فلک آتش زدی بر خرمن من

تو سوزاندی همه، جان و تن من

ز این غمهای بی حد و حسابت

سیه کردی تو روز روشن من

نصرالدین کریمی (مبین)
شنبه ۲۱ فروردین ۱۴۰۰

زمونه بیکس و کارم نمودی

میان مردمان خوارم نمودی

گلی بودم میان باغ و بستان

مرا پژمردی و خارم نمودی

نصرالدین کریمی ( مبین)
شنبه ۲۱ فروردین ۱۴۰۰

فنا دادم الهی ملک دل را

خودم آتش کشیدم آب و‌ گل را

نشستم بر خراب آباد دل من

بدیدم حاصل توفان ظل را

نصرالدین کریمی ( مبین)

جمعه ۲۰ فروردین ۱۴۰۰

الهی سینه ام، آباد گردان

ز اعمالم، خودت را شاد گردان

گرفته دست و پایم را چو دنیا

خودت یارب، مرا آزاد گردان

نصرالدین کریمی ( مبین)
جمعه ۲۰ فروردین ۱۴۰۰

خوش آن ساعت که آیی در بر من

گذاری تو قدومت بر سر من

خودت بینی بشوید زیر پایت

چو باران بهار، چشم تر من

نصرالدین کریمی (مبین)
جمعه ۲۰ فروردین ۱۴۰۰

چه داغی اشک من، آتش فروزی

چنین تا مغز جانم را بسوزی

چو سرمای شدید زیر صفری

که آهم را به لبهایم بدوزی

نصرالدین کریمی ( مبین)

دل ما تنگ کسی هست که نیست

شده ایم جمله ز او مست که نیست

دستمان بر در او هست دراز

تا کشد بر سرمان دست که نیست

نصرالدین کریمی ( مبین)
جمعه ۲۰ فروردین ۱۴۰۰

گل سرخم، خدایا عزتم ده

بده نعمت، ولی با حکمتم ده

دلم تنگ نسیم نوبهاریست

خدایا خود نسیم رحمتم ده

نصرالدین کریمی ( مبین)
جمعه ۲۰ فروردین ۱۴۰۰

گل سرخم به سویت در شتابم

برای دیدن رویت کبابم

نسیمم طاقتم را دادم از کف

ز هجرانت خرابم، من خرابم

نصرالدین کریمی (مبین)
جمعه ۲۰ فروردین ۱۴۰۰

به قربان صفای تو دل من

فدای این وفای تو‌ دل من

ز بس مهرت به جان دیگرانست

همه هستند برای تو دل من

نصرالدین کریمی ( مبین)
پنجشنبه ۱۹ فروردین ۱۴۰۰
ساعت ۱۲:۳۰