسى و اعتقادى هم است.

متون تاریخی بر این حقیقت یک‌زبانند که جوامع ابتدایی، جوامع مادر سالار یا مادر شاه بوده‌اند. با گذشت زمان گرچه از نفوذ اجتماعی مادر کاسته شد، اما ارزش مقام مادر همواره بر ادبیات ملل مختلف سنگینی کرده و می‌کند.