تو سوغاتی ز سوی سرمد هستی

به خلق و خو شبیه احمد هستی

به زیبایی ز یوسف سرتر هستی

به فرزندان ارباب، ارشد هستی

نصرالدین کریمی (مبین) ۵ فروردین ۱۴۰۰

چه زیبایی، قشنگی، دلربایی

ز چشمان همه دل می ربایی

زیارانم، بهارانت چه زیباست

برد از دل غم و رنج و جدایی

نصرالدین کریمی (مبین)
چهارشنبه ۴ فروردین ۱۴۰۰

زیاران، چشم بد، دور از رخت باد

دل اهل و عیالت شاد و آباد

الهی غم نبیند مردمانت

خدایا ،مردمم از غم کن آزاد

نصرالدین کریمی ( مبین)
چهارشنبه ۴ فروردین ۱۴۰۰

زیارانم، چه خوش آب و هوایی

زیارانم ، چه نازی، با صفایی

بهار آمد چه زیبایی، قشنگی

چو طاووسی، که پر را می گشایی

نصرالدین کریمی (مبین)
چهارشنبه ۴ فروردین ۱۴۰۰ ساعت ۱۲:۱۵

ز قاب پنجره هر دم، تو را من در تماشایم

ز راه و جاده میپرسم، که تا سویت کمی آیم

نمیدانم قرار من، که منزلگه کجا داری؟

فقط هر جا، به هر منزل، تو را جویم، تو را پایم

نصرالدین کریمی (مبین)
چهارشنبه ۴ فروردین ۱۴۰۰

دلا قرنی دگر، دیگر به سر شد

به شادی یا به غم، آخر به در شد

به سازش یا نوازش یا به سوزش

به پایان آمد و قرنی دگر شد

نصرالدین کریمی (مبین)
چهارشنبه ۴ فروردین ۱۴۰۰ ساعت ۸ صبح

به مناسبت میلاد امام زمان (عج)

دوشنبه ۹ فروردین ۱۴۰۰

ز میلادت تمام انس و جان مست

زمین و آسمان تا بیکران مست

بهار و باغ و راغ و گلشن و باد

مه و مهر و ستاره، کهکشان مست

نصرالدین کریمی (مبین)
چهارشنبه ۴ فروردین ۱۴۰۰ ساعت ۸:۱۵ صبح

بیا جانا که جان و دل ملولست

شرافت در بشر بس در افولست

حیا رفت و وفا رفت و صفا رفت

ببین “بای” بشر اندر نزولست

نصرالدین کریمی (مبین)
سه شنبه ۳ فروردین ۱۴۰۰ ساعت ۲۳

بنام تو‌ زبان را، باز کردم

دلم را پرده پرده، ساز کردم

منم مفتون، منم مجنون رویت

چو لیلی من سخن، آغاز کردم

نصرالدین کریمی (مبین)
چهارشنبه ۴ فروردین ۱۴۰۰ ساعت ۸:۱۴ صبح

سیمای گل سرخ، چه دیدن دارد

وصفش ز نسیم ، بس شنیدن دارد

بادی که سر زلف نگارم دستش

از سوی گل سرخ، وزیدن دارد

نصرالدین کریمی (مبین)
سه شنبه ۳ فروردین ۱۴۰۰ ساعت ۱۹