به هنگامى که خداوند تبارک و تعالى در روز قیامت رحمتش را بگستراند، گستردگى رحمت به صورتى است که

ابلیس در رحمت رحیمیّه حضرت حق به طمع می افتد.

خداوند متعال خود را در قرآن کریم با صفات زیادی به بندگان خویش معرفی فرموده است؛ صفاتی که هر کدام جلوه ای از جمال و جلال الهی را به نمایش میگذارد. صفت رحمت یکی از این صفات است که در بیش از ۵۰۰ آیه از آن سخن به میان آمده است.
ابتدا سزاوار است تعریفی اجمالی از معنای رحمت ارائه دهیم. رحمت، نوعی رقت و حالت قلبی است که احسان و نیکی به شخص مورد دلسوزی را در پی داشته باشد. البته در تعبیرات قرآنی گاهی به دلسوزی بدون احسان رحمت گفته میشود؛ همانگونه که برخی اوقات احسان بدون حالت قلبی را نیز رحمت مینامند.
در قرآن کریم هر جا که رحمت خداوند متعال به بندگانش مطرح میشود، منظور احسان و تفضل و نیکی بدون حالت تأثر قلبی است؛ چرا که ذات مقدس او منزه از تأثرات قلبی و رقت دل و … است. (مفردات راغب اصفهانی، ذیل واژه رحم)
اینک در کنار مائده آسمانی قرآن مینشینیم و با استفاده از آیات نورانی، با این صفت الهی بیشتر آشنا میشویم:

۱ تعداد تکرار

واژه “الرحمن” در سراسر قرآن کریم ۱۵۷ مرتبه، و واژگان الرحیم و رحیم و رحیما جمعاً ۱۶۶ مرتبه تکرار شده اند. در مواردی که در قرآن کریم این کلمات آمده، به عنوان صفت الهی است، مگر در یک مورد در آیه ۱۲۸ سوره توبه که کلمه رحیم در وصف پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) آمده است.
در ۴ مورد از خداوند طلب رحمت شده که سه مورد آن از طرف پیامبران و دیگری از سوی بندگان خالص الهی است. که عبارتند از: بقره/۲۸۶، اعراف/۱۵۱ و ۱۵۵، مؤمنون/۱۰۹٫
در ۴ جا هم خداوند متصف به «ارحم الراحمین»؛ اعراف/۱۵۱، یوسف/۶۴، یوسف/۹۲ و انبیاء/۸۳ و در یک مورد «خیر الراحمین» گردیده مؤمنون/۱۱۸٫

۲ رحمت الهی در برخی آیات

پروردگار شما بخشنده و دارای رحمت است «وَرَبُّکَ الْغَفُورُ ذُو الرَّحْمَهِ» کهف/۵۸٫
خداوند رحمت را بر خویش واجب فرموده است «کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلَی نَفْسِهِ الرَّحْمَهَ» انعام/۱۲ و ۵۲٫
رحمت الهی واسع است و شامل هر چیزی میشود «وَرَحمَتِی وَسِعَت کُلَّ شَیء» اعراف/۱۵۶٫
رحمت خدا به نیکوکاران نزدیک است «إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِیبٌ مِنَ الْمُحْسِنِینَ» اعراف/۵۶٫
ای کسانی که به خود ظلم کرده اید! هرگز از رحمت خدا ناامید نشوید «قُلْ یا عِبَادِی الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَی أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ» زمر/۵۳٫
از رحمت مایوس نمیشوند، مگر گمراهان «وَمَنْ یقْنَطُ مِنْ رَحْمَهِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ» حجر/۵۶٫
حقیقتاً هیچ کسی نمیتواند مانع نزول رحمت الهی بر انسان شود و اگر خداوند رحمتی را از شخصی دریغ دارد، هیچ کس نمیتواند آن رحمت را بر وی فرود آورد «مَایفْتَحِاللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَهٍ فَلا مُمْسِکَ لَهَا وَمَایمْسِکْ فَلا مُرْسِلَ لَهُ مِنْ بَعْدِهِ» فاطر/۲٫

۳ رحمت در میان مؤمنان

از خصوصیات اصحاب الیمین، سفارش به رحمت به یکدیگر است … وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَهِ أُولَئِکَ أَصْحَابُ الْمَیمَنَهِ« بلد/۱۷ ۱۸٫
مؤمنان با دشمنان سخت و محکم، ولی با یکدیگر با رحمت برخورد میکنند «وَالَّذِینَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَیالْکُفَّارِ رُحَمَاءُ بَینَهُمْ» فتح/۲۹٫
از سر مهربانی، بال فروتنی بر آنان (پدر و مادر) بگستر «وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَهِ» اسراء/۲۴٫
دعا برای مورد رحمت قرار گرفتن پدر و مادر از وظایف فرزندان است؛ چرا که در کودکی او را تربیت کرده اند «… وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا کَمَا رَبَّیانِی صَغِیراً» اسراء/۲۴٫

فراگیرترین آیه قرآن از جهت رحمت الهی به بندگان کدام است؟

بر اساس برخی از روایات؛ فراگیرترین و گسترده ترین آیه از جهت امید و رحمت قرآن، این

امام صادق(ع) می‌فرماید: برخی از مردم قرآن می‌خوانند که گفته شود: فلان کس قاری قرآن است، عده‌ای قرآن می‌خوانند برای بدست آوردن دنیا و خیری در اینها نیست و برخی هم قرآن می‌خوانند تا از آن در نمازشان و در شب و روزشان بهره ببرند.

 

به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، از آن جایی که قرآن کتاب آسمانی و از جانب پروردگار عالم برای هدایت عالمیان فرستاده شده برای استفاده و بهره برداری بیشتر از آن از جانب معصومین و اولیاء الله راهنمایی‌هایی صورت گرفته که به مقتضای سؤال به چند روایت از امام صادق (ع) بسنده می‌کنیم.

۱- ولایت اهل بیت(ع)

ولایت، محبت و دوستی اهل بیت در همه عبادات شرط اصلی و اساسی قبولی و پذیرش اعمال از جمله قرائت قرآن است ، طبرسی (ره) از حضرت صادق (ع) نقل کرده که، اهل علم ما هستیم و جاهلان دشمنان ما، و اولوا الالباب شیعیان ما؛ چون علم بی‏ ولایت و دوستی اهل بیت و تلاوت نفعی نمی‌رساند اگر چه نیکو بخواند.

از حسین بن ابی العلا روایت است که امام صادق (ع) فرمود: چنانچه قاری از شیعیان باشد خداوند او را بدون دغدغه حساب به بهشت می‌برد، و شفاعتش در باره دوستان از خاندان خود و برادران مؤمنش پذیرفته شود.

۲- صحیح خواندن قرآن

قال اللَّه تعالی: کِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَیْکَ مُبارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیاتِهِ. امام جعفر صادق (ع) در باره این آیه کریمه فرمود: مراد این است که آیات آن را صحیح می‌‌خوانند و مراعات وقف و وصل و سایر آداب قرائت را، در معانی آن دقّت و به احکام آن عمل می‌‌کنند. و به وعده‏‌های آن امیدوارند و از وعیدهای آن می‌‌ترسند. از قصّه‏‌های آن عبرت می‌‌گیرند. و به آن چه امر شده در آن می‌‌پذیرند و از آنچه نهی شده در آن باز می‌ایستند. و به خدا قسم مراد حفظ آیات آن و درس حروف آن نیست و خواندن سوره‌های آن و درس ده قسمت و پنج قسمت آن منظور نیست، حروف آن را حفظ می‌کنند و حدود آن را ضایع می‌کنند. و جز این نیست که مراد تدبّر در آیات آن است و عمل کردن به احکام آن. خداوند می‌فرماید: کتابی به سوی تو نازل کردیم که دارای برکت است تا در آیات آن دقت کنند.

۳- تأثیرپذیری از قرآن

امام صادق (ع) فرمود: بر قاری قرآن شایسته است که چون به آیه رحمت برسد، بهترین خواسته خود را مسئلت کند و چون به آیه عذاب برسد، از آتش دوزخ و عذاب دنیا و آخرت به خدا پناهنده شود.

۴- با وضو و طهارت بودن

در حقیقت قرائت قرآن سخن شنیدن از خداوند است و قاری قرآن در محضر خداوند است. بنابر این ادب اقتضاء می‌کند که قاری با طهارت باشد.

حسن بن ابی الحسین دیلمی در کتابش نقل کرده که حضرت صادق (ع) فرمود: قرائت قرآن بهتر از ذکر است و ذکر بهتر از صدقه است و صدقه بهتر از روزه است و روزه سپر آتش است و فرمود: قاری قرآن به عوض هر حرفی در نمازش در صورتی که در حال ایستاده بخواند صد حسنه دارد و در صورتی که نشسته نماز گزارد و در آن قرآن بخواند پنجاه حسنه بابت هر حرفی می‌برد و در غیر نماز اگر با طهارت باشد بابت هر حرفی بیست و پنج حسنه می‌برد و اگر بدون طهارت باشد ده حسنه می‌برد منظور من از حرف این نیست که بگویم «الم» یک حرف است بلکه برای قاری قرآن برای هر حرف یعنی بابت «الف» ده حسنه و بابت حرف «لام» ده حسنه و بابت حرف «میم» ده حسنه و عوض حرف «را» ده حسنه می‌برد.

۵- اهل صداقت و راستی باشد نه تملق و چاپلوسی

از حضرت صادق (ع) نقل شده که پیامبر خدا (ص) ‏فرمود: همواره این امت زیر حمایت و لطف‏ خدایند مادامی که

شیخ جعفر شوشتری در کتاب خصائص الحسینیه، مطالبی در خصوص نکات و نشانه های امام حسین(علیه السلام) در چند سوره از قرآن مجید آورده است.

آنچه در ادامه می خوانید معرفی این سوره ها و آیات مربوطه است.

سوره حمد

در سوره حمد که آغازگر کتاب آسمانی و امام حسین (علیه السلام) که سرآمد کتاب شهادت بود، ذکری به میان آمد.

در سوره بقره نیز آیه ای هست که می توان در رثای امام حسین (علیه السلام) استفاده نمود و آن سخن فرشتگان است که گفتند:

«أَتَجْعَلُ فِیهَا مَن یُفْسِدُ فِیهَا وَ یَسْفِکُ الدِّمَاء؛ آیا در روی زمین کسی را قرار می دهی که بر روی آن تبهکاری می کند و خون ها می ریزد؟»

در روایات نقل شده که فرشتگان این سخن را با توجه و مشاهده شهادتگاه امام حسین (علیه السلام) و یارانش در کربلا و دلایلی که بیانگر این مطلب بود، ابراز کردند.

سوره آل عمران

هنگامی که علی اکبر فرزند گرامی حضرت امام حسین (علیه السلام) به سوی میدان نبرد رفت، ایشان این گونه تلاوت فرمود:

«إِنَّ اللّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحًا وَآلَ إِبْرَاهِیمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِینَ *ذُرِّیَّهً بَعْضُهَا مِن بَعْضٍ وَ اللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ؛ خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهیم و خاندان عمران را بر جهانیان برگزید، آنان نسلی هستند که برخی از برخی دیگرند و خداوند شنوای داناست.»

سوره نساء

از جمله آیاتی که می توان در رثای امام حسین (علیه السلام) ذکر

شیخ جعفر شوشتری در کتاب خصائص الحسینیه، مطالبی در خصوص نکات و نشانه هایی در مورد امام حسین (علیه السلام) در چند سوره از قرآن مجید آورده است.

در کتاب خصائص الحسینیه، مطالبی در خصوص نکات و نشانه هایی در مورد امام حسین (علیه السلام) در چند سوره از قرآن مجید آورده شده است.

آنچه در ادامه می خوانید معرفی این سوره ها و آیات مربوطه است.

سوره رعد

در این سوره از عبادت ویژه موجودات و از جمله عبادت رعد سخن به میان می آورد که:

«وَیُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَالْمَلاَئِکَهُ مِنْ خِیفَتِهِ؛ و رعد با ستایش او، و فرشتگان از بیم او تسبیح می گویند.»

در حدیثی نقل شده که هیچ ابری نیست که رعد و برق داشته باشد مگر اینکه قاتل امام حسین(علیه السلام) را لعنت می نماید.

سوره ابراهیم

در این سوره شریفه، آیه ۳۷ سرگذشت اسکان یافتن خانواده حضرت ابراهیم (علیه السلام) را در بیابان بدون آب و علف «بِوَادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ» بیان می کند که با نحوه اسکان یافتن خاندان امام حسین(علیه السلام) در کربلا مطابقت دارد و از موارد شگفت انگیز آن، خداحافظی و گفتگوی آن حضرت با خاندانش در واپسین لحظات حیات شریف ایشان است که پس از آن به سوی شهادتگاه خویش می شتابد.

مطالب آیات قرآن در مورد پایان کار خورشید و ستارگان و سیارات با نظریه‌های علمی موجود تا حدود زیادی سازگار است و این مطلب نوعی رازگویی علمی قرآن محسوب می‌شود و اگر روزی از نظر علمی به صورت قطعی اثبات می‌شود می‌تواند اعجاز علمی قرآن محسوب شود.

پایان جهان از منظر قرآن

قرآن، قیامت را پایان جهان معرفی می‌کند که آغازگر جهانی دیگر است. از نظر مفسران و کیهان‌شناسان آیاتی که در مورد پایان جهان سخن گفته، عبارتند از:

آیاتی که به مرگ خورشید و ستارگان اشاره دارند: «إِذَا الشّمْسُ کُوِّرَتْ وَ إِذَا النّجُومُ انْکَدَرَتْ»؛ «آنگاه که خورشید به هم درپیچد و آنگه که ستارگان همى ‏تیره شوند». (۱)

آیه‌ای که به شکافتن ماه اشاره دارد: «اقْتَرَبَتِ السَّاعَهُ وَانشَقَّ الْقَمَرُ»؛ «نزدیک شد قیامت و از هم شکافت ماه». (۲)

آیاتی که به در هم ریختن نظام فعلی آسمان و ستارگان اشاره دارند: «إِذَا السَّمَاء انفَطَرَتْ وَإِذَا الْکَوَاکِبُ انتَثَرَتْ»؛ «آنگاه که آسمان زهم بشکافد و آنگاه که اختران پراکنده شوند». (۳)

آیاتی که به زلزله‌های عظیم در زمین اشاره

تبیان از زبان امام صادق علیه‌السلام

بند اول از سلسله قرآن در نگاه خاندان

طلیعه

در این مقال قصد است تا کام دل با سخن گفتن از کتاب خدا شیرین شود آن هم به قند کلام رسول نازنین خدا و خاندان کریمش.

با غور در بوستان روایات روشن می‌شود که فصلی مفصل از آن در تبیین ویژگی‌های قرآن است. به تحقیق شناخت خصیصه‌های هرچیز در انس گرفتن و آنگاه بهره‌مندی از آن بسی پرفایده است؛ و اما ویژگی‌های قرآن؛ چه خوب است به جای آن که روده درازی شود، عنان کلام به جانان سپرد و از کلام ایشان جان گرفت.

این نوشتار در ۶ بند، قریب به ۵۰ ویژگی از کلام الله مجید را یک راست  و بی کم و کاست از زبان حاملان قرآن، همان قرآن‌های ناطق که درود باری تعالی کرور کرور بر ایشان باد، بر دیده و دل محترم شما تقدیم خواهد کرد. بعون الله

بند اول

۱- قرآن بند آویخته خداست:

چقدر این تعبیر گویاست برای وقتی که راهی برای نجات از پس و پیش نیست و تو گویی تنها به گاه هجوم بلاها و محاصره مشکلات تنها باید به آسمان گریخت. قرآن همان بندی است آویخته از آسمان، اگر طالب نجاتی باید بدان چنگ زنی.

الإمام علیّ علیه‌السلام :سَمِعتُ رَسولَ اللَّهِ صلی اللَّه علیه و آله یَقولُ: أتانی جَبرَئیلُ فَقالَ: یا مُحَمَّدُ، سَیَکونُ فی اُمَّتِکَ فِتنَهٌ، قُلتُ: فَمَا المَخرَجُ مِنها؟ فَقالَ: کِتابُ اللَّهِ… وهُوَ حَبلُ اللَّهِ المَتینُ، وهُوَ الذِّکرُ الحکیم ۱٫

امیر مومنان خود از پیامبر شنید که می‌گفت : «جبرئیل علیه‌السلام برایم گفت : ای محمّد!

در این مقال قصد است تا کام دل با سخن گفتن از کتاب خدا شیرین شود آنهم به قند کلام رسول نازنین خدا و خاندان کریمش.

با غور در بوستان روایات روشن می‌شود که فصلی مفصل از آن در تبیین ویژگیهای قرآن است. به تحقیق شناخت خصیصه‌های هرچیز در انس گرفتن و آنگاه بهره‌مندی از آن بسی پرفایده است؛ و اما ویژگیهای قرآن؛ چه خوب است به جای آن که روده دراز شود، عنان کلام به جانان سپرد و از کلام ایشان جان گرفت.

این نوشتان در چند بند، قریب به ۵۰ ویژگی از کلام الله مجید را یک راست و بی کم و کاست از زبان خود قرآن و یا حاملان آن، همان قرآن‌های ناطق که درود باری تعالی کرور کرور بر ایشان باد، بر دیده و دل محترم شما تقدیم خواهد کرد. بعون الله

بند دوم

۱- قرآن راه‌نماست: زندگی کردن بدون راه‌نماست حقا که دشوار است چه اینکه آدمی حتی در این دنیا بدون آن از یک چهارراه نیز نمی‌تواند عبور کند و چه رسد برای حیات جاویدان. راستی بدون راهنما چگونه آرزوی

حیف و صد حیف که من عمر خود را ضایع کردم و به جای حفظ قرآن به حفظ اشعار پرداختم. آنگاه سفارش می فرمودند: «علیکم بالمفصّلات» منظورشان از مفصّلات سوره های کوتاه آخر قرآن بود که راحت تر در حفظ می ماند.

رفیق تنهایی ها

آیت اللّه طاهری:

وقتی ساواک (در زمان طاغوت) مرا دستگیر کرد و با تندی و سخنان رکیک مرا تحت فشار روحی قرار داده بود، تنها چیزی که در آن شرایط مرا تسکین می داد قرآنی بود که همراه داشتم و آن را تلاوت می کردم که اگر قرآن نبود در آن شرایط من دق می کردم.

این همان فرمایش امام سجاد (علیه السلام) است که می فرماید: «لو مات من بین المشرق و المغرب لما استوحشت بعد أن یکون القرآن معی؛ اگر آنچه مابین مشرق و مغرب است از بین برود، تا زمانی که قرآن با من است، هیچ ترس و وحشتی ندارم».

عمر گرانمایه!

آیت اللّه حسن زاده آملی:

حیف و صد حیف که من عمر خود را ضایع کردم و به جای حفظ قرآن به حفظ اشعار پرداختم. آنگاه سفارش می‌فرمودند: «علیکم بالمفصّلات» منظورشان از مفصّلات سوره های کوتاه آخر قرآن بود که راحت تر در حفظ می ماند.

تعجب حاضران!

حضرت آیت الله العظمی حکیم (قدس سرّه) در حقایق الاصول در ضمن بحث بطون قرآن می فرمایند:

یکی از بزرگان علمای شیعه برای من نقل کرد که روزی با جماعتی از اعیان در منزل آخوند ملافتح علی ـ قدس سره ـ حاضر شدم از جمله آن افراد سید اسماعیل صدر و حاجی نوری و سید حسن صدر (قدس اللّه اسرارهم) بودند.

آن بزرگوار این آیه شریفه را تلاوت نمودند: «وَاعْلَمُوا أَنَّ فِیکُمْ رَسُولَ اللَّهِ لَوْ یُطِیعُکُمْ فِی کَثِیرٍ مِّنَ الْأَمْرِ لَعَنِتُّمْ وَلَکِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَیْکُمُ الْإِیمَانَ …؛ و بدانید که پیامبر خدا در میان شماست، اگر در

قرآن مردم را به صدقه و احسان و عفّت و بزرگواری و اعتدال و میانه روی تشویق نموده و آنها را به اهمیت وفای به عهد و پیمان خوانده و به دوستی با همسایگان و پیوست با خویشاوندان و دادن حقوق مستحقان و مراعات حال بیوه زنان و درماندگان و اهتمام در امر یتیمان و بی پدران دستور داده است.

توماس کارلایل (فیلسوف مشهور

انگلیسی) tomass carlele

قرآن کتاب مقدّس دین اسلام است و احترام آن میان پیروان خود از احترام انجیل در نزد مسیحیان هم بیشتر است. جمال و رونق آن در زبان عربی فصیح، بیشتر تجلّی دارد. اگر نزد اروپائیان جلوه ای نداشته باشد به واسطه این است که ترجمه آن، از زیبائی و رونق آن کاسته است.

این کتاب اساس تشریع برای هر زمان و مکان و سرچشمه احکام قضایی و قانون متبع در امور زندگی بوده و راه زندگی سعادتمندانه ای را برای پیروان خود روشن می سازد، بر هر فردی از افراد پیروان اسلام لازم است که در آیات و معانی حکیمانه آن تدبّر و تفکّر کنند و به وسیله آن از تاریکی های زندگی بیرون آیند، و سخنی که از زبان خارج می شود اثر آن از گوش ها تجاوز نمی کند و اگر از دل ها تراوش نماید به دلها نفوذ خواهد کرد.

کلمات قرآن کلمه هایی آتشین و افشانده بود که شعاع معانی بلند آن به سرعت به قلب محمد (صلی الله و علیه وآله) می تابد، و آنچه از کلمات حکیمانه قرآن از زبان محمد (صلی الله و علیه وآله) شنیده شد کمتر از آنست که در نفس بزرگ او وجود داشت. اگر با عقل بنگریم این معنا موهبت و فضل خداوند است که از طرف خداوند حکیم به

چرا حضرت مریم(سلام الله علیها) وقتی در مسجد بود از مائده آسمانی که از جانب خدا می‌آمد می‌خورد اما هنگام زایمان این‌طور نبود و از درخت خشکیده خرما، خرما خورد؟

شأن حضرت مریم (سلام الله علیها)

نام مریم ـ علیها السلام ـ در قرآن ۳۴ بار آمده، و یک سوره قرآن (سوره نوزدهم) به نام مریم است، که از آیه ۱۶ تا آیه ۳۶ به ماجرای ولادت حضرت عیسی ـ علیه السلام ـ و سخن گفتن او در گهواره، و بخشی از زندگی او و چگونگی دعوتش می‎پردازد.

قبل از آن که عیسی ـ علیه السلام ـ متولّد شود، فرشتگان از جانب خداوند مریم ـ علیها السلام ـ را به تولّد او مژده دادند و شخصیت عیسی ـ علیه السلام ـ را معرّفی کردند، چنان که در آیه ۴۵ سوره آل عمران می‎خوانیم:

«إِذْ قَالَتِ الْمَلآئِکَهُ یَا مَرْیَمُ إِنَّ اللّهَ یُبَشِّرُکِ بِکَلِمَهٍ مِّنْهُ اسْمُهُ الْمَسِیحُ عِیسَى ابْنُ مَرْیَمَ وَجِیهًا فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَهِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِینَ ؛ به یاد آورید هنگامی را که فرشتگان (از جانب خدا) به مریم گفتند خداوند تو را به کلمه‎ای (وجود با عظمتی) از طرف خودش مژده می‎دهد که نامش مسیح، عیسی بن مریم است، در حالی که در دو جهان، انسان برجسته و از مقرّبان درگاه خدا خواهد بود.»

خدای متعال در سوره مریم، درباره جریان زایمان حضرت مریم(سلام الله علیها) می‌فرماید: «درد زایمان او را به سمت تنه درخت خرما کشاند و او از ناراحتی گفت: کاش قبل از این مرده بودم و کاملاً فراموش می‌شدم. در این حال، کسی